Nakakatakot Na Multo นิยาย & เรื่องราว

Sigaw ko kahit na nauutal ako ay kailangan ko parin siyang harapin "lumabas ka dyan kung matapang ka harapin mo ako!" Clea bakit ngayon kapa nagyaya ng away lalo na sa isang multo na hindi mo naman kayang kalabanin Dahan dahan kong nakikita ang katawan ng isang multo. Lalo kong hinigpitan ang pag kakahawak sa kahoy na hawak ko. Teka bakit may sapatos iyong multo. Pero wag parin mag papalinlang dahil lahat ng multo ay kaya ng mangaya ng mga tao

Wika naman ng isa. “Handa akong magbayad ng multa sa ginawang kong pag-trespass. Kahit doble pa o triple. Wala naman akong ginawang masama dito. Wala naman akong ninakaw o sinira sa property niyo.” Napailing ang lalaking kausap ko kanina. “Ang mga tao nga naman talaga. Tsk! Akala nila, kaya nilang makuha ang lahat sa ngalan ng pera.”

This is not real! Para akong naka kita ng multo base sa mukha ko ngaun. Ramdam na ramdam ko ang pamumutla ko. Ramdam na ramdam ko ang panghihina ko. Naka awang ang labe ko! Kumurap ako ng isang beses at hiniling na sana namamalikmata lang ako pero nagkamali ako! I was wrong! Maling mali ako!

Bago pa siya makapagtanong ay nagsalita si Attorney Lopez. "Subalit kailangan mong harapin ang pananagutan sa paglabag sa kontrata. Maliwanag ang mga kondisyon sa kasunduan at nabasa mo ito. Ang multa sa paglabag ay dalawampung beses ng iyong kabayaran, o 80 milyon."

Napansin ni Daniella na disiplanado ang mga tao o takot lang sa multa. Bakit kaya ganun? Kapag nasa Pinas, walang paki maski saan magtapon ng mga basura pero kapag nasa ibang bansa, sobrang maingat naman na hindi magkalat. Kailangan pa ba talagang may malaking penalty sa bawat pagkakamali upang sundin ang isang regulasyon? Katulad na lang ng bawal kumain o uminom sa loob ng mga public transportation.

Bungad ko sakanya Sinulyapan niya ako. Imbis na sagutin ako iba ang sinabi niya "Nakakatakot ang mukha mo ate para kang multo" wika niya "Ang ganda ko naman para tawagin mong multo" Sabi ko "Bakit ka ang aga mo ngayon?" Tanong ko ulit "Maaga naman ako parati ate ikaw lang naman yung matagal" Pabalang ulit niyang sagot

At napatili ako nang malakas nang may humawak sa akin. "Multooooooooooo!!!!"

Si manang Lucing naman at Nena ay nagkatinginan. "Huwag n'yong sabihing isang multo 'yong kasama ko sa kotse kanina? Grabe namang multo 'yon at nagawa pang mag grocery." Ani ng driver sa nanginginig na tinig. "Tumahimik ka, Berting. Walang multo sa bahay na 'to!" ani rito ni manang Lucing. "E, sino 'yon? Bakit kamukha ni Ana 'yong babaeng 'yon?" tanong muli ng driver habang namumutla sa takot.

B-baka nakakalimutan mo na multo na ako! For the third time, he laughed. AGAIN. ''Silly. Akala ko, kapag multo, alam lahat. Slow ka rin pala. BWAHAHAHA!'' pang- aasar n'ya. ''Alam mo? Ang dami mong akala.'' inis na sabi ko. ''Akala is much better than paratang—'' ''Oo na!'' pasigaw na putol ko sa sasabihin n'ya. ''Pwede ba? Maghanda ka na lang. May party ka mamaya, 'di ba?''

Sayang naman ang multa kaya kahit lasing at masakit ang ulo, kailangang maglinis. Ang dami pa rin kasing kalat. Mga upuan, basyo ng bote, pinggan, kutsara, kalderetang hindi na naubos, pati ‘yung mga balot ng chocolate na dinala ni Catalina—na ang totoo ay hindi naman talaga masarap, pero pinagmukhang sosyal lang dahil sa istura at laki nito.