Silencing Voices Novels & Stories

Nanlalambot ang tuhod, walang magawa. Clinton slowly looked down at Cathy—isang basura sa kanyang paningin, at sa bawat salitang hindi niya masabi, mas lalo lamang siya nitong kinamumuhian. “You don’t deserve to speak. So I silenced you. And if I hear one more disgusting word from your mouth, I’ll have it sewn shut permanently. I’m not even kidding.”

Ang awkward ng ngiti niya, yung tipong ang taray-taray niyang tignan kanina habang nagtuturo pero kung makangiti sa akin ngayon ay sobrang wagas. She beamed. "Ano 'yon Pamangkin? Sabihin mo lang!" Tumango ako. "Silentium!" Suddenly, Maestro creates a rectangular pale blue soundproof field to surround the whole room. A Salitang Salamangka allows users to prevent any sound coming from within their vicinity.

Aurora, dala niya ang bigat ng bawat sigaw na hindi nasagot. ⸻ Reflections in the Mirror Humarap siya sa salamin, tinitigan ang sarili. Ang babaeng nakatingin sa kanya ngayon ay hindi na ang dating Aurora Steele. Mas tahimik, mas matatag, ngunit mas mapanganib. “People think silence is weakness,” sabi niya, marahang sinusuklay ang buhok. “But silence is just the sound of a storm waiting to be heard.” Muling pumatak ang ulan.

Nagtagpo ang mga mata namin sandali, at doon ko nakita na may pinipigilan siyang words, o maybe isang truth na sobrang bigat bitawan. Hindi ko alam kung ako ang unang magsasalita… o hahayaan ko siyang mauna. At doon nagsimula ang mas mabigat na silence, ‘yung uri ng katahimikan na halos marinig mo ang sariling heartbeat.

Nasa harapan n'ya pa ang lider ng naturang grupo at may tinitingnan sa cellphone nito. Ikinabit n'ya muna ang silencer ng kn'yang dalawang baril para hindi s'ya makaagaw ng atensyon ng iba nitong mga kasama na sumuong na sa loob ng gubat para hanapin s'ya. Matapos ikabit ang silencer tuloyan na s'yang lumabas at hinarap ang lider nito na kita ang gulat at pagkatulala sa mukha ng bigla na lamang s'yang sumulpot.

#MTDC31: Cut Ties Pt.2 Ang katahimikan niya ang nagpapatunay na sobra siyang naapektuhan sa mga salitang binitawan ko. His silence was the opposite of his eyes that screams pain and agony. I can see through his eyes those unsaid questions he’s just keeping for himself. For all I know, he’s just suppressing himself from voicing them out. Ni hindi ko na kailangang itanong pa kung bakit.

Determinado kaming ibagsak ang grupo ng sindikato na ito, kahit pa umuulan. Nilabas ko na ang dala kong baril na may silencer, para hindi marinig ng kalaban kapag isa-isa ko na silang pagbabarilin. Maingat na tinatahak namin ng kasama ko ang masukal na daanan ng mga nagsisira-sirang koridor. Naririnig namin ang mahinang bulungan sa di kalayuan dito.

And in that silence, I waited. The champagne was cold, the crystal flute elegant in my hand, but the celebratory mood felt hollow, a thin veneer over the churning anxiety within me. I sat alone in my opulent apartment, the city lights a blurred spectacle outside my window. The silence was deafening, a heavy blanket smothering the usual vibrant hum of the city. It was a silence pregnant with anticipation, a silence that screamed louder than any celebration.

"Wag niyo akong hawakan! LUMAYO KAYO SA AKIN!" "K-KAYONG LAHAT! MGA DEMONYO KAYO! PINATAY NIYO ANG ANAK KO!" I screamed through uncontrollable sobs. "LUMAYO KAYO! DEMONYO KAYO! LAHAT KAYO!" My hands trembled violently. The ringing in my ears got louder. My chest rose and fell rapidly, suffocated by the whirlwind inside my head. I covered my ears, squeezed my eyes shut, rocking back and forth, desperate to block out the voices.

“Ang babae na tinuturing mong kahinaan. Pero siya rin ang rason kung bakit natapos ka.” At pinakawalan ko ang apoy. Hindi apoy ng galit, kundi ng pagbitaw. Ang echo ay sumigaw, at ang mundo ay nagliyab. Matteo’s POV (Real World) “Signal spike!” sigaw ko. “The echo’s collapsing—she’s fighting back!” “Pull them out!” utos ko sa console. Biglang umilaw ang mga monitor. Isang matinding tunog ng static, tapos — tahimik.