Naghahabol Ng Hininga นิยาย & เรื่องราว

At ilang saglit lang, pareho na kaming naging mapusok Hindi ko alam kung gaano katagal na magkahinang ang aming mga labi pero nang pakawalan niya ako, parehong naming habol ang aming paghinga. Napatitig ako kay Prince at nakangiting itinulak siya palayo sa akin

Hindi ka ba nanghihinayang (hindi ka ba) Nangyari ba'y ganon na lamang(nangyari ba'y ganon na lamang) Wala na ba ang init ng pagibig mo Naglaho ba sa puso mo Kaya't ngayon ang mahal mo'y hindi na ako oh Hindi ka ba nanghihinayang (hindi ka ba) Nangyari ba'y ganon na lamang (nangyari ba'y ganon na lamang) Wala na ba ang init ng pagibig mo (wala na ba) Naglaho ba sa puso mo Kaya't ngayo'y di na ako oh (di na ako) Hindi ka ba nanghihinayang (hindi ka ba nanghihinayang) Nangyari ba'y ganon na lamang (nangyari ba'y ganon na lamang) Wala na ba ang init ng pagibig mo Naglaho ba sa puso mo

sagot niya kahit halata namang mayroon. Hilig niya sa salitang nothing kahit halata namang mayroon. I know very well kapag nagsisinungaling siya sa akin. His nose were twitching at as I was expecting—humawak siya sa batok niya dahil tumaas balahibo niya. I was that kind of observant. Sa tagal naming magkaibigan, marami akong alam na hindi niya alam na alam ko.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong naghabol ng hininga dahil kaniya. Napatingala ako upang mas mabigyan ng daan ang labi niya sa leeg ko, bumaba iyon patungo sa gitna ng dibdib ko, hanggang sa mapalitan ng kaniyang labi ang isang kamay dito. Mariin akong napapikit. Hindi ko mapigilan ang paghalinghing sa kakaibang sensasyon ipinaparamdam niya sa akin, tila nawawala ako sa sarili. Kakaiba. Ngayon ko lamang ito muling naramdaman. Noon ay hindi naman kami umaabot sa ganito ngunit ngayon ay hindi ko na kaya pang pigilan ang aking damdamin. Handa akong ibigay ang sarili sa kaniya. At alam kong hindi ko ito pagsisisihan kung sakaling bumalik ako sa matinong pag-iisip.

hinihingal pa nitong sambit. Maging siya naghabol ng hininga. Nanlambot siya at walang lakas na itulak ito. Gumulong ito sa kama kasama siya. Siya na ang nasa itaas nito kaya naman siniksik niya ang pisngi sa d*bdib nito. "Inaantok na ako, Theo," aniyang humikab pa na mahina nitonh kinatawa.

habol nito ang hininga. Pero hindi pa man ito nakapag pahinga ng maigi ay muli nya na naman nitong pinaibabawan. Tinutok nya ang dulo ng alaga nya sa sensitibo pa na pagkabb*e nito saka kiniskis doon. "Oohhhh..." nakikiliting ungol ni Voilet.

“We... we need to stop...” Habol pa rin ang hininga, tumango ito. “Yes, we should. W-we should probably go back now.” Nagtama ang tingin nila ng sandali at sabay na naman nilang siniil ang isa’t isa tila ayaw mapaghiwalay. Kumapit siya sa leeg nito at mas pinalalim pa ang halik. Ano bang nangyayari sa kanya at bakit ba hindi niya ito maiwan-iwanan? Bakit ba parang bigla nalang siyang naging tukong dikit na dikit dito at hindi na magawang bumitaw pa?

Pahabain pa Pinakawalan ni Colten ang isang malalim na hininga habang tinatanaw ang distansya. Ang babae sa kanyang harap ay tila isang anghel na bumaba mula sa langit, ngunit sa kasalukuyan, ang kanyang presensya ay nagdulot ng kalituhan sa kanyang puso. Hindi niya agad naagapay ang kanyang hakbang, patuloy na nakatitig sa likod ng babae na tila humahagulgol sa katahimikan ng gabi.

nag aalalangang sabi niya at ako naman ay parang mauubusan na ng hininga. Nakita ko siyang natatarantang lumalapit sa akin at mabilis na pumunta sa kabinet ko at may kung anong hinahanap don, ako naman itong halos maubusan na talaga ng hininga dahil di kona talaga kaya hinahawakan ko ang lubid pero masiyado na itong nag lock sa leeg ko kaya hirap na hirap na talaga ako at feeling ko ay ano mang oras ay babawian na ako ng hininga.

BAGYO: NAPANGISI ako sa isip-isip ko ng mapalunok itong bumaba ng tingin sa mga labi ko. Sinadya kong iawang ang mga labi kong bahagyang ikinakibot ng mga labi nitong napaawang din. Dahan-dahan kong iyinuko ang mukha ko at mahinang natawa ng itingala din nito ang mukha na tila hinihintay dumapo ang mga labi ko dito at napapikit.