Novel & Cerita Bio For Myself Quotes

“Bakit mo natanong?” Napabuntong-hininga ako saka ibinaba ang tinidor ko. “Because…” mahina kong sabi, “nakikita ko iyong sarili ko sa’yo minsan.” Bahagya siyang natigilan. “Pareho tayong lumaking kailangang patunayan palagi ang sarili natin,” dagdag ko habang nakatingin sa wine glass ko. “At minsan… nakakalimutan na natin kung ano talaga ang gusto natin.”

At may sophistication sa paraan ng pagkaka-compose ng mga larawan. Ang bio niya ay kasing mysterious. “Londoner who believes in genuine conversations, unexpected discoveries, and the magic of unplanned moments.” Walang profession. Walang age. Wala yung usual details na nilalagay ng mga tao. Parang gusto niyang makilala siya sa pamamagitan ng usapan, hindi ng statistics. Dapat idelete ko na ang conversation. Dapat i-block ko na ang profile. Sumisigaw ang lahat ng survival instinct ko na tumakbo palayo.

“Odessa, ihahatid ka ni kuya mamayang madaling-araw sa bayan. Hindi pwede na ikaw lang ang umalis at baka kung ano ang magyari sa'yo.” “Unsa man ka oy, kaya nako akong self daii. Gwapa lang ko pero 'di ko tanga para magpatsugi dayon.” Ano ka ba, kaya ko ang sarili ko day. Maganda lang ako pero 'di ako tanga para magpapatay agad.

Nakangiti siya, sabay sabing, “Aba, mukhang sanay ka na sa gulo, ah?” Napangiti rin ako. “Sanay na. Parang ‘yung puso ko—pagod, pero laban pa rin.” Natawa siya. “O siya, kung ganyan ka na ngayon, baka ikaw na next ang next CEO namin." Umiling ako sabay ngiti. “Hindi ko naman habol ‘yon. Ang gusto ko lang, kapag tiningnan ko ‘yung sarili ko sa salamin, masasabi kong proud ako sa kung ano na ako ngayon.”

Habang maingat na pinupunasan ang kanyang mga luha, marahang bumulong si Theodore na parang himig na sadyang nilikha para lang sa kanya. "That’s right... that is exactly who you are meant to be. Never be afraid to show the world your true self, because it is the most beautiful thing I have ever known. I will always be here, right beside you, cheering you on and loving every part of you, just as you are.”

"Minsan, ang hirap mag-balance ng school at personal life, lalo na when you feel like you have to prove something to everyone." "Ganun talaga, Urania," sagot ko habang binubuksan ang isa sa mga folder ko. "Pero tandaan mo, you don’t have to prove anything to anyone but yourself. Kung sino ka, kung anong kaya mong gawin, sapat na iyon."

Tahimik ang lahat. Ramdam ang bawat salita. “What matters,” dagdag niya, mas mahinahon ngayon, “is who you become when no one is there to define you.” Dahan-dahan niyang hinigpitan ang hawak sa mikropono. “I built myself,” diretso niyang sabi. “Not for validation. Not for revenge. But because I refused to stay where I was underestimated.” Ang mga salitang iyon ay parang direktang tumama sa mga taong kanina lamang ay nagdududa.

pagpapaliwanag ko. “Unfortunately, I donʼt typically believe on that quote. All my life, I didnʼt felt that I had been in the top. For me, I can definitely define that life is survival. You have to do something to survive in this complicated world. Even you have to do something bad that can harm a personʼs feeling,” pangangatuwiran nito sa akin, saka bumuga ng hangin. “I wish I didnʼt exist on this world. Even if I exist, I wish I have died back then. Iʼm tired on how to deal with my problems. It bring me too much pain thatʼs why sometimes I want to give up.”

" Maaari pang magbago ang kapalaran mo kung mananatili kang tahimik. Remember, being quite is not a weakness, it is a power. Being quite is a privacy. Ganyan kami nabubuhay. Ganyan nabubuhay ang mga Jungslagger. Marami kaming sekreto. At dyan nagmumula ang aming kapangyarihan." Umiling si Leonardo." Pero kung kinakailangan kong magsalita para iligtas ang isang napakahalagang tao ay gagawin ko. Alam kong mapapahamak ako sa sandaling banggain ko ang aking ama. At hindi lang naman kasi iyun ang dahilan kong bakit ako lalabas mula sa aking itinuring na safe and comfort zone. Lalabas ako para mapainan ang aking ina. Ipapain ko ang aking sarili sa mga taong nagbigay sa akin ng buhay ngunit sumira

“Don’t forget to take care of yourself, okay? You can’t pour from an empty cup.” Napatawa ako nang mahina. Pamilyar na sa akin ang linyang ‘yon; ilang beses na rin niyang sinabi iyon para ipaalala sa akin na unahin din ang sarili. Parang naging mantra na namin. “I know. I’m trying. Pero alam mo na, ang hirap lang minsan. Everything feels so fragile. Parang laging may nakaambang mali.”