Naglalaway At Parang Nasusuka Novels & Stories

Tanong niya. “Naligo ako.” “Sa ulan?” “Hindi, sa pawis.” Sarkastikong tugon ko at napangiwi naman siya. He pushed me inside the building. “Okay, get changed. You don't wanna catch a cold. Wala pa naman mag-aalaga sa'yo HAHAHAHAHAHA-- ahh, ehem... grabe argh, ehem. Ang sakit ng lalamunan ko.” Palusot niya nang makita ang masamang tingin ko sa kaniya.

Nakakunot-noo kong pag-uusisa. Naramdaman ko rin ang biglaang pananakit ng ulo ko nang subukan kong umupo sa isang kama. Nasalat kong muli ang unan na hinigaan ko at doon ko napagtantong basa nga ito. Umiyak ba 'ko habang natutulog? "Mukhang nanaginip ka ng masama hija. Nais mo ba itong pag-usapan?" tanong niya sa akin .

Isipin naman nila paki-usap, anong kabutihan ng pag aaral kung mamatay kana, hindi ba? Lumuha na pala ako hindi ko napansin. Sinampal ko ang sarili ko, ""Ralph, hu 'wag kang mag alala. Malapit na tayong maka 'laya."" Mahinang sambit ko sa 'king sarili. Nag patuloy nalang ako sa'king pag lalakad habang sinusundan ang liwanag ng buwan. ""T-tulong...

Wala sino man ang nag tangkang humarang sa dinadaanan ng mga 'to. Napangisi ang dalaga ng magtama ang mga mata nila ng lalaking nangunguna sa pagalalakad. Naramdaman siguro nito ang titig na pinupukol ng dalaga. Kahit medyo malayo ang kinaroroonan ng dalaga, nakikita parin niya ang asul na madidilim na mga mata nito. She saw how his brows knitted to frown.

Nakakapagod umiyak pero vitamins ko na ito. Naramdaman kong gumalaw na ang sasakyan senyales na paalis na kami. Nakatabon lamang ang mukha ko sa mga palad ko. Nang mahimasmasan ako ay sa bintana lamang ako nakapaling. Parang tanga, Matti. Ano iyon? Nagpapasikat ka ba? Sa harapan pa ng nag-aaway na couple?

"Sige salamat mabuti pa gawin niyo ang normal niyong ginagawa wag kayong matakot." "sige po" at agad itong umalis. dahan-dahan siyang naglakad patungo ng hagdan, bahagya niyang sinilip kung ano ang nagyayari sa baba. nakita niyang mahinahong nakikipag-usap ang kanyang ina, nang biglang lumapit ang isang lalaki sa kanyang mama at pinisil ang mukha nito. iyon ang naging senyales ni rui para kumilos.

Kinaumagahan Bigla na lang nagising si Ella at saka sya marahang tumayo para mag lakad ngunit napansin nyang tila wala na ang sasakyan nila kayat dali dali syang lumapit doon kahit nahihirapan na syang mag lakad

Napasandal ako sa puting pader habang pinapanood ang paglalakad nila paalis. "He's back."

Nagsimula nang mamula ang mukha dahil sa pagkapahiya. “Well, yeah. Sinabi mo lahat ‘yon,” anang dalaga na nagkrus ng mga braso sa harap ng dibdib. “Okay... saka na natin problemahin ang pagbalik ng memory mo. Ang gusto ko lang mangyari ngayon ay huwag kang pakawalan. Marry me, Alessandra.” Lumuhod siya at tila nagmamakaawang tumingin dito. “What? Ayo’ko!”

Ngunit iyan ay kung wala pa siyang luna. Isang Linggo na akong naglalakbay sa loob ng kagubatan nang maramdaman ko na tila may grupo ng mga taong-lobo ang nag-aaway hindi kalayuan sa kinatatayuan ko. Nagpasya akong puntahan sila dahil baka may masamang taong-lobo ang gumagawa na naman ng kasamaan. Nang malapit na ako sa grupo ng mga nag-aaway ay nanlaki ang aking mga mata ng makilala kong sina Duffy at Ashley pala ang nakikipag-away sa ilang mga kawal na sundalong taong-lobo.