Novel & Cerita Monologo Ni Maria Clara

“Clara Gonzales, Sa mga tala sa kalangitan, muli kitang susulyapan. Tulad ng dalisay na agos ng tubig, ala-ala mong mananatili sa aking isipan.” “Si Milagros ang kababata nina kuya Mateo at ni Clara, kinakailangan na ni Kuya na magpunta noon sa Madrid. Ngunit sa araw ng kan'yang paglisan ay iyon din ang pagkamatay ni Clara. Hindi man masabi ni Kuya ay batid kong sinisisi nito ang sarili sa nangyari sa kasintahan.”

I gulp when our eyes meet and a soft music starts to play the whole background speaker. "Wow The Past, huh, and its- ohh he's my favourite singer. Jed Madela. Kaya mo yan Klara, woohh..." Rica says and cheers with Marian, they're also clapping their hands so loud. Agad kong itinutok ang mga mata ko sa malaking screen. Dahil ang puso ko natutuliro na naman kanina pa. And I think, I'm really getting very jealous of what I am seeing. Gusto ko mang hindi pansinin, ngunit ang diwa ko, pilit pa rin silang pinapansin. That's what I get in here, pain.

"Teka, ano bang sinasabi mo Tiffany? M-may nagawa ba ako?" "You're simple, innocent…. A Maria Clara as they always say, pero nasa loob ang kulo. And that's who you are, Vier Kristine Sandoval!"

parang nanay ang tono nito. Namilog ang mga mata niya at mabilis na tinakpan ang bibig nito. "Nina, manahimik ka nga. Ano bang sinasabi mo? Sa libro lang iyon. Nadala lang ako sa binabasa ko," may kabang rason niya. Nanliit ang mga mata nito, "Siguraduhin mo lang. Dapat maria clara ka muna. Huwag basta magpapatukso," sermon nito.

energy ay dahan-dahang kumakalat sa kaniyang mga ugat, handang sumabog anumang oras. Tumawa nang mahina si Clara, isang tunog na parang mga kampanilya sa gitna ng kagubatan. “Ate Maria, bakit palagi kang nag-iisip ng masama? Ako ang paborito mong bayaw noon, hindi ba? Ako ang tanging nagtatanggol sa iyo sa mansyon nang tratuhin ka ni Kuya Javi na parang basahan.”

Lumingon siya nang diretso sa camera, na tila ba nakikita niya ako sa kabilang panig ng screen. "Clara..." tawag niya. Pabulong lang ito, pero sapat na para manginig ang buong katawan ko. "Please... just one sign. Tell me you're okay." Mabilis akong tumalikod at naglakad nang mabilis palayo sa mga telebisyon. Hindi ko na kailangang makita ang pagmamakaawa niya. Tapos na ang Clara Vergel. Si Maria Evangelista na ako ngayon.

"I don't know how to cook this thing." "Papakuluan mo lang naman!" "Still." "May bayad." "How much?" "Hmm. Kiss na lang," sagot ko. Itatakwil ka na talaga ni Maria Clara sa team n’ya sa ginagawa mong 'yan, Tabitha! Maharot ka! Maharot! "Jowk–"

May araw na tumatama sa gilid ng mukha niya habang tahimik niyang pinapanood ang tubig na dumadaloy sa lupa. Lumabas si Clara dala ang maliit na speaker. Nagpatugtog ito ng lumang kanta. “Seriously?” sabi ni Miguel nang marinig ang intro. “Classic,” sagot nito. Napailing siya pero ngumiti rin. At maya-maya, pareho na silang mahinang sumasabay sa kanta habang inaayos ang mga halaman. Walang audience. Walang camera.

Muli akong bumaling sa aking ginagawa na nangingiti. "Ang ganda mo kaya Mara, lalo na no'ng inayusan ka nila Donya Melissa. Akala nga namin no'n hindi ikaw dahil sobrang ganda mo talaga," giit ni Ate Clara. Lumingon ako sa kanila. "Oo nga, sobrang ganda mo no'n, Mara. Nakakainggit ka nga no'n," segunda pa ni Andrea na halatang gusto talaga niyang maranasan iyon.

malakas na ûngol ni Claire. “Shhh, baby. Don't mòan loud, baka marinig—” “Wala akong pakialam, Marcus. Ang gusto ko, isipin mong atin lang ang mundo ngayon. Masarap ba, ha?” “Of course, baby. Kahit kakaopera ko lang, wala akong pakialam, basta't maangkin kita. Keep on riding above me, my dīck is yours! Ohhh… yeahhh. Fcck, baby… shīt! Fvck, ohhh… dàmn…” nagdedeliryo ng ûngol ni Marcus habang minamasahe ang mga bundok ni Claire.