Nandito Lang Ako Novels & Stories

Siguro dahil alam nila na wala silang makukuha ng sagot sa'kin at kung meron man hindi ko alam kung maniniwala pa sila. Sa ngayon, si Nexus lang ang sa tingin nilang makapagsasabi ng totoo. Para akong bigong nagbaba ng tingin sa mga kamay ko. Admit it, Joy. 'Yon lang ang tanging paraan. Huwag mong hayaan na iba pa ang mag bunyag ng mga kasinungalingan mo. Bumukas ang bibig ko para mag salita

“Okay lang ako Cherry, sanay na ako.” Why do those words cause such anguish? When you say, “Okay lang ako, sanay na ako.”, you don’t want to worry others kaya sinasabi mo nalang sanay kana and you can endure it, but deep inside you it’s not fine. I always tell myself that, “ I’m fine,” , dahil sanay na akong mag-isa. That I don’t need someone anymore. I'm pleased with the fact that I have myself, but our feelings cannot be deceived by words.

higit sa lahat ay mag-isa ko lang naman. Kinuha ko ang roba kong nakahanger sa likod ng pinto at sinuot 'yon bago humarap na sa laptop ko. Too much work stressing me out, but still... I had to do it. Tulad nga ng paulit-ulit kong pinapaalala sa sarili ko... "I only have me... myself... and I. Kung hindi ako, sino pa ba ang puwedeng gumawa nito?!" *****

"Hindi hindi. Dito lang ako, kakain." Natawa sila sagot ko kaya wala na silang nagawa kundi iwanan ako roon. Napatingin ako sa paligid. Sobrang ganda at sobrang masigla. Wala kang makikitang malungkot maliban sa akin. Napahinga ako ng malalim.

“Ngayon lang yata may nagtangkang tanungin ako niyan.” Tumango lang si Bash. Hindi siya pinilit magsalita pa. Pero sa loob ng ilang segundo, tahimik lang silang nakatingin sa isa’t isa. Parang nagkakaintindihan kahit walang salitang nasasambit. “Kung sakaling kailangan mo ng kausap,” dagdag ni Bash, “I’m here.”

Hindi ko tuloy mapigilan ang matawa. Seriously, isang araw lang akong nawala, miss niya na kaagad ako? “Mommy naman eh. One day lang kaya akong nawala.” natatawa kong wika. Kusa na din akong kumalas sa pagkakayakap sa kanya

Jealous Natulala pa rin ako habang nakadungaw sa pintuan. Nakapasok na si Anzo sa harap na kwarto pero heto pa rin ako at hindi makagalaw. Ilang beses niya na ba akong n*******n sa araw na 'to? Wala sa sarili akong humiga sa kama. Naabutan ko na lang ang aking sarili na ngumingiti mag-isa. Shit. Nababaliw na ata ako.

He smiled! Natulala ako sa ngiting yon at isa lang ang masasabe ko. I miss it so d4mn much. Hindi ko maiwasang hindi mamangha sa ngiti niya. Pakiramdam ko kaming dalawa lang ang nandito sa loob ng condo niya, nagkatitigan sa isat isa.

nangingintab sa itim. Matatangkad sila. Hanggang balikat nga lang ako eh. In short. Bansot po ako. Yon ang katotohanan. Every time na magkasama kami ng mga friends ko. Andyan lang ako lagi sa tabi. Hindi ko nga alam kung palamuti ako. Kasi sa pagkakaalam ko pagtinawag na palamuti. Maganda. Eh, di naman ako maganda. Hayyyy...ewan.

Asaan ako? Wala ako dito kagabi. Nasa kalsada ako at naglalakad para makatakas sa mga taong humahabol sa akin. Ang huling natatandaan ko ay may muntikan nang makabangga sa akin kaya—oh my god!