Nobela Chords Lyrics Novels & Stories

Ito na ang huling performance namin ngayong gabi para sa mini concert namin na 'to kaya dapat na ibigay namin ang best namin dito. "This last song is for our TOTGA entitled 'Bittersweet Lips'. Hope you'll enjoy it!" anunsyo niya, umayos na rin ng tindig. Ipinuwesto ko na ang aking mga daliri sa strings ng aking gitara upang makuha ang unang chord ng kanta. Nang umpisahan na ni Oliver ang pagpalo ng kaniya stick sa drums ay sinimulan ko na rin ang pag-strum.

Naiintindihan ko ang tension, kay Ginoo Kong music. Sumulat ako ng bagong lyric: “I apologize so you’ll believe, but I’m chasing chords they cannot see.” Pop-up idea sa brain—the concept ko pang hugot ditong kanya‑kanyang apology: kay Mama, kay Daddy, at sa sarili kong ambition.

narinig ang lyrics: "I have loved you only in my mind but I know that there will come a time..." Hindi niya maintindihan bakit biglang kumabog ang kanyang puso, lalo na't parang dumami ang musika. Dumami rin ang music box na naririnig ng kanyang tainga at pare-pareho pa. Hanggang sa nahaluan pa ito ng orchestrang violin. Agad siyang nabigla nang naramdaman niya ang palad ni Ednel na humawak sa kanyang mga kamay. Hindi naman siya tumanggi dahil sa ramdam nito ang pasmado at mainit niyang kamay na muling nagpaalala sa kanyang pumanaw na kuyain at katipan.

Isang napakalumang kanta iyon… Nang kunin ni Noah ang mic, nagsisimula na ang lyrics: “I will love you forever and ever…” Ngunit hindi iyon nasabayan ni Noah, kaya si Nica ang sumalo, sabay siko kay Noah para ipahiwatig na part niya na ang kasunod. Tumingin si Noah sa screen at itinuloy ang pagkanta: “I will accompany you until the sea dries up and the rocks crumble, even if we go back to the past, this is my only decision…” Habang kumakanta, bigla siyang napatigil.

Hindi ko pa memorize ang chords ng buong kanta. "Why you stop? Ang galing mo." Napatingin ako kay Jairus at may dala itong ukulele. Nice. "I forgot the chords." Natatawang sabi ko. "I know that song. Fix You by Coldplay, right? "Yup." Ibinalik ko sa kaniya ang gitara at ibinigay niya naman sa akin ang ukulele. "Let's practice together."

Isang matipid na kumpas ang ginawa niya sa kanyang gitara—isang malungkot na nota para sa isang dalagang hindi na niya mahahanap sa loob ng mansyon, ngunit nananatiling buhay sa bawat sulok ng kanyang isipan. Huminga nang malalim si Orion at muling hinawakan ang fretboard ng kanyang gitara. Sa pagkakataong ito, hindi malungkot na nota ang lumabas, kundi isang serye ng mga chords na tila naghahanap ng kasagutan. Ang bawat kumpas ay tila isang tanong: Saan siya nagpunta? Bakit hindi man lang siya nagpaalam nang maayos

Ang ganda ng view—ang dagat, kulay ginto sa ilalim ng araw. Jerome smiled. “Welcome to my grand finale.” “Your what?” Bigla niyang nilabas ang gitara. Kaella’s eyes widened. “No. Jerome, please don’t—” Pero too late na. Tumunog na ang unang chord—at sobrang off-key. Kaella doubled over laughing. “Stop! You sound like a dying seal!” “Hey! I practiced this!” pero sablay ulit ang chord. Halos mahulog si Kaella sa kakatawa. “You’re hopeless!”