Naglalakad Novels & Stories

Walang tigil iyon sa mabilis na pagtibok. “Let’s go… It’s getting late. Baka hinahanap ka na sa inyo.” Basag nito sa katahimikan. Tumango lamang ako. Hindi ko makuhang umimik. Inalalayan niya akong makatayo at hanggang sa makababa ng hagdanan. At tahimik lang kaming naglakad pabalik sa dalampasigan hanggang makauwi sa resort nila. ***

Simula noon, nagbago ang lahat. Ang batang si Nikolas na minsang takot sa kadiliman ay natutong lumakad dito. Ako mismo ang pumili na pasukin ang mundong kinatatakutan ng marami—ang lihim na bahagi ng La Valente, ang mundong tinatakpan ng karangyaan at pangalan ng negosyo, ngunit sa ilalim ay puro dugo, kasinungalingan, at kapangyarihan.

Natawa naman ako. "Pfft, ni hindi ka nga nakasali sa rank 50, gusto mo bang mas bumaba pa yong rank mo?" "Oyy grabe ka naman ilang panalo nalang makakasali den ako sa rank 50! Tsk, sige di bale na nga lang, ayaw rin naman kitang makalaban kase gwapo ka at mas gwapo naman ako." Anong connect non?

--- --- --- --- --- Napayuko ako. Dahil naintindihan ko. --- --- --- --- --- Hindi lang ako ang may sugat mula sa nakaraan. --- --- --- --- --- Lahat sila meron. --- --- --- --- --- --- Lumabas kami ng lumang bahay. --- --- --- --- Habang naglalakad ako papunta sa sasakyan... --- --- --- --- May napansin akong bagay sa gilid ng gate. ---

dagdag pa nito "You sure, baby? I can carry you on my shoulder until on our base," alok ng binata "Ayaw ko, hunter. Baka makuba ka na pagdating natin sa base," pagtanggi naman ng dalaga "But Moya Lyubov' I can carry you all day— "Gusto kong hawakan ang kamay mo habang naglalakad, Hunter," pigil ang ngiting saad ng dalaga at wala pang isang minuto ay naibaba na s'ya ni Creed mula sa balikat nito

"I'm ready." Nagsimula na kaming maglakad. At bawat paghakbang ko, napakabigat. Parang gustong dumikit ng mga paa ko sa sahig huwag lang akong makaalis. Ang sakit-sakit na din ng lalamunan ko kakapigil sa mga luha ko. Takip-takip ko ang bibig ko upang hindi ako makagawa ng kahit ano mang ingay na magpapagising sa kanila. Nasa sala na kami nang makarinig ako ng mga yabag. "Luna? Where are you going?"

‎Napangiti ang matanda. ‎Pagod. ‎Wasak. ‎“Some sins don’t deserve escape.” ‎Bago pa kami makapagsalita— ‎biglang may malakas na yabag mula sa itaas. ‎Papalapit. ‎Mabilis. ‎“GO!” sigaw niya. ‎At doon kami tumakbo. ‎Makitid ang lagusan. ‎Halos wala kaming makita kundi ang ilaw ‎mula sa emergency lamps.

Lumapit sya kay Nigel at may iniabot na kulay gold na insekto “Kuya, hinahanap na ako ni mommy kailangan ko ng umalis hindi na ako makikipag laro sayo, paalam!” Pagka sabi ni Calex sa kanya non ay nagsimula na itong nmag lakad papalayo at tumakbo papalayo

gulat na usal niya, pilit iniignora ang kakaibang pakiramdam habang magkalapit sila ng lakaki. “Hold on tight,” bulong pa ni Caden sa tenga niya na nagpa-igtad sa kan'ya. Nanayo ang balahibo ni Talia, at bago pa siya makapag-salita, biglang hinatak ni Caden ang throttle at mabilis itong umandar. Mabilis na para bang hangin. “C-Caden!!” sigaw niya. “Oh my god, Caden! This is too fast!!”

Ada’s Point of View Nakasuot ako ng simpleng dress na lagpas sa tuhod ko at kapag sinunod ko ang utos ni Nikola ay aangat ang dress ko at makikita ang legs ko. Mukhang nainis lalo si Nikola kaya masama na siyang tumingin sa akin. Nasa kalagitnaan kami ng traffic kaya nakahinto ang sasakyan. “Hindi mo gagawin? Gusto mo bang hindi matuloy—“