Nakakatakot Na Multo Novels & Stories

epic kasi ang mukha nya, parang nakakita ng multo ,hindi ko tuloy mapigilang matawa. please votes and comments tnx*^^* pangit ba...xenxa n gusto ko kac tong isulat hehe*^^*

Nakakaloka! Nakarating ako roon ng mas maaga sa inaakala ko, mabuti na lang at hindi naman mahirap hanapin sa g****e map. Atsaka, may kotse na kasi ako kaya hindi na kailangang mag commute. Ibinigay na kasi sa akin ng aking mga magulang ang kanilang lumang sasakyan dahil mayroon na silang bago. Bagay na ipinagpapasalamat ko dahil hindi kami pinababayaan ng Panginoon.

Kaya agad akong nagtungo roon, pero muli akong nakarinig ng pagtakbo mula sa gilid. Bakit nga naman ako magtataka kung may multo rito, lahat naman ng nakatira rito multo. Nanunuyo ang lalamunan ko at agad akong napahawak sa dibdib, kinakabahan akong makakita ulit ng multo. Noon wala akong pakialam sa mga multo, pero simula nang makakita ako parang gusto ko na lang pumikit palagi.

nauutal na pagtataray ko. And alright, it's cringe. "Good to know. Akala ko kasi ay tatakasan mo na naman ako. `Tapos, kakailanganin na naman kitang ihatid sa pupuntahan mo kapag wala kang masakyan." saad niya. "Kasi kung ganoon nga ang mangyayari? Better suit yourself for I will be asking you for payment of the gas I used for you. Mahal na ang gasolina ngayon, Miss. Nothing is for free nowadays."

Bigla kong naalala ang sinabi saakin nu’ng multo. Mayroon ‘daw butas sa ilalim ng carpet at andoon ang sulat? Teka, hindi kaya ‘yung babae ‘yun ang may-ari ng isla na ito dati tapos mayroon pala siyang kayamanan na iniwan dito? Teka hindi! Paanong kayamanan e parang buhay talaga ‘yung babae! Kung multo siya diba dapat nakalutang tapos duguan? Argh! Anastasia ano bang pinag-iisip mo!

Pero hindi rin siya makapaniwala sa ikwinento ng kaibigan; kahit kailan ay hindi pa siya nakakakita ng multo pero may kakaiba ring kaganapan ang nangyayari sa kanya these days kaya naman hindi niya mahusgahan ang kanyang kaibigan at sabihing namamalikmata lamang ito. "Baka nga may multo sa bahay niyo, sobrang tanda na rin naman kasi ng bahay niyo tapos tatlo lang kayong nakatira. Baka yung mga dating nakatira sa bahay ninyo decades ago yung nagmu-multo. Baka may huli silang habilin na hindi natupad before sila nawala o 'di naman kaya'y humihingi sila ng tulong sa inyo."

Napakurap ulit ako. Limampu't limang libo. Hindi fifteen. Hindi twenty-five. Hindi thirty-five. Fifty-five thousand pesos. Napalunok ako. "Ate, okay ka lang?" Napatingin ako sa tindera ng maliit na karinderyang kinakainan ko. Napangiti ako nang pilit. "Opo." "Parang nakakita ka ng multo." "Hindi po." "Mas nakakatakot."

Ang kaniyang boses ay kalmado ngunit may dalang matinding presyur. "Magdagdag sa kontrata. Kung ang Party B ay hindi makakatapos ng buong proyekto sa loob ng isang buwan, kailangan nilang magbayad ng sampung beses na halaga ng multa para sa paglabag." "S-Sampung beses?!" Namutla ang mukha ni Primo at nagsimulang pumatak ang malamig na pawis sa kaniyang noo.

“Nakakatakot ka kapag ganiyan.” Napatawa tuloy ako ng mahina. Alam na alam din talaga niya kung paano babasagin ang lungkot na nararamdaman ko. ‘Yung dapat nagluluksa ay mapapatawa ka talaga sa mga banat niya. “Ganun ba ako kanina?” “Oo,” sagot niya. “Parang multo ka na nakamasid lang sa amin.” “Grabe ka naman. May ganito bang kaganda na multo?” pati tuloy ako nakakapag-joke, kahit hindi naman bagay sa ganitong oras na may pinaglalamayan dito sa bahay.

Nakakalungkot isipin na noon, mahal na mahal ng mga magulang nila ang bayang ito, pero si Tito Peter, hindi na makapaghintay na makaalis. At ngayon, sila pa ang nakatira sa pinakamalaking mansyon sa bayan at nagpapatakbo ng negosyo ng mga magulang nila. Kung alam lang sana nilang may problema na pala sa pera noon, sana hindi iyon nangyari. Pero napaka-bata pa nila noon para makatulong. Wala naman sanang problema kung naghirap sila, basta ang kapalit ay buhay ng