Moon Romantic Quotes Novels & Stories

PAGTATAPOS Sa ilalim ng maliwanag na buwan, mahigpit na magkayakap sina Luna at Santino sa terrace, waring walang ibang mundo kundi silang dalawa. Ang simoy ng hangin ay banayad na dumadampi sa kanilang balat, habang ang mga bituin ay tila kumikislap sa langit, nagsisilbing saksi sa pagmamahalan nila. "Hindi ko akalain na hahantong tayo sa ganito," bulong ni Luna habang nakatingala kay Santino. "Dati, akala ko, hanggang pangarap na lang kita."

"Wife? Diba I'm marrying you?" My heart skipped a beat. He's marrying me? I know that naman. Kaia! "No. After we get our divorce," I smiled forcefully at him. "After all of this is done, we can go on our separate ways." Sumandal ako sa bench at napatingala sa kalangitan. The stars seem to dance in the velvety darkness, each one telling a story of distant worlds and ancient luminosity. The moon casts a soft, silvery glow, adding depth to the celestial spectacle. The air is often crisp and still, allowing the brilliance of the stars to captivate the senses and inspire wonder in those who gaze upon this celestial masterpiece. I am at awe but somehow, my heart is contradicting.

Funny thing. He cupped my face as he stared at me with full of love. There's always a bad side in love... "I love you." He kissed my forehead. But there's also a magic in love. "Thank you for letting me be the luckiest guy of loving you." There's always pain and tears... He kissed the tip of my nose. "You will forever be my Moon in this world full of darkest night." I closed my eyes when I felt his lips on mine. But everything is too worth it.

Tulala siyang napatitig sa buwan na noo'y unti-unting nagpapakita sa pagitan ng mga ulap. Ipipikit na sana niya ang kanyang mga mata ng tumigil ito at idinistansya ang sarili. "They also said that, if you happen to kissed here when the moon rises, no one could ever break you apart. And we just did." Pilyo itong ngumisi. "Wala ng makakapaghiwalay sa atin, Serene. You will be mine from here onwards."

Pero agaw pansin ang nag-iisang malaking carnation na kulay ginto, nasa gitna ito. "Grabe, Liah ang ganda ng full moon!" bulalas niya. "Oo nga!" sang-ayon ko sa kanya. Tahimik, mahangin at malamig ang simoy ng hangin, nakakagaan ito sa pakiramdam. "Ang babango pa ng mga bulaklak." Inaamoy-amoy niya ang mga Juliet Rose. Nakakatawa talaga ang babaeng 'to. Bigla na lang nag-iba ang pakiramdam ko, parang may ibang tao sa paligid.

" And it's true. "All I can guarantee you right now, Ramona, is faith. Because that is the only thing I have to offer you other my love. We still have a long way to go, and the future may not be as bright as we dream, but with my faith, I will learn to believe that you are part of my magnificent plan. We are not the cosmos, and our love is only a dot in the sky. We aren't the most unique or lovely people. We aren't as important as the sun and the moon, but today, whether I've met you or not, I pledge to offer you everything I've got."

“I am just kidding. Ito talaga ang nais kong ipakita sa ’yo . . .” Hawak pa rin sa balakang, inalalayan siya nito patungo sa balcony. Pumwesto ito sa kaniyang likuran at niyakap siya mula roon. Ipinatong nito ang baba sa kaniyang balikat at saka itinuro ang buwan. “You are like the moon—quietly beautiful.” Napatingin siya sa bilog na bilog at maliwanag na buwan. Sa paligid nito ay parang isinaboy ang mga nagkikinangang mga bituin. Lihim siyang napangiti.

Natigilan ako at tumango. "Because I will choose you that always light my dark days." Nangunot ang noo ko. "Ha?" "Because you're the moon, even though you don't help plants grow, you made everyone see at dark." Lumabi ako at niyakap siya ng mahigpit. "Bola ka rin ha, attorney nako. Magloko ka lang in the future puputulan kita ng ano, manhood." Mariing banta ko that made him laugh and hugged me tight.

Kaya naman pumunta muna ako sa balcony. Malalim na ang gabi at paniguradong tulog na ang lahat. Nakatitig ako sa bilog na buwan nang biglang may malamig na boses ang nagsalita. "You look sad." Kaagad naman akong tumingin sa likuran ko at nakita ko si Moon na nakasandal sa dingding. Tumingin ulit ako sa buwan na nagliliwanag nang sobra.

ayon lang ang tangi kong nakikita sa mga mata n'ya. "Do you know that the moon is moving away from our planet every year?" binalik ko ang paningin sa buwan. "That's why we should appreciate and enjoy the moon while it's still there. Panoorin mo s'ya hanggang sa sumikat ang araw. Hangga't kaya mo s'yang tingnan don't hesitate to give them assurance na hindi mo sila iiwan," malungkot na sabi ko. Naramdaman ko ang paglingon n'ya sa akin ngunit nasa buwan pa rin ang paningin ko.