Nonsense In Tagalog Mga Nobela at Kwento

nag-aalalang tanong niya sa kaibigan. "Anong pinagsasabi mo?" natatawa nitong sabi, "ang sarap nga ng tulog ko kagabi, eh. Dire- diretso at hindi ako tumayo. Kaya paano ako mapupunta sa basement nila Dross?" Nagulat siyang napatitig kay Angela at mukhang nagsasabi ito ng totoo, "tumayo ka na nga diyan baka gutom lang 'yan."

BAKIT HINDI MO DIN SILA PATAHIMIKIN TULAD NG GINAWA MO SA IBA? Isang boses nanaman ang aking narinig na may kasamang halakhak na tila ba ay tagumpay sa mga plano niya. AHH TIGILAN MO AKO AYAW KONA LUMAYAS KA. Napasabunot ako sa ulo dahil sa narinig ko na iyon at hindi ko alam kung saan ba ito nanggagaling. HAHA HINDI MO AKO KAYANG TAKASAN HAHA.

“Nanjan na pala siya” “Ayaw ko sa kaniya pero hindi naman yata tama yung mapokpok siya sa ulo.” Rinig ko nanamang bulungan nila. Hindi ba sila napapagod sa kakabulong sa buhay ng ibang tao? Ang mga ganiyang bagay ay hindi na dapat pinagtutuunan ng pansin pa. “Siya nga pala Ash marami kang kulang kay Thanos bwisit na yun hindi yata makaintindi sa salitang excuse.”

"Kaya nga ako nagkaroon ng mga gasgas, Ate, e." "Bakit? You got disgrace in the motor?" "Ate!" Natawa ako. Alam kong mali iyong nasabi ko dahil nagtatawanan sila kanina. "Ano ba ang nadisgrasya sa English, Ate?" "Accident," sagot naman niya. Napatapik ako ng aking noo. "Eh, ano'ng tagalog ng disgrace?" "Kahihiyan." Nakakahiya! Kailangan ko talagang matuto. Gusto kong maging matalino din, kahit hindi ako nakapagtapos.

kibit balikat niya "Hindi pa" anito 'Hindi pa'. Ibig sabihin lang may tyansa pa siyang ipag patuloy ang pag lalandi dito at kailangan niyang mag madali na madevelope sa kanya si Gab bago pa siya maunahan ni Millet! Napangiti siya. "Anong nginingiti-ngiti mo dyan" naka kunot ang noo na tanong nito. Nakatungin na rin pala ito sa kanya.

Natatawa niya pang sabi. "My false ka nang my false diyan." "Hindi mo alam? Uso kasi ngayon 'yang salita dito sa Pilipinas. Instead of saying 'sorry, my fault', we say 'sorry, my false', ang galing 'di ba?" Bakas pa yung exciteness sa boses niya habang nagku-kuwento. Napa-ngiti na lang ako. Boses bata siya pakinggan na nagpa-paliwanag sa akin―basta hindi ko lang makikita mukha niya. Baka lalo lang ako maasar sa kanya.

Nakakainis! "Don't talk to me again if your just gonna say nonsense." Nonsense mo mukha mo! How dare he say na walang kwenta mga pinagsasabi ko! Baka totoo talaga na habol nila kay Mama ay ang pera niya kaya siya nagalit ng ganito! Kung hindi totoo ang mga pinagsasabi ko ay hindi naman dapat siya maiinis mg todo diba? How dare he say that to me?!

This is a work of fiction. Names, characters, business, events and incidents are the products of the author's imagination. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. DO NOT PLAGIARIZE! ----------------------------------------------------------------------------------- "Mama, saan po ba tayo pupunta?" tanong ko habang nakasakay kami sa bus. Nakaupo si Mama sa tabi ng bintana habang nasa kandungan niya ang kapatid ko na limang taong gulang.

I felt chills on my vines when I heard another voice. Kumpara sa lalaking tinulungan ko noon, mas nakakatakot ang boses na iyon. Walang emosyon ang mababakas sa boses na nanggagaling sa nagsalita. Cold is an understatement. Hindi lang basta malamig ang boses na iyon. It was screaming the word of death. Para bang kapag nakagawa ka ng isang pagkakamali ay kayang-kaya niyang gumawa ng isang bagay na hindi niyo pagsisihan.

"Aba, Bakit parang ang lumalabas ay kasalanan ko? Hindi ba obvious na nasiraan ako ng sasakyan kaya busy ako sa pagte-text sa susundo sa akin? Do you have common sence mister?" "Bakit? Kasalanan ko ba kung bakit ka nasiraan?" ngumisi ito, isang nakakapanindig-balahibong ngisi. "What do you want me to do? Fix your uhm," tumingin siya sa kotse namin. "Your cheap car? I think, your car cannot be fixed anymore. Mas bagay siya sa junkshop."