Monologo Ni Maria Clara Novels & Stories

Sinikap niyang pakalmahin ang sarili at magpakahinahon. "Sa maniwala ka at sa hindi ay nais kong itama ang lahat ng aking pagkakamali noon Des." wika ni Clara na puno ng pagsisisi. "Matagal akong naghintay saiyong pagbabalik. Kung nalalaman ko lamang na naririto ka lang sa Laoyon ay---

Natural nakita niya, at nakita rin naman niya ang galit sa mukha ni Ishmael habang umaakto si Claudia na Maria Clara sa harapan ni Jerald. “Sigurado ako na mapapangasawa ko siya. Alam mo na ang isang Montecarlo ay dapat lamang sa mayaman din na angkan sa Alegria,” mayabang na sabi ni Claudia. Bakas sa mukha nito ang panghahamak sa kanyang mukha. Mukhang masaya ito dahil lumabas sila ni Jerald at dinala siya sa mamahaling restaurant.

ang hirap na niyang basahin ngayon dahil bihira siyang magsalita. Mas naging refined din kumilos. Parang mas naging lady like tulad nung unang beses kaming nagkita. Nahiya na nga akong biru-biruin siya. Kakaiba din ang isang 'to. Pwedeng maging Maria Clara at the same time amasona. Wala sa sariling natawa ko nang maalala kong sinapak niya ko sa nguso. Ang tapang. Pero ngayon parang di makabasag pinggan.

Nakatingin pa rin siya sa dalaga kahit ito ay paalis na, then his eyes drop to those beautiful ass that woman have. "Damn..." wala sa sarili niyang bulong. It’s the liquor not me! *** Agad na nakahinga ng malalim si Clara nang makalayo siya sa lamesa na iyon. Hindi niya rin alam kung bakit bigla na lang siyang hinugutan ng hininga nang makasalubong ang mata ng lalaking iyon.

" naagaw ang atensiyon ko kay Mommy na ngayo'y naiiyak na habang sinasalubong ako kasama si Daddy. "Mom, you're crying." I smiled and tried to stop myself from crying. I hugged them both. Pagkatapos no'n ay hinatid nila ako patungo sa altar. "So as long as I live I'll love you Will have and hold you You look so beautiful in white And from now to my very last breath This day I'll cherish You look so beautiful in white Tonight." Kitang-kita ko ang magagandang ngiti ng mga tao sa gilid ko. They're saying something, but I can't hear it clearly. Ngumiti lamang ako sa kanila.

Nakatakip ang bibig niya ng tape kanina, pero ngayon ay tinanggal — para marinig ko siyang umiyak. "ALANA! ANAK! NASAAN KA?!" sigaw ko, halos mabitawan ang phone. Sa likod niya, lumitaw si Marco. Mas payat kaysa nung huling nakita ko siya sa BGC. Mas madilim ang mata. Pero ngiti pa rin niya ang ngiting akala mo ay nagwagi na. "Hello, Clara. Ang ganda mo pa rin pala sa white silk robe. Bagay sayo ang pagiging reyna, ah? Kaso, ang reyna, dapat nasa tabi ng hari. At hindi si Ross ang hari mo."

Kay aga-aga, napaka makasalanan ng kanyang salita. Nagpatuloy lamang ako sa pagno-novena. Hindi ko pwedeng alisin ang siyang kinasanayan ko na sa probinsya. Matapos kong maghuling mystery ay nag sign of the cross ako at saka tumayo. Itinaas ko ang belo ko saka nilingon na si Clarina. "Aatakihin ako sayo Marikah!" "Ikaw naman, para namang hindi ka sanay mag novena at rosaryo."

“Mr. Nicolaj.” Ngumisi siya. ‘Yung ngising kilalang-kilala ko na. That same grin he wears when he's about to tease me. Pagkapanhik niya ng bahagya, inilapit niya ang bibig niya sa tenga ko. Mahina lang ang boses niya, pero sapat para marinig ko. “Maria Clara during the day…” huminto siya sandali. “And wild as hell at night.” Muntik na akong mabilaukan sa tubig na iniinom ko. Napalingon ako sa paligid, sinigurong walang nakarinig.

Ako’y maglalaho sa ulap at luha. Ngunit sa panaginip, ikaw ay akin. Sa puso kong uhaw, ikaw ang hangin. Naitakip ni Jia sa bibig ang hawak na abaniko. Sa lalim at madamdaming pagtula ni Macario habang nakatitig sa mukha niya, pakiramdam niya tuloy ay sumanib sa kaniya si Maria Clara at dama niya ang binigkas nitong tula.

“Don’t flatter yourself. I’m just waiting for the moment na sarili mong salita ang sumampal sa iyo, clown.” At sabay talikod, naglakad na siya kasunod ng lobby manager, iniwan si Joaquin na nakatulala at pilit pinagtatakpan ang hiya sa pamamagitan ng tawa. “Clarissa!” pahabol niyang bulong na may halong paninira. “Kung akala mong makakalusot ka sa pagpapanggap na ‘yan, nagkakamali ka. Hintayin mong makita ko ang totoong Miss Montefalco. Ibubulgar ko lahat ng kasinungalingan mo. Nakakahiya ka! Gagamitin mo ang apelyido mo sa kahibangan!”