May mga gabi na hindi mo kailangan ng sinehan para mabigla — isang maliit na kwento mula sa nayon lang, sapat na. Para sa akin, ang pinaka-klasikong mga nakakatakot na kwento sa Pilipinas ay parang lumang playlist na paulit-ulit pero hindi nawawala ang kilabot: una, ang 'Nuno sa Punso' — maliit na nilalang na nakatira sa bunton ng lupa; pinagagalitan mo siya, saktan mo ang punso, at babalikan ka ng malas o karamdaman. Madalas sinasabing kailangang magpakumbaba o mag-iwan ng pagkain para hindi magalit.
Pangalawa, ang malawak na pamilya ng 'Aswang' — umbrella term para sa manunukso na nagiging aso, baboy, o tao at kumakain ng laman. Kasama rito ang 'Manananggal' (na naghahati sa katawan), 'Tiyanak' (bunga ng kakaibang espiritu na nagpapanggap na sanggol), at iba pa. May mga panlunas sa kwento gaya ng asin, bawang, at krus.
Panghuli, urban legends na tumibay sa kultura tulad ng 'White Lady' sa 'Balete Drive' at ang 'Kapre' na nakaupo sa puno habang naninigarilyo — simple pero epektibo. Idagdag pa ang 'Tikbalang' (nilalang na may katawan ng tao at ulo ng kabayo) at 'Santelmo' (mga bola ng apoy na sinusundan sa madilim na daan). Iba-iba ang bersyon sa bawat rehiyon, kaya bawat kwento parang kaleidoscope ng takot: may aral, may babala, at lagi ring may bakas ng ating paniniwala at takot sa kalikasan at gabi. Sa totoo lang, mas gusto ko ang mga kwentong may konting leksyon at tradisyonal na paraan para harapin ang misteryo—higit pa sa kilabot, natututo ka rin humarap sa takot.