Workplace Tagalog Novels & Stories

Siya nalang ang bubuo sa 100. They are required to use a nametag kasi pinaghalohalo ang participants galing sa ibat ibang department nang sa gayon magkakakilala sila. Naupo siya sa bandang dulo. Mag-isa lang siya sa kanyang suite dahil iba ang schedule ng isang ka close niya at kasama niya sa kanyang department. Busy silang lahat sa workplace kaya halos ngayon lang niya makita at makasama ang mga ito.

It's our traditional curtsy or pagbibigay 'Galang' sa Filipino. "Mabuhay." "I am here for an interview—" nakangiting bati ko sa kanya at tumingin sa name tag niya- "....Miss Jona." "Do you have the name of the contact person on HR?" "Yes. It's Ms. Scott Belleza," ipinkaita ko sa kanya ang appoinment letter na natanggap ko kahapon. "Okay.Take a seat first, tatawag lang ako sa opisina niya."

“Yes, it’s me. Sorry about that.” “No worries. Muntik lang akong matanggal sa trabaho.” Bigla akong tinamaan ng hiya dahil sa narinig. The hotel owns the watercrafts at malamang ay nasermonan ito dahil sa pagkawala ng isang sasakyan. “Pasensya na. Ako na ang kakausap sa hotel. Anong pangalan mo?”

But because she couldn't talk loudly, afraid that the bosses would overhear them, Doctor Lacsamana spoke as softly as he could until he was mouthing his words. "Masaya ako kung saan ako ngayon. Marami rin akong natutunan doon. Isa pa, gaganda ang buhay ko kapag naibenta na ako sa kliyente ni boss." I am happy where I was. And I learned a lot there. One more thing, my life will be better when I get sold to my boss's clients, she answered enthusiastically. The Lots were only taught in the Tagalog language and not others, so they couldn't make contact when they were outside.

Dati gustong gusto kong makapunta sa pilipinas aamin kong naginhawaan ako sa kanyang sinabi dahil narin sa pag banggit niya sa pangalan ni ate scarlet pero bigla ko rin siyang naisip. "Akong bahala sa lahat sa pag uwi mo ng pilipinas basta kung gusto mong mag hanap ng trabaho don gawin mo lang basta ipangako mo sakin na aalagaan mo ang sarili mo at wag mong pabayan." bakit ganon "Paano ikaw."

Mabilis akong napa-sunod nang makita na pumasok na ang ibang kasama ko sa opisina ni boss. "Good morning, boss." Bati ko sa kanya. Ganoon din ang ginawa ng mga kasama ko. Ganyan sila eh, gaya-gaya! Wala silang originality, pwede namang Magandang Umaga, boss. Bakit, good morning din ang sinabi? Wala na talagang originality ang mga tao, copy paste na ang kanilang buhay. Doon na sila dumi-depende.

"mahal na mahal kita." "Mahal na mahal din kita, sige na namimiss tuloy kita eh," natatawang wika niya rito. " i miss you more, Baby, Sige na tatapusin ko na muna itong trabaho ko. See you soon, Baby Ru!" "okay, see you soon! May naiwan pa akong misyon, ipinasa ko lang muna kasi kay shane dahil nagkaroon nga ng emergency dito sa bahay." paliwanag niya.

ano abnormal lang? "Mabuti kang kaibigan sorry pero trabaho lang." Sabi pa nung isa.dahan dahan kong binuksan ang mga mata ko para maaninag ang tao tumingin ako sa salamin ng kotse dahil mas madali iyon kesa sa tumalikod pa ko laking gulat ko nang makita ang isang lalaki na naka blue na polo ay may hawak na sako hinihila nya ito na..at wait putek!

Napagod ako sa pag hahanap kaya naisipan kong I-chat si Maddy, my close friend. Messenger Athena: Hanap kali tayo trabaho? Bakasyon niyo na diba? Maddy: uwu A notification that pops up so I just seen her message too engrossed in wanting to land a part time job. I grimaced as I skim the job description and qualifications. What the heck is Copywriting? Apparently, the hope in my heart is gradually vanishing. May nag pop up ulit kaso sa f******k naman. I have seen one of my cousin's parents' post. Telling how proud they are about her. I feel the insecurity creeps in my bone twisting it. I closed the application and just lie on the bed.

Tanan nito ang nakakakilabot at nakakadalamhating mensahe na di matatangap ng kahit anu sa aming pagkatao. "Engkwentro." "Mga sundalo." "Sa lalawigan ng Quezon" "Mga rebelde." "Patay." "Sugatan." Piling mga salita lamang ang ilan sa malinaw na narinig ko mula sa isang sundalong trabaho ang sabihin ang mga ito at sa huli ay nagpaalam at nagbigay ng kanilang pakikiramay, habang ang aking kabiyak ay patuloy sa paghagulgol sa likurang sulok ng aming pintuan. Sinara ko ang pinto at niyakap ang asawa, kapwa kami tumanaw sa mga larawan ng aming prinsesang nakangiti na nakasabit sa aming mga dingding, mga ngiti sa minsang naging makulay sa tahanan na winasak ng isang malalim at maling mga idelohiya.