Seven Senses Of The Re'union の小説・ストーリー

Pero ngayon… A sudden movement caught my attention. Ruan had risen from his chair, his hand resting on his mother’s shoulder. He bent down, his lips brushing against her cheek in a tender gesture of affection. Lalo akong napangiti nang makita ko ang sweetness na 'yon sa pagitan ng mag ina. And that wanted me to cry even more. But this time, they weren't tears of sadness. These were tears of joy, of pure, unadulterated happiness. I watched as his father placed a hand on his shoulder, a silent affirmation of their bond, their shared journey through the darkness and into the light. It was a moment of such intense intimacy, such profound connection, that it left me breathless.

I told him with my shaking and trembling knees. I could feel his wet teasing tongue trying to play my labia. Oh, it's so damn, freaking hot! Halos mapugto ang aking hininga sa iba't ibang sensasyon na lumukob sa akin. Ramdam ko ang ilang pawis sa aking noo kahit alam kong nasa full stage na ang inverter na aicon na nasa harapan ko. Argh!

Gusto niyang mawala ang sakit na nararamdaman, ang rejection, ang pagkabigo. Muling tumungga si Seven. Hindi napigilan ang pagbabalik-tanaw sa unang pagkakataon na nasilayan ng mga mata niya si Hillary... "Got your book, Mom," sabi ni Seven sa ina habang kausap sa cell phone.

Sinubukan niyang itaas ang isang kamay pero masyadong mabigat din pala iyon para igalaw. Dumako ang mga mata niya sa munting binti ng sanggol. Bago siya mawalan uli ng malay ay nakita niya kahit malabo, ang imahe ng kulay brown na nasa may talampakan ng baby. Napangiti siyang muli nang bumalik sa pagkakapikit. Biglang napadilat ang mga mata niya. Agad na bumalikwas siya ng bangon kahit nakayakap pa rin sa kanya si Sean.

Inaasahan na niyang rumble na iyon dahil na rin sa ibinalitang kalokohang ginawa ni Audrey sa gaganaping reunion. “I am done!” anunsyo niya kahit siya lang naman ang naroroon sa silid. Pinagmasdan niyang mabuti ang sarili sa salamin. Nanlaki ang kanyang mga mata sa pagkagulat nang matitigan niya ng ilang sandali ang sarili. Maganda siya. Para siyang biglang naging ibang tao sa kanyang paningin. Iyon ang tumatak sa isipan niya na hindi niya lubos ma-imagine. Naipadyak niya na ang mga paa nang biglang pumasok sa kanyang imahinasyon ang isang scene na hindi naman dapat. Sumagi lang naman sa kanyang isipan na nakasandal siya sa matikas na dibdib at yakap ng mga bisig ni Gavin habang hinahalikan

FIVE SENSES CHAPTER 18: GOODBYES "Ang ganda ng bakasyon natin, ngayon lang ako muling nag-enjoy ng ganito." natutuwang sabi ni Demmy habang bumibiyahe sila pauwi. Madaling araw palang kaya natutulog sina Denum at Entice sa likurang bahagi ng sasakyan. Si Andy at Kino naman ay nakikinig sa sinasabi ni Demmy na nakatingin sa asawang nagmamaneho.

Hindi maitago ang tuwang nararamdaman ng lahat nang nakitang buhay si Seb, lalong-lalo na ang ibang miyembro ng organisasyon na tinulongan niyang makaalis sa factory. Para silang dumalo ng isang reunion. Nasa iisang kwarto silang lahat at nakikinig kay Seb kung paano ito nakaligtas.

"Wag ka nang mag-isip ng kung ano ano, malay mo migraine lang, kamusta na pala si Matt?" "Ayun, hindi matandaan ang pamilya niya, kaya pagkakataon ko na to para mailayo si Matt" "Paano pag gumaling siya?" "Kaya nga kailangan makumbinsi ko siyang sumama sa akin bago pa bumalik ang lahat sa kanya, kailangan ako ulit ang mahalin niya, para kahit bumalik ang alaala niya hindi na niya babalikan si Leina"

"SCHOOL Year Batch 2012-2013 of Saint Martin Academy agree to have the one week reunion this coming May 03, 2020, 08:00 am. The reunion itinerary of the week will be discussed at the opening ceremony. Be there and you will be surprised! Pass this to the rest of the batch. - Teresa M, event organizer." Tumaas ang isang kilay ni Allison pagkatapos mabasa ang bagong post na galing sa classmate nila na si Teresa, ang class president ng room nila noon sa high school, sa app na F******k. Sabay silang nagkatinginan ng mga kaibigan. "Oh, mems. Reunion daw, sa lunes na." maarteng abiso ni Juanico sabay patingin sa cellphone nitong Iphone X.

Maluwag na ulit ang kalsada kaya naman matapos nitong bumusina ay umalis na nga ito. Nakatayo pa rin ako roon sa gilid ng aking kotse habang paulit-ulit kong binanggit sa aking isip ang huling mga katagang binitiwan niya. Ngayon lang din ako nakaramdam ng gano'n katinding paghanga sa isang lalaki. Ni-minsan kasi ay hindi pa ako nagkaroon ng boyfriend dahil natatakot akong malaman ni dad at baka itakwil pa ako. Kaya naman nang mga sandaling iyon ay ipinagdarasal ko rin na sana nga ay magkatagpo pang muli ang landas namin ni Dr. Hernandez.