Missed Out In Tagalog Novels & Stories

I've never feel it. Napakamot 'to sa ulo. "Tinanong ko po kasi 'yan kay Seth, at ito mismo ang linya, kinabisado ko lang hehe. May wrong grammar po ba?" Napaismid ako at parang kumulo ang dugo. Seth, again? Baka mabilaukan na 'yon dahil kanina pa siya nababanggit ng kaibigan niya! "Ma'am, namimiss ko na siya, ikaw ba?"

May ilang pamilyar ang mukha dahil na rin sa iisang lahi kami. May nakita akong kamukha ng mga pinsan ko na narito sa Hacienda. Hanggang sa may nanakbo palapit sakin at niyakap ako.. "Aera, we miss you." sabay na sabi ng dalawa habang nakayakap sakin, napakunot naman ang noo ko. Sino naman tong mga to? Sino sila. Si Kuya lang kilala ko. "Yana at Kiel, ako ang Mommy pwede bang ako muna lumapit sa anak ko inunahan niyo ko." nakangusong sabi nung isang babae na katabi ni Kuya Azrael. Mommy? Ano yun?

Muli niyang saad. “Napaisip lang, ma.” “You miss them?” I smiled. Alam niya. “So bad, ma.” “Eh anong pumipigil sayo?” Malalim akong napabuntong hininga. Hindi ko siya sinagot. Hindi ko alam na darating pala ako sa puntong mahihirapan sa isang napakadaling tanong. Mahirap dahil hindi ko alam ang dapat na isagot at hindi ko alam kung katanggap-tanggap ba ‘yong sagot ko kung sakali.

Tila parang bulkan ang puso ko na walang oras ang pagsabog dahil sa kaba. Dumating ang araw ng linggo umuwi kami sa amin sa Batangas kasama si Rigor. Nababa pa lang kami sa jeep ay nakatingin na agad ang maraming mata sa amin. Ngunit hindi ko iyon pinansin. Mabilis kong tinungo ang gate ng bahay namin, para makaiwas sa mapanirang tingin ng mga tao.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

I can't find the exact words to answer their questions. Gusto ko man magkwento pero hindi ko magawa. I don't even know the reason why I went here. Wala akong nagawa buong oras kung hindi ngitian sila. I was just watching them the whole time. They looked great, they looks so happy. Hindi rin naman sila nagpunilit na magsalita ako pero sila naman itong salita ng salita. Ang dami nilang kwento sa akin. Halos paulit-ulit rin nilang sinabi na namiss nila ako. I have missed them too.

I shouted hurtly. "Rare.."She whispered. The look of pity is on Presh's face. "I missed her lips on mine, I missed her scent, I missed her hugs, I missed her beautiful smile, I miss her voice. I miss the sound of her heart beat next to mine. Buong siya Miss na miss ko." hirap hirap kong sambit at ginulo ang buhok ko. Ilang oras na ako tuloy tuloy na maiiyak at kahit anong oras maari akong ma dehydrate.

Nanatili itong nakatitig sa'kin na tila ako ay isang multo. Great! Iniwas ko ang paningin. "Out!" "H-ha?" "I said, go out! Kalimutan mo ang sinabi ko. Everything I shared today just let it slip into thin air. Sa Sagada at Tagaytay na tayo magkikita. Now, out!" "P-pero..."

Mahinhin, maamo, pero para sa akin, isa iyong maingat na pagpapakilala na may halong pagyayabang. Mahinhin, ha? Mahinhindutin ang mas tamang termino. Nanatili ako sa kinatatayuan ko at patuloy na nanonood sa kung anuman ang gagawin ng dalawa. Ngunit bigla na lang nagsalita si Marichu, isang bagay na hindi ko inaasahan na gagawin niya.