Nandito Lang Ako Novels & Stories

sabi nito sa akin. "..." "Ikaw nagpunta ka lang sa ibang bansa hindi mo na ako matandaan, Nikka Nathalie Nicole Aquino 'to." sabi na lang niya sa akin. "Ikaw na pala 'yan," sabi ko sa kanya hindi ko masasabing losyang siya hindi lang pala-ayos maganda pa rin naman siya.

I'm so sorry. sabi nya at inend yung call Napatulala ako. Mukhang maloloka ako nito. May lalake Dito sa bahay. I almost fainted.

“Nandito lang ako. Alam mo ‘yan.” Tumango-tango si Helena. At umiyak sa balikat ng kaibigan.

“At si Nathaniel — anak ng kabit ng ama ko!” Tumindig siya, nangingilid ang mga mata. “Nakakainis kayo! Bahala na kayo sa buhay ninyo — magpatayan kayo kung gusto ninyo, pero wala akong pakialam!” wika niya na parang sinisigaw ang lahat ng pait na matagal nang tinatago.

"Wala akong masabi. Magsimula na tayo." Ang aking ina ang unang umakyat sa entablado. Namumula ang mukha sa katuwaan, binati niya ang audience. "Hello, everyone. Ako’y single mother. Ako ay may tatlong trabaho bawat araw para siguruhin na ang anak ko ay makakapagtuon sa kanyang pagaaral. Ang gusto ko lang ay para sa kanya ay magtagumpay."

Wala pa yan Mag hintay ka lang at madame pa akong ipapagawa sayo. Para naman akong baliw dito na nakangisi na kaharap ang laptop ko. To be continued. _________________

Nakatulog ba ako? Ano ba ‘yong nangyari? Nalasing ba ako? Pero parang napaka-imposible naman. Isang bote pa lang naman ang naiinom ko at isa pa’y sanay naman akong uminom. Akmang tatayo ako mula sa pagkakaupo nang may biglang nagsalita na sadya namang ikinagulat ko. “Love, bakit mo ako ini-stalk?”

Bakit ako? “Nathaniel, ikaw lang talaga ang alam ko na makakatulong sa akin. Please lang… Kausapin mo ako!” Ngunit ilang minuto na akong nakatingala sa bintana… Nauubos lang ang oras ko. Walang sumagot, at walang nakikinig sa pighati kong ito. Kahit ang ulan, minabuting kampihan sila. Nakakapanlumo… Nasasaktan ako ng husto.

Hindi ko alam pero hindi ko siya kayang makita ngayon o makausap. Pakiramdam ko ay sobrang atat na atat ako na alam ko naman na totoong atat ako. Na para bang hindi ko na pinahalagahan ang sarili ko. Bigla akong nahiya sa sarili ko. Kaya ngayon ay gusto ko na munang mag-isa. Me: I want to be alone. I’m sorry pero hindi ako uuwi ngayon.

seryoso nitong wika Kaagad din namang nagsalubong ang kilay ko "Natural, alam mo naman na wala akong work eh. Umaasa lang din ako sa allowance na bigay ni Lolo at may mga pangangailangan din ako, Kuya Carlos." muli nitong wika. Hindi ko naman mapigilan ang mapabuntonghininga.