Novel & Cerita Myself Quotes Short

Sikat ng araw ang tumatama sa aking mukha ng magising ako. Hindi ko namalayang nakatulog na pala ako. "Happiest Birthday, Self" sabi ko sa sarili ko. "Ang wish ko sayo, sana maging matapang kana this time! Kaya ba natin yon?! Syempre! Kaya natin yon!" pahabol ko pa at binigyan ko ng isang mahigpit na yakap ang aking sarili.

higit sa lahat ay mag-isa ko lang naman. Kinuha ko ang roba kong nakahanger sa likod ng pinto at sinuot 'yon bago humarap na sa laptop ko. Too much work stressing me out, but still... I had to do it. Tulad nga ng paulit-ulit kong pinapaalala sa sarili ko... "I only have me... myself... and I. Kung hindi ako, sino pa ba ang puwedeng gumawa nito?!" *****

Ginaya pa nito ang tono ng pananalita ko. "Hindi ako kuripot, 'no? Sadyang hindi lang ako materialistic na tao." "So, kami ang materialistic?" pagtataray nito. "Hindi rin naman. Galante lang naman kayo sa iba pero sa sarili niyo ay hindi. Love yourself first, sabi nga nila. Bakit ayaw niyong tumulad sa akin? Sarili ko lang ang mahal ko." Tumawa naman ito. "Ayoko kayang maging emotera, 'no?"

"Life is too short, be a hoe." Ayan nanaman siya sa kaniyang motto. Palagi niya 'yan sinasabi saakin kahit pa nung college days' pa namin. Maraming mga lalaki na nanliligaw sakaniya. Meron din naman ako manliligaw pero hindi ko sila pinapansin kaya mga iba hindi na sumubok pa. Halos patulin na lahat ni Sophia yung mga manliligaw niya.

Am I selfish? Siguro nga makasarili ako. Buong buhay ko ay wala akong ibang inisip kundi ang sarili ko. Na nasasaktan ako... Pero hindi ko man lang magawang isaisip na nasasaktan din ang mga taong nasa paligid ko. Na kahit anong ngiti nila ay hindi mawawala ang sakit na 'yun. Yes... I'm selfish. And that selfishness brought me here.

Mahinahon niyang dagdag. "I'm a useless friend," he whispered and just started eating on his own. "Everyone is an angel that has a monster inside them, that they have to defeat. But sometimes that monster inside you will be the one to help you not to get hurt by others, because of selfishness." Napatingin ako kay Zai na prenteng nakasandal ang ulo sa sofa at nakatitig sa akin habang nagsasalita. "Ang tanong, ang tanong—"

pambabasag ko ng katahimikan. Hindi siya nagsalita kaya dinagdagan ko. She just keep looking at her cup that's now empty as if she's thinking of what I'd just said. “Selling yourself to other people will not make you happy. Kumikita ka nga ng malaki pero mag-iiba na tingin mo sa sarili mo. You'll feel disgusted that you couldn't even look at yourself in the mirror. Money is everywhere, Ana hindi pinupulot pero kinikita sa tamang paraan o trabaho,”dagdag ko.

Ngunit bago n'ya isara ang pinto ay humarap s'yang muli sa akin. "I am selfish. I don't like sharing what is mine. What is mine, is mine only. Including you." Tuluyan na n'yang sinara ang pinto kasabay ng pagbilis ng pintig ng aking puso. Ilang beses na n'ya bang pinabilis ang pintig ng aking puso? Pero bakit natutuwa pa ako sa kanyang sinabi? Ayaw n'ya ng may kahati?. Don't worry. Sayong-sayo lang ako. Sana ganon ka rin

“Don’t forget to take care of yourself, okay? You can’t pour from an empty cup.” Napatawa ako nang mahina. Pamilyar na sa akin ang linyang ‘yon; ilang beses na rin niyang sinabi iyon para ipaalala sa akin na unahin din ang sarili. Parang naging mantra na namin. “I know. I’m trying. Pero alam mo na, ang hirap lang minsan. Everything feels so fragile. Parang laging may nakaambang mali.”

Sa apat na taon na iyon, hinanda ko ang sarili ko upang makamit ang pinapangarap ko. I will be an actress that everyone will be proud of. And everyone will never forget my name no matter time has pass by. I promise that to myself. "I still have works to do so I'll leave first. Feel free to roam around the company. You are a part of this now."