My Scrapbook Lettering Design Novels & Stories

na palagi niya akong sinasama sa mga hilig niya kahit hindi ko naman iyon hilig. At no'ng sumapit ang media noche, second monthsary namin, sinorpresa ko naman siya ng letter. Simple lang, isang paragraph ng pasasalamat at mga gusto kong traits niya. Binonggahan ko pa ang design no'n, bumili pa ako ng color bond paper para ro'n. Kinatuwa naman niya iyon at niyakap ako ng mahigpit. Nasa labasan kami at nakaupo sa nakaparadang tricycle ng papa niya. Wala naman siyang inihanda na kahit ano para sa akin pero ayos lang.

Kung alam lang niyang halos mapunit na ang utak ko sa kakaisip kung paano ko paninindigan ang lahat ng 'to without losing my sanity. I exhaled dramatically at sinimulan ang araw sa pinaka-hindi ko feel gawin—talking to people. INVITATIONS Nasa private meeting room ako ng printing studio sa Greenhills. Harap-harapan kong ini-scan yung mga design samples. Gold foil. Minimalist. Calligraphy. Floral. Lahat maganda. Lahat mahal. Lahat irrelevant—kasi hindi naman totoo 'tong kasalang 'to.

Isa pa, bonding namin itong tatlo. "Look mommy, I already made lots of letters!" Pinakita ni Casey yung mga letters na ginawa niya. Binasa ko ang iba at talaga namang mapapangiti ka sa mga messages. 'Yong mga ginagawa nilang letters ay isasama sa ipapack na cookies. "Aww, what a sweet princess. Matutuwa ang mga guest ni'to" Casey giggled and continue writing and putting design on the plain paper.

Hindi ko rin naman natiis ang kapatid ko lalo na ngayon dahil masaya sila para sa’kin. “What’s this,” natatawa kong usal habang binubuksan ang regalo ni Diana. She giggled and looked so excited. Tinanggal ko ang ribbon na nakapalibot sa box at nang iangat ko ‘yon, halos maluha ako ng makita ang nasa loob. It was a scrap book. It was filled of our pictures together since we were kids but my smile disappeared when I saw a picture of a man included there.

Nag-inat ako ng katawan dahil kakatapos lang namin gawin iyong project namin na sa lunes na ipapasa. Ang worth it ng pagod na nararamdaman ko ngayon dahil ang ganda ng pagkagawa namin sa scapbook. Vintage theme at hindi ko akalain na magaling pala sa pagdidisenyo itong si Chille, akala ko puro kalandian lang ang alam nito eh.

Pagkalipas ng ilang araw, nagsimulang dumalaw ang ilan sa kanyang mga katrabaho. Bitbit nila ang mga bulaklak, prutas, at mga mensahe ng suporta. Isa sa kanila ang nagdala ng isang scrap book na gawa ng buong team—puno ng photos nila ni Alexis sa opisina, mga caption ng “We miss you,” “Get well soon,” at “Balik ka na, Boss!”

Dahil doon, naalala ko ang nangyari dyan kanina kaya mabilis kong inangat ang kamay at sinuri ang papel. Napangiwi ako. Paano ba naman kasi, isang lamukos na lang ata ay mag-aabo na nang tuluyan ang papel. Pagkabuklat, nakumpirma kong tama ang paglalarawan ni Jackie tungkol sa sulat-kamay ng kung sino nagsulat dito. The handwriting in cursive screamed elegance and precision. It looked old-fashion, intricate, and romantic. But because it wasn't that legible, it's too late when I realized that the vintage aesthetic doesn't depict its dreadful message.

Kinuha ko yung notebook at binuklat ito and it wasn't actually a notebook, isa pala 'tong scrap book. And i got even more surprised when i saw my picture in this scrap book. "Holy sh-- puro picture ko ang laman ng scrap book! All the pictures were taken in school, and some were from the malls. Oh my gosh, kanino naman galing 'to!? I can't believe may stalker ako!! Nang makarating ako sa dulo ng scrap book, merong iniwang mensahe yung may-ari nito. I hope you liked my gift for you ^___^

"Sana mapag-isipan niyo po, ma'am." Tumango na lang ako at nagdire-diretso na palabas. Habang naglalakad, napasilip ako sa brochure na binigay noong babae. They sure did great working on the brochures, ha. The designs were nice and it sure looks like anyone would agree right away sa pagakakita pa lang nila nito. What caught my attention is the bold printed letters at the upper part of the facing page of the brochure.

Napayuko sa akin bilang respeto ata at lumabas. Gagawa lang naman ako ng mini scrap book kung sino nga ba si Cedrick. May nakuha na akong ilang personality niya. Saka yun lang ang mapagkaka-abalahan ko habang nakakulong nga sa pamamahay na ito. Atleast nag-iisip ng mapagkikitaan. Dalawang oras ko nagawa ang scrap book. Wala pang laman, dahil kailangan ko i-develop ang mga larawan na nakuha ko.