My Mother's Eyes の小説・ストーリー

Her red Hermes bag is clinging on her arms. Nag-angat ako ng tingin ng tumigil siya sa tapat ko. Inangat niya ang kaniyang mamahaling cat eye shades para titigan. Namangha ako sa kulay ng kaniyang mata. Her eyes is as blue as the ice.

There eyes was already hovering around the room, ang alam ko ay unang beses nilang nakapunta dito o kung nakapunta na nga noon ay matagal na kung kaya ay naninibago sila sa ayos. My mother was collecting a lot of witchcrafts and antigues. She really like to collect old things because she said that it holds memories and it symbolizes versality by means of people who owned it. Kung baguhan ka pa lang ay maiisip mo talaga na parang haunted ang kwarto ni Mama kaya panay din ang bulong ng mga babae ngayon at nag-uusap pa minsan gamit ang mata. They are all seated in my Mother's bed, si Mama naman ay buong puso ang pag-anyaya sa kanila.

Nakatutok lang ako sa malaking larawan ni Mama sa screen. She’s smiling at that photo. Her eyes are sparkling with so much joy. She looks like she’s really happy in that photo. She’s like a noble woman who doesn’t seem to have any problems in life. She looks so beautiful… Tumakas ang isang butil ng luha mula sa mata ko nang mapagtanto na sa larawan ko na lang makikita ang masayang mukha ni Mama. I won’t be able to hear her laugh. Hindi ko na siya mahahawakan.

When he sucked it. "Hey, don't do that, sucker. It's not your mother's nipple." Natatawang sabi ko at inalis ang daliri ko sa bibig niya. He cried again so I gave him his pacifier. He looked at me. He has my eyes. But not the eye color. Electric blue eyes. He got it from her monster mother. Like, really. She's really a monster. And I mean many things about that.

We have the same eyes that we got from our mother which is hazel brown, may peklat din ito sa kanang bahagi ng kilay nito nang minsan matamaan ito ng seesaw, at maliban pa doon ay malaki ang pagkakahawig nito kay Daddy. Kung mapatunayan ang hinala ko ay mas lalong magiging complicated ang lahat.

she expressed. I nodded. “Thanks, Mom. When is your flight?” Umangat ang tingin ko sa kaniya at sa puntong ito nangilid ang kaniyang luha sa mga mata. “M-Mom…” “I know you’re not okay, Anak. Even though it's already been years done…” she conveyed. “I-I’m fine, Mom-” “Your eyes don’t lie…” Napadiretso ako sa kinauupuan at inalis ang atensiyon sa ginagawa. Hinarap ko si Mommy at hindi na maitago ang pait na nararamdaman.

lumuhod sa harap ko si Lance at ngumiti. There's something in his eyes na hindi ko mabasa. Nakatingin ito sa akin using his gentle eyes. Hinawakan niya ang kamay ko kamit ang isa niyang kamay at nasa buhok ko naman ang isa. There's something sa paraan ng paghagod niya sa buhok ko na naging dahilan ng pagtulo ng luha ko.

"I can't believe you have eyes like a hawk. That's fascinating, Mother." "Thank you. Now, when is the big day, my dear?"

Ang boses niya, kita ko ang galit at puno ng emosyon, parang may bigat na dumagan sa kanyang dibdib. Nag-alinlangan akong tumingin sa aking ina, hindi ko alam kung paano ko sasagutin ang kanyang mga tanong. Napansin ko ang mga mata ni Mommy, na puno ng seryosong tingin, galit at tanong. Napalunok na lamang ako sa aking nakita. Nababasa ako sa kanyang mga mata ang matinding pagkadismaya niya sa akin.

"Kahit sanggol pa lang, halata nang may maamo silang mukha." Tumango ako nang marahan. Totoo nga naman ang sinabi niya. Parang mga mumunting hiyas ang kambal. Maputi ang balat at kakaiba ang kulay ng kanilang mga mata. "Ang mga mata nila..." Bahagyang napahinto si Mama. "Parang pinaghalong asul at tsokolate." Napatingin ako sa mga anak ko. Hindi ko man lang nakita nang malinaw ang ama nila.