Missed Out In Tagalog 소설 & 이야기

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

At ilang minuto lamang ay pinagbuksan na siya ng pinto ni Ruby Nang makita siya nito ay halos umabot sa mga tainga nito ang ngiti nito. Kaagad siya nitong hinila papasok sa loob ng condo nito at nang makapasok siya ay saka siya nito niyakap ng napakahigpit. "I miss you so much, babe. God! I miss you so much!" Anito nang bitawan na siya nito. At nang akmang hahalikan siya ni Ruby ay kaagad siyang umiwas na ikinagulat naman ni Ruby.

Nagkibit balikat pa siya at may pagmamalaking itsura ang pinakita niya. Ngumiti ako. "I miss you..." sabi ko kay Rebecca. Natigil siya sa pag-nguya at biglang lumungkot ang ngiti niya. "I miss you more." she awed. Rebecca was all I have. My only friend and my family. It's hard to be separated, lalo na at alam mong nag-iisa ka nalang. Walang malalapitan, masasandalan o makakasama.

sabi ni Rica " Ligaw lang naman eh ". kulit naman ni Mackoy Bakit ba hindi ito makaintindi? Baliw na baliw na talaga toh kay Rica. " Ay..basta tumigil ka! ". sabi naman ni Rica " Aish! ". tanging na usal ni Mackoy " Eh ikaw Fatima single kaba? ". sulpot ni Miguel na nakangiti " Oo pero ayaw makipag Miguel ". hahahaha

" Where are you?" (Monitoring the Lopez) sagot ni Luther sa kabilang linya. Napamura g mahina ang binata dahil nakalimutan na niya na nasa kalagitnaan sila ng operasyon. " Sorry, I forgot about the mission" (How's the girl?)

Natatawa niya pang sabi. "My false ka nang my false diyan." "Hindi mo alam? Uso kasi ngayon 'yang salita dito sa Pilipinas. Instead of saying 'sorry, my fault', we say 'sorry, my false', ang galing 'di ba?" Bakas pa yung exciteness sa boses niya habang nagku-kuwento. Napa-ngiti na lang ako. Boses bata siya pakinggan na nagpa-paliwanag sa akin―basta hindi ko lang makikita mukha niya. Baka lalo lang ako maasar sa kanya.

"Na-miss daw pero hindi naman pumapasyal sa Tuguegarao. Nakakaabot nga ang mga package mo, pero iba pa rin ang presensuya mo. Syempre, mas matutuwa kami ng tiyo mo kung ikaw ang makikita namin.” “Sorry na, nagsisikap lang po ang tao.” “Hay! Ikaw na bata ka, sobra kang nagpapayaman. Kaya, ayan tuloy, marami kang na-miss na mga oras at sandali. Kahit ang tumawag o mag video call, ang dalang mong gawin. At kapag naman ginawa mo, ang bilis lang makipag-usap. Allergic ka yata sa amin. Kaya, nagtatampo na kami sa’yong bata ka."

Hindi ako agad bumitaw. When our lips parted, a tear escaped my eye, ngunit agad ko 'yon pinunasan. Hindi ko na pinigilan pa ang sarili ko sa nais kong sabihin. “I'll miss you.” He smiled. “Mahal kita, Zalaria.”

“Miss ano naman kung may asawa kami. Wag kang mag-mamakaawa sa amin. Dahil pamilya din namin ang inililigtas namin ngayon.” “Hindi yan Miss uubra sa amin. Hala! Tumayo ka na riyan! Kanina pa tayong naglalakad! Kanina pa sila siguradong naghihintay!” @Death Wish Hi sa lahat! Alam ako na ang makakapagbasa lang naman nito ay yung marunong umintindi ng tagalog. Ahahaha. So Nice to meet you all! Pa-REVIEW NA DIN PO.

Ang pangungulila. “S-sorry kung…” nanginginig niyang sabi. Nagpunas muna siya ng luha bago nagpatuloy. “…kung mahigpit ang yakap ko. Sobrang miss na miss ka namin.” Napatitig lang ako sa kanya. Miss. Isang salitang hindi ko inaasahang maririnig mula sa isang taong ngayon ko lang lubos na nakilala. Pero sa paraan ng pagkakasabi niya ay ramdam ko na totoo iyon.