Noli Me Tangere Monologue Script Novels & Stories

Sa papel ko bilang hindi nararapat na tagapagmana, sumagot na lang ako, “Naiintindihan ko. Masusunod. Malinawa ang lahat.” Pero sa loob-loob ko, hindi ko mapigilan isipin, “Puwede ba, ilang beses ko ng narinig ang linyang yan na kaya ko ito sabihin kahit tulog ako. Kung hindi ninyo ako nirerespeto, okay lang. Hindi naman sa desperado akong mapunta dito. Sa tingin ba ninyo gusto ko mamatay, willing na pupunta sa gulog dito?”

Napaatras siya sa lupa at walang pakealam kung madumi ba o hindi. “Kung ako sayo tatakbo na ako,” napalingon siya sa nagsalita. “S-Sandali! Wag mo akong patayin! Hindi ako magsasalita! Hindi ko sasabihin kahit kanino pangako! Hindi ako magsasalita!” umiiyak nitong pagmamakaawa na halos lumuhod na sa harapan ni Monica. “Aw…talaga? Sa pagkakaalam ko ikaw ang pinakang madaldal sa inyng tatlo at ininis mo pa si ma’am kanina.”

Nang mapadaan ang nasabing grupo ng mga tao ay tumigil sila sa harapan namin. “Oh, looks who's here,” maarteng wika ni Nica. “Nathalie, you don't belong in this place,” sabi naman ni Tessa habang tinatawanan ako. “Look at life. The one we all looked up to, is now a beggar. Even to pay for your parents' funeral you can't afford, that's why you tried to borrow it from us,” mahabang litanya ni Zia ikinapikon ko.

Hindi ito nagpatinag kaya sandali kong hinimas ang nasaktan kong pisnge bago ngumiti ng pagkatamis-tamis rito. "Ayoko magdrama Mrs. Montero, ayaw ko na rin magpaliwag sa taong sarado ang tenga kaya pangangatawanan ko ang mga sinasabi mo." Kumunot ang noo nito at tila ba nagtatanong ang mga mata nito o tila ba binabasa nito ang aking iniisip pero hindi ko ito hinayaan. Dahil buo na ang desisyon ko, I'll take this opportunity to take my freedom at ang iba kong plano.

FUCK! "GERSON FUCKING LIOREI! DIE, YOU ANIMAL! DIE!" Nanggagalaiting sigaw ko at nasipa ang side table na ikina-tumba 'non. Lumapit ako kay Luna na walang malay at mahigpit siyang nayakap. I'm so sorry! I'm so sorry for not believing you, Luna! I'm so sorry!

Please listen to it while reading. I felt my breathing is falling. Every breath that I take creates a pain. The man in-front of me does no longer bears arrogance. He was saying something pero wala akong marinig. Weird, but at this moment, a song is playing and that is all I can hear. It seems like this song, is my final message towards him.

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang

I sighed before I stood straight and made my infamous poise as I look directly into their eyes. "A life is a book in progress, and would you believe that we are all the writers?" I started my speech. Nakita ko na prenteng nakaupo lang si ma'am Lea habang nakikinig sa akin habang si Damien ay nakahilig sa lamesa habang habang ang isang kamay ay nakahawak sa may baba niya, malapit sa labi.

Kaya nginitian ko na lamang siya at tumango bilang pag-sagot. Walang nagsalita sa aming dalawa, pinakiki-ramdaman lamang namin ang paligid. Natutuwa akong pagmasdan ang mga bulaklak, iba-iba kasi ang kulay kaya naka-karelax, nakakawala nang sakit. Nakapawi ng lungkot. "Lucas Nixon Montiero," napatingin ako sa katabi ko ng bigla itong magsalita. "That's my full name, incase na hindi mo pa alam ang buong pangalan ko o kaya ay nakalimutan mo."

Now playing: Malibu nights by LANY Chris "Pwede bang ikaw na lang?" "Ayoko nga! Ikaw nang kumausap, isa pa, parehas kayong lalaki, so you should talk to him not me!" "Nikki, mas makikinig siya sa'yo, hundred one percent. Swear!" "No! Alin ba ang hindi mo maintindihan doon?" "Anak ng!" Kanina ko pa naririnig na nagtatalo sina Nikki at Terrence kung sino ba ang lalapit sa akin.