Mother Dearest Meaning の小説・ストーリー

"Opo, tita!" "Good! so paano? mauuna na rin ako. Salamat sa oras my dear future Daughter in law." nanlaki ang mata ko sa aking narinig. napaka cool ng mama ni Justine to the point na ponakilig nya ako ng tawagin nya akong future Daughter in law. Iba talaga kapag mabait na kabit. Mistress version 3. 0. Basta malinis ang hangarin mo dadalhin ka ng Diyos sa mabubuting tao.

Hindi na ako nakasagot at niyakap ko nalang siya. "Thank you.. thank you Tita.." Indeed, a mother's love is the purest kind of love you will ever find on Earth, it is the most soothing and the most comforting, irreplaceable and the most supreme love. **

I protested but Mamá shook her head. "No, Baby. I'm not leaving you here alone. Kawawa naman itong anak ko 'pag iniwan ni Mommy mag-isa. I can't do that to you, son. Alam mo naman na mahal ni Mommy ang baby Knight ko na yan diba?" Mamà said lovingly and my heart melted at that. Knoxx and I were so lucky to have a mom like Mamá. She is the sweetest and most caring mom.

Puro ligaya ang nararamdaman ko sa piling ng mga mahal ko sa buhay. "Wala ba talaga kayong balak na tanggapin ang regalo ng Daddy mo na sa ibang bansa maghoneymoon? Huwag kayong mag-alala sa mga bata. Kami na muna ang bahala sa kanila." wika ni Mommy. Kaagad akong umiling. "Mas gusto ni Luther sa mansion na lang muna kami Mom. Alam mo naman iyun, mas gusto nyang kumpleto kami at laging magkakasama." sagot ko. Kaagad naman napatango si Mommy.

"Mas makapal ang mukha mo! Wala kang karapatang isali ang pangalan ng mommy ko rito!" I can accept all the hurtful words she is going to tell me because I understand her pain! And I wronged her! But mommy is out of this fucking shit! Wala siyang karapatang isali ang mommy ko rito! My mother has been a good person like an Angel sent from above! She doesn't deserve to be called as disgusting! Hindi ko matatanggap 'yon! Hindi ko iyon hahayaan.

Parang isang ama na matagal nang naghihintay magkaroon ng anak na aalagaan. At sa paglipas ng panahon, hindi ko na lang siya tiningnan bilang lalaking nagligtas sa akin noon sa ilog. Naging Daddy ko na talaga siya. At si Mommy Celestine, naman maingat magsalita, laging may malumanay na ngiti, at may klase ng lambing na tahimik pero ramdam na ramdam. Siya iyong tipo ng babae na laging marahang humawak, parang natatakot makasakit.

Nakangisi niyang panunukso sa kapatid. "That's part of life, My Dear Brother. Kaya okay lang saka love naman ako ni mother dearest," tugon naman ng dalaga saka umangkla matapos nagmano. "Susme, binobola mo na naman ang Mama. Ang sabihin mo ay maglalambing ka lang sa kaniya," aniyang muli.

My chest tightened at their words. Ilang buwan kong hinintay ang araw na ito—ang araw na matatanggap ako ng pamilya ko kahit pa hindi perpekto ang sitwasyon ko. Pero ngayon, bakit parang hindi na ako sigurado kung anong gusto ko? “Tama na muna ‘yan,” my mother said, giving me a soft smile. “Celeste, makipag-usap ka muna kay Chester.”

Dinin niya ang salitang ‘mother’ para ipahayag na kinasusuklaman niya ang anak. “Reall, you’re my mother? Sa dugo pero hindi sa puso,” tuya nito. Dumilim ang kanyang paningin. Kung hindi lamang sa kasalukuyang kondisyon ni Amelia ay malamang tinuran na niya ng leksyon si Hazel. Nawalan siya ng ganang kausapin ito ngayon sa sobrang poot. Humugot siya ng malalim na hininga at nagsalita na nakatiim-bagang. “Where are you, my very good daughter? I’ll go find you.”