Nandito Lang Ako Novels & Stories

sabi nito "Naku h'wag na kaya, bess. Nakakahiya sigurado puro mayayaman ang mga nanduon." tanggi nya dito. Hindi nya maiwasang makaramdam ng panliliit isipin pa lang n'yang puro mayayaman ang nasa paligid nya. E ano naman sila. Baka pagtinginan pa nga sila duon ng iba. Kaya nga kung ano anong alibi ang iniimbento nya sa kaibigan sa tuwing mag aaya ito sa kanya sa kahit anong handaang ganap sa kanila, wala rin naman itong magawa. "Gaga. E anu ba naman tingin mo sa sarili mo, hindi tao?" eksaherado nitong bulalas.

"Em!" Napalingon ako sa tumawag, sa akin Andito ako ngayon sa mall!" Nag paalam ako, sa akin asawa? na Makikipag kita ako, sa akin Kaibigan at pinsan. na si Rina at Belyn, dahil matagal na rin kami hindi nag kasama, at nag kikita.

hindi man lang ako inisip. " Fiero!" sigaw na tawag ko rito na nasa pintuan lang ng opisina ko. Tanging si Fiero lang ang pinagkakatiwalaan ko. Siya ang kaisa isang taong handang mamatay para saken.

Ngumiti lang ako "I'm fine saka dead bat ang phone ko kaya hindi ako nakapag text." mahinang sabe ko. Tumingin ako sa paligid at nakikita ko ang mga kapwa ko studyante na nasa paligid habang nakikipag usap ng kani kanilang kaibigan.

Hindi ba’t ako rin lang? “Inihanda mo ang sarili mo? Huwag mong para sa akin o para sa atin? Kasinungalingan ‘yan. Sarili mo lang ang inintindi mo, hindi ba? Wala kang inisip na iba. Sarili mo lang talaga muna. Sarili mo lang lagi.” “Hindi ba ako pwedeng magsalita para naman kahit may iba ka na, alam mo ang buong kong kwento. Kasi Janine ikaw lang ang minahal ko ng ganito.”

Nilibot ko ang paningin ko at napako sa pader at napagtanto ko na--- 'Nandito na ako' nasa kwarto na ako. Kwarto na ako lang. Kwarto na tahimik lamang. Kwarto na wala siya. Wala ang mahal ko. Ang bilis naman tumakbo ng oras. Hayst! Hindi ba pwedeng maglakad nalang ito? Hayst. Ilang ulit na akong napabuntong hininga pero wala namang nagbago. Nandito pa rin ako sa kwarto. Napayuko ako at pinigilan di umiyak. Humiga nalang ulit ako at inisip na lamang na katabi ko siya. Maya maya pa ay hinila na ulit ako ng antok.

wika nito. di Naman ako umimik at nakatitig lang ako sa walang kabuhay Buhay na kwarto na ito. Pag makaalis man ako Dito sisiguraduhin kung hinding Hindi na ako aapak pa Dito. Hindi ko namalayan na nakatayo na ito at binato Naman Niya Sakin Ang Sagong at masanas. " Aray" mahina kung wika pero tinawanan Niya lamang ako.

Call me weird pero ganito ako. Siguro kakaiba ito pero sa tingin ko hindi ako nag-iisa. Isa lang din naman ako sa libu-libo niyang mga tagahanga. Napayakap na lang ako sa unan kong pina-customized ko pa para maging kamukha niya sabay tili. Take note, kamukha niya, sort of, parang kamukha naman eh, low budget kasi. Ah basta.

Kabanata 19 Takot --- I choose to stay silent rather than to speak. Coz if I speak, I know it will be useless. Wala namang nanakit sa akin. Ako lang ang nasaktan. Totoo naman ang mga sinabi. Ou wala akong pinag-aralan pero araw-araw kumakayod ako para sa mga kapatid ko. Araw-araw lagi ko silang iniisip. Hindi ko na alintana ang hirap basta may makain kami sa pang-araw-araw.