Naglalakad Mga Nobela at Kwento

Faith Malakas akong napa singhap ng bigla niya akong hilain hanggang sa makarating kami sa tapat ng glass wall "A-aden" gulat kong sabi at kinabahan ng patuwadin niya ako. Humawak ako sa glass wall para makakuha ng balanse Kitang kita ko rito ang nangyayari sa ibaba, ang mga tao ay patuloy pading nagsasayawan at nagsisiyahan

“Leonardo, mahal na mahal kita. Sige pa please.” Pakiramdam ko may dumudurog sa puso ko. Parang patalim na sumaksak sa akin ang eksena. Napaatras ako bigla, gusto kong umalis, pero sa pagmamadali ko, natabig ko ang tray sa tabi at naging maingay ang pagbagsak nito. Nanigas si Leonardo. Agad naging malagim ang kanyang ekspresyon. Nakakatakot ang titig niya.

sabik ko na sinabi sa puso ko. Si Angela, na paakyat na ng hagdan at malinaw na handa ng matulog sa kuwarto niya, ay bigla tumalikod. Naglaho ang pagod niya at napalitan ito ng sabik. “Yunice, naparami ang kain ko sa dinner, bloated ang pakiramdam ko. Ano kaya kung maglakad tayo sandali sa labas?”

dagdag ko saka umalis pero bago yun "𝙥𝙛𝙛𝙩 𝙜𝙤𝙤𝙙𝙡𝙪𝙘𝙠 𝙣𝙖𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙨𝙖𝙮𝙤!!" he said rinig kopa ang tawa ng ul*l tss sumakay nako sa kotse saka umuwi i need to get ready magiinvest ako sa company nila dito total lumulubog na daww kumapara sa pinas

3rd Person’s Point of View Nagmamadaling naglakad si Nando sa mahabang hallway ng academy habang bahagyang umaalingawngaw ang matitigas niyang yabag sa makintab na sahig. Mabigat ang bawat hakbang niya, mabilis ngunit kontrolado, parang may hinahabol na oras na ayaw niyang lampasan. Hindi niya ugaling magmadali para sa kahit sino, pero ngayon ay ibang usapan iyon.

Kaagad na sinabi ni Nigel, “Pero kailangan nating malayo si mommy sa bad guy na iyon!” “Sige. Nigel, umiyak ka, tumakbo ka kay mommy, sabihin mo nadapa ka tapos ikaw naman Nico, tapakan mo yung paa nung lalaki. Go!” utos ni Nayeli at kaagad silang nagkaisa na tatlo.

tugon namin at nag umpisa ng maglakad nasa kalagitnaan na kami ng paglalakad ng makaramdam ako ng pagod kaya panandalian akong natigilin " sandali lang kapagod " hingal hingal na saad ko kay luna " anu kaba naman ang konti palang ng nilalakad natin pagod kana?" saad ni luna "pasanin kita para mabilis tayong makaakyat sa taas " prisinta ni sir Elton " no! its ok kailangan ko lang ng konting pahinga " ngiting saad ko "ang konti palang ng nilalakad pagod agad ? ganyan kaba talaga katamad mag lakad?" napakunot naman ang noo ko na napatingin kay Gideon nakatitig lang ito ng seryoso sakin mag uumpisa nanaman ang isang to tsk' " ohpsss mauuna nalang kami sa inyo sir Gideon ikaw ng bahala kay sabrin

“Mukhang pagod ka. Mahirap ba ang gabi kapag may naiisip kang iba?” Hindi nagpatinag si Adrian. “Kung trabaho ang tinutukoy mo, mas maganda kung dumiretso ka sa punto mo. Hindi tayo narito para sa laro mo.” Ngumiti lang si Nathan. “Relax. Ang gusto ko lang, makita kung gaano ka kabilis mag-react.”

dagdag pa nito "You sure, baby? I can carry you on my shoulder until on our base," alok ng binata "Ayaw ko, hunter. Baka makuba ka na pagdating natin sa base," pagtanggi naman ng dalaga "But Moya Lyubov' I can carry you all day— "Gusto kong hawakan ang kamay mo habang naglalakad, Hunter," pigil ang ngiting saad ng dalaga at wala pang isang minuto ay naibaba na s'ya ni Creed mula sa balikat nito

sagot din naman kaagad nito kaya naman mabilis ang hakbang na bumaba na ako Direcho ako ng gate kung saan, hindi pa man ako nakakalapit, dinig na dinig ko na ang galit na boses ni Leonardo. Hindi ko naman mapigilan ang mapangisi "Ano ang kailangan mo? Alam mo bang trespassing ka sa ginagawa mong iyan, pinsan?" nakangisi kong wika. Nang mapatingin naman ito sa akin napansin ko ang nagliliyab nitong mga mata sa matinding galit