Mystery Of Light Rosary Mga Nobela at Kwento

Excited niyang kinuha ang papel habang nakangiti, napakasweet naman talaga ng dalaga kung kayat mas lalo tumindi ang nararamdamang pagmamahal dito. “Hi, Eric. By this time, I’m on my way back home. This rosary is my greatest possession; take it, and let it guide and protect you every step of your way. Please do not look for me if you notice I’m out of sight for a long time. Live your life and just be happy. I will always pray for your safety. Be kind and don’t forget to smile. Forever, Yzabella De Los Santos.”

They were full and undeniably big and they were the sexiest pair of butt I've ever seen in a guy. Madali siyang nag bihis at ng matapos ay naka tatlong ulit siyang napahalik sa rosary na nakasabit sa leeg niya. Hala, ang weird naman ni Kuya!Bakit siya may rosary? Sinubukan ko naman ulit na gumalaw pero lalong kumirot ang pagkababae ko kaya hindi ko na naman napigilang mapahiyaw. Ni hindi ko na alintana na wala man lang blanket na nakabalot sa body ko. Siya kasi ang naging blanket ko kanina.

May mga string lights na isinabit mula sa mga punongkahoy hanggang sa mga poste, na kalaunan ay magbibigay liwanag sa ilalim ng mga bituin. Sa dulo ng aisle, nakatayo ang isang simpleng altar na gawa sa kahoy, nilalambungan ng puting tela na sumasayaw sa malumanay na ihip ng hangin. Sa gitna ng altar ay may arko na nababalutan ng mga sariwang dahon ng niyog at mga rosas na puti at pastel pink. Sa paligid nito, mga kandilang nakalagay sa mga garapong may buhangin, na siyang sumisimbolo sa pagiging matatag ng kanilang pagmamahalan.

«Ibig sabihin nito, muling aakyat ang pangalang Rosemary sa pinakamalalaking entablado.» Nang gabing iyon, hindi makatulog si Rosemary. Nakaupo siya sa harap ng kanyang makinang panahi, habang ang kanyang mukha ay naiilawan ng maliit na working lamp. Mahina ngunit matatag siyang bumulong, «Muntik ko nang mawala ang lahat. Pero marahil... binibigyan pa ako ng Diyos ng pangalawang pagkakataon.»

“Holy Mary, Mother of God, pray for us sinners, now and at the hour of our death. Amen… Sa nahihirapang tinig ay pilit na umusal ng dasal, nanginginig ang kanyang mga labi habang paulit-ulit itong sinasambit. Maging ang rosaryo ay nagpauga-uga dahil sa lakas ng panginginig ng kanyang mga kamay. ————————— 9:30 evening Bumukas ang pinto ng silid, pumasok ang kararating lang na si Alexander. May kadiliman ang silid at tanging ang malamlam na liwanag ng lampshade ang nagsisilbing ilaw sa loob ng silid nilang mag-asawa.

Hawak-hawak ang spiritual brush sa kamay, huminga si James bago niya ito bahagya na pinahid sa cinnabar rosary. Ang pangalawang dulo ng brush ay nadikit sa cinnabar rosary, isang mahinang halimuyak ang umalingawngaw sa hangin. Ang cinnabar rosary ay naglaho, natutunaw sa espirituwal na brush. "Ang bango! Anong meron diyan, James?" Dahil sa may kapansanan sa paningin ni Hannah, ang kanyang pang-amoy at pakikinig ay sobrang sensitibo.

"Puwede ba kami makaupo sa tabi mo?" Sumenyas lang ako sa kanila. "Miss? Puwede ka ba?" nakangising saad ng may bigote. "Puwede saan?" nakangising tanong ko rito. Dinilaan niya ang kan'yang dila at sabay hinawakan ang braso ko. Mahina ko itong tinapik ang kan'yang kamay. Kinuha ko ang rosaryo na binigay ni Danrey sa akin. "Marunong ka ba magdasal?" tanong ko rito.

Siya naman na nakadagan sa akin wari ay hindi alintana ang aming sitwasyon. “What’s this, huh?” tanong niya nang nakuha niya ang kanina pa pinagdidiskitahan, “Rosary?” kunot-noong sambit niya habang hawak ang bagay na ito. “Anong—” Isang makahulugang tingin ang pinakawalan niya sa akin. “Wala iyan,” tanggi ko kahit wala pa man siyang sinasabing pang-aasar.

All that echoed in her ears was the sound of her own heartbeat — rapid, expectant, and filled with love. Pumasok si Nanay Letisha, dala ang isang maliit na kahon. Lumapit ito sa kanya at marahang hinawakan ang balikat niya. “Anak, ito…” sabay bukas ng kahon na naglalaman ng isang lumang rosaryo. “Ito ang rosaryo na hawak ko noong ikinasal kami ng tatay mo. Sana, bitbitin mo rin sa araw na ‘to. Para alam mong kasama namin kayo ng Tatay mo sa bawat hakbang mo ngayon.”

Bawal akong masyadong gumalaw. PAGDILAT KO, tahimik na sa paligid. Ilang oras na siguro ang lumipas. may mga bulaklak Sa tabi ng kama ko, mga puting rosas. Sa tabi noon, may nakaupong babae, nakayuko, hawak ang rosaryo. Si Myrna pa rin. Hindi ko alam kung gaano na siya katagal doon. Pero halata sa mukha niyang puyat at pagod na rin ito.