Short Moonlight Quotes Novels & Stories

Nakangiti akong lumingon sa kaniya, ganoon pa rin siya, nakatingala sa buwan. The moon came the light I told her my questions I told her my plans Her glow is comforting It feels like a friend Lumalalim na ang gabi at mas lumamig na rin ang simoy ng hangin, pero hindi ko ito ininda. Dinama ko na lamang ang musikang bago sa aking pandinig. Onti-onti ko na rin nararamdaman ang antok hanggang sa napahikab ako. Because the moon talked to me,

Kaya mag ri-rely nalang ako sa liwanag ng buwan. “You love the moon?” napalingon ako kay Mr. Shei nang magsalita siya. Tumingin ako pabalik sa buwan at sa kaniya ulit. “Madilim ang kwarto mo.” Sagot ko saka tinali ang mga kurtina. Narinig ko ang mahinang pagtawa niya sa likuran. “I thought you’re a selenophile.” Aniya. Bumalik ang paningin ko sa buwan. “Maganda ang buwan, pero hindi ako nagigising kapag may mga eclipse.”

Nangungusap ang kaniyang mga mata, punong-puno ng emosyon. "If I am your sun then you are my moon. If I am your skies then you are my earth Adrianna." Marahan nitong hinaplos ang aking pisngi. "Just like the moon, you are beautiful alone. In all phases you shine in the dark, you make everyone look at you, you make everyone love you. And you are my earth, you are the world to me. No matter how high you think of me, I will always come down to you."

I didn't have to turn on the torch because the light from the moon is enough to lighten my way. Iniisip ko kasing mas magandang pagmasdan ang lahat kung nasa tuktok ako ng lighthouse. Hindi ko alintana ang dilim at kawalan ng kasama. Isa pa, sa tingin ko wala namang ibang tao rito kaya hindi ako nag-iisip ng kahit anong panganib. I just want to take a look at everything from that position, up there. Pagkatapos ay babalik rin ako kaagad.

Kahit pa binubusog ng mga magaganda at nakakamanghang bagay sa loob ng Moonlit ang kanyang mga mata, tinatabla pa rin siya ng nerbyos sa huli. Hindi basta–basta at hindi ordinaryong mga tao ang nakakadaupang-palad niya sa mga oras na iyon. Isang maling galaw lang niya, pakiramdam niya ay lulubog ang bahaging kinauupuan niya at mababangis na hayop ang naghihintay sa kanya sa ilalim. Moonlit, therefore, is the unsafest place around the Globe ayon sa kanyang palagay. “Kung ganoon po, hindi totoong pumapatay kayo?” tanong niya nang pahamak. Dapat sa isipan lang niya iyon.

Tahimik na muli ang paligid. Tapos na ang bonfire. Ang mga bituin sa langit ay tila nakangiting saksi sa mga simpleng momentong hindi mabibili ng kahit anong yaman. Sa loob ng kwarto, malamlam ang ilaw. Kumot. Unan. At ang mahinhin na katahimikan ng dalawang taong natutong tumahimik sa presensya ng isa’t isa.

Ilang minuto ang nagdaan bago niya sinubukan basagin ang katahimikan. "I remembered my mother once said, 'The sun sees your body. The moon sees your soul.' and she's always right. Only the moon can sees us and noticed our deepest pain... The only one who appreciated us when the sun leaves us behind." Napangiti siya ng mapait nang maalala niya ang yumaong Ina. Napabuntunghinga ito at ilang segundo bago nagsalita. "Your mom was right. I'm happy to know you have someone like her."

“Lyn, do you remember when we watched the moon rose from the horizon?” Tumingin ako sa kanya. He is looking up at the moon kaya iyon din ang ginawa ko. Suddenly, na-miss ko iyon. “That was a wonderful night.” “Yeah…” I mean the moon and the night, not the perverted memory. Hindi ko na lang iyon sinabi, baka kung anong pang-asar pa ang abutin ko. “Sinabi mo rin na hindi ka madalas lumabas ng dis oras ng gabi.”

Binalot sila ng katahimikan habang pinagmamasdan ang madilim na karagatan at ang mga bituin at buwan sa kalangitan. She didn't know that silence can be this comfortable. "I remembered that you loved dark places. Mas gusto mong gawin ang mga bagay sa kalagitnaan ng gabi na tanging buwan lang ang ilaw mo." sabi nito makalipas ang ilang sandali. "Nakakaya mo ngang mangaso sa gabi." dugtong nito at mahinang tumawa. Naalala ang mga nangyari sa nakaraan.

tanong niya at dinala ako papunta roon. "This is amazing, I love this," wala sa sarili kong saad habang hindi maalis sa akin ang pagkamangha, dagdagan pa ng full moon at dumadagdag ang liwanag ng buwan sa ganda ng paligid, mayroon din nakakalat na lantern sa buhanginan at maging sa dagat nakalutang. "Ano ito Ashish?" hindi makapaniwala kong tanong, ito ba ang ginagawa niya noon mga nakaraan?