Nemesis In Tagalog Novels & Stories

Sana mauto ang dalawang batang ito at matakot sa akin. The smile of a girl faded and its' make me feel guilty. LETCHE KA AAREAH! "So-sorry we thou-thought u-uhm." "Let's go Nicolla. She's Aareah the only bitch of Herztbegh umalis na tayo bago tayo mapatay niya." At sa isang iglap pareho silang nawala sa harapan ko,

Umalis na s'ya sa lugar at pagdating sa sariling silid ay hindi n'ya mapigilan na bumuhos ang kanyang emosyon. "Niloko ninyo akong lahat! Ang sama-sama ninyo! How could you do this to me? Naging mabait na anak ako pero bakit ginagawa ninyo ito sa akin?" tahimik na paghihinagpis ni Noelle.

mayabang pang dagdag nito na ikinasama naman ng mukha niya. "Sino?" "Si Hezekiah Delgado," nakangising sagot ng kaibigan. Bakas rin sa mukha nito ang panunuduyo habang nakatingin sa kaniya. Mind reader talaga siguro 'tong hayop na 'to? "Kupal ka, bakit mo nasabi?" "I can see it in your eyes. Kahit singkit ka, kitang-kita ko'ng pagnanasa d'yan!" pang-aasar pa nito saka malakas na tumawa.

Sown na kausap ang isang babaeng estudyante niya. Sila yung matagal-tagal na sa grupo at sigurado akong bihasa na sila sa pakikipaglaban, sa tagal ba naman kasi ng ensayo nila at mga misyon nila na pumatay ng mga demon. Baka nga may nakaharap na silang mga class A na demon. "Oh! Aloisia! Ano nakapag-isip ka na ba? Hindi ka pupunta dito kung hindi ka nakapag desisiyon."

Ashley Tinanghali ako ng gising mula sa halos magdamag na pag-iyak. Akala ko, kapag pinaalis ko si Gem ay tapos na ang lahat at hindi na ako masasaktan. Pero mas masakit pala ang isiping hindi ko na siya makikita pang muli. Hindi ko na maintindihan ang sarili. Itinaboy ko siya, pero ako naman ang nasaktan sa ginawa ko.

Napa face palm si Grethel, “Hindi nyo ba pinaliwanag sa kanya?” Umiling si Rhei, “Si Dhirma ang nagbigay ng crest, akala ko ay siya na ang magpapaliwanag.”

Lintik! Napailing-iling na lang ako sa kanilang dalawa. Lalo na kay mama, siya ang mama ko, sa buong buhay ko. Hindi ako nakikinig sa mga sabi-sabi. Sa buong buhay ko! Walang araw na hindi ko siya ipinaglaban sa mga taong nakakasalubong ko. Dahil akala ko. Dahil sa pagkakaalam ko! Matino siyang ina! Pero ano na ngayon? Isa palang-

“Vermous, isasalin ko sa iyo ang isa sa iniingat-ingatan kong bato. Gamitin mo ito sa tama at huwag na huwag mong babahiran ng kasakiman at kaimbutan ang iyong sarili.” “Makakaasa ka, Inang Diyosa,” puno ng kasiyahang saad ni Vermous. Hindi niya aakalaing sa kaniya ipagkakaloob ng mahal nilang Diyosa ang iniingat-ingatan nitong bato, kung saan nakapaloob ang buhay na walang hanggang na ninanais ng sino mang nilalang. Sabagay, ang lahi ng mga bampira ang kauna-unahang nilalang na napadpad sa mundong iyon kaya sa kaniya ipinagkatiwala ni Diyosa Herriena ito.

Kinwento niya ang nangyari kung paano nagsimula. "Right now rowy, i am freaking mad. Imagine?! That was your first kiss and he just take it away just like that? The nerve of him! And my gosh rowy, Ang saklap naman na ang label ng first kiss mo ay 'It was just a mistake'. Ang unang halik mo ay isang pagkakamali! " Nang gagalaiting sabi ng kanyang kaibigan sakanya na naiimagine niyang nanlalaki ang mga mata at butas ng ilong.

Nasa likod ko. "Tsaka bakit ka naman magagalit, sabi mo nga hindi naman totoo yung sinasabi ko diba? Bakit ka naman maiinis?" Hindi ko pa rin siya pinansin. Ang ganda ng gising ko kaninang umaga, pero heto na naman to, nag aasar. "Huy!" Patuloy ako sa paglalakad pero natigil lang dahil sinundot niya ako sa tagiliran.