Notes To Self Quotes Novels & Stories

"Ikaw po ang nagsusulat nito, Sir?" Ngumiti ng matamis si Sir Xhun. "Yeah. Magagamit mo 'yan dahil may isinulat ako na mga tips diyan tungkol sa CPA." Lumiwanag ang mata ni Raine. Binasa niya ang unang pahina. 'I wish you to realize your life ideals as soon as possible. May you shine as you continue seeking your goal.' Napangiti si Raine dahil sa inspiration quote nito. "Salamat, Professor Xhun."

sagot niya sa wakas, sabay ngiti. Hindi lang ito tungkol sa inspiration para sa design. Hindi lang ito tungkol sa Spring o Summer. Ito ay tungkol sa kanya. Sa pagbawi ng kapayapaan. Sa pagbawi ng sarili. “Tagaytay it is,” sabi ni Amber, at sumandal sa headboard habang pinipilit pigilan ang ngiting hindi mapigilan. “Para makalimutan ko muna lahat.” Ngumiti rin si Natasha habang hinihiga ulit ang sarili. “At para naman makapag-break ka sa kaka-overthink sa ex mo na parang may lifetime subscription sa utak mo.”

Nahulog pa ang isang maliit na papel kaya yumuko pa ako para lang makuha iyon. Kunot ang noo ko habang nakatingin sa nakasulat doon. Napakakalat ng pagkakasulat at kung hindi pa iintindihin ay hindi ko mababasa nang maayos. "Keep your eyes on them," pagbasa ko sa quotes. "Keep your eyes on gem," pagtatama ko pa.

Hindi ko alam kung bakit sobrang iyakin ko, siguro dahil sa pagbubuntis ko kaya nagkakasabay sabay na lahat. "Hindi kita mamadaliin but please, huwag mong pabayaan ang sarili mo. You're important to me Kiara. Look at yourself now, ibang iba ka na. Kumain ka sa tamang oras at huwag mong ikulong ang sarili mo dito sa bahay, you can go out para makalanghap ka ng hangin, if you want to unwind you can have your vacation." "Pag iisipan ko kuya, just give me some time." sagot ko sa kanya.

'kin. Ecocongrats ko na rin ang sarili ko. Graduation ko kasi kahapon. Pero hindi ako nakaattend dahil sa problema ko sa pera. Pero ayos lang, at least, nakagraduate pa rin ako. Babawi na lang ako sa sarili ko sa susunod. Ang totoo nga niyan, wala akong handa ngayon para sa birthday. Wala rin akong naihanda kahapon para sa sarili ko. Sunod-sunod kasing dumating 'yung mga problema sa 'kin. At syempre, kailangan kong unahin si Fritz dahil may sakit siya kaysa sa sarili ko. Siya na nga lang ang mayro'n ako, hahayaan ko pa ba siyang mawala? Mahal na mahal ko ang babaeng 'yon kahit na minsan ay inaaway ako. Anyways, gusto ko lang sabihin na ang tapang mo. Ang tapang-tapang mo dahil nagawa mong m

Napasimangot ako. "Babae pa rin naman ako..." Nakaramdam ako ng awa sa aking sarili. Napilitan na lamang akong pumasok. Sa aking pagpapasok, nakita ko ang sticky note sa gilid. 'Enjoy your night.' Agad ko itong kinumos at itinapon sa inis. Pumatak na rin ang luha ko sa magkahalong galit at awa sa sarili. Ngunit wala akong nagawa. Unang gabi pa lamang ito pero ganito na niya ako pagmalupitan. Hindi ko na tuloy maisip ang mga susunod pa nitong gagawin.

Nang makita niya ang mga pahina, napalunok siya. Mga sulat. Hindi para sa kanya—kundi para sa sarili. “Araw 17. Hindi ko alam kung tama ang desisyon ko, pero kailangan kong maging matatag.” “Araw 34. May mga sandaling nakakalimutan kong peke ito.” “Araw 52. Natatakot akong masanay.” At ang huling pahina: “Kung dumating ang araw na masakit na, pipiliin kong umalis nang buo ang loob ko.”

Hindi ka nga nila isinasama sa mga dapat niyong puntahan at at tinataguan ka nila ng impormasyon na dapat mo rin sanang alam. "Just stop"inirapan ko ang sarili ko sa salamin bago sinamaan ng tingin ang taong wala namang ibang ginawa kung hindi ang pagbigyan lang din ang mga tao sa paligid niya kagaya na lang din ng kapatid niya. "You better shut up now self ,hindi na ako natutuwa da iyo"or it would be better if you pull yourself out from your reverie and kust go wherever you need to go.

Maayos na naka-pack, at may kasamang maliit na note: "Don’t work too hard. Eat well. – Fin" Napangiti ako habang binabasa iyon. Kahit simpleng bagay lang, damang-dama ko ang malasakit niya. Habang kumakain, iniisip ko kung gaano ako kaswerte na may taong tulad niya na laging iniisip ang kapakanan ko, kahit hindi ko ito hinihingi.

“You know this.” Tahimik lang ako, tumango, at itinago sa bag ang mga papel. Totoo naman. Natuto na akong magtiwala sa sarili. At sa bawat page ng notebook, kasabay ng lecture notes, may doodles ako ng dahon, bulaklak, at ugat. Hindi lang pampalipas ng oras—parang kailangan ng kamay ko palaging maghanap ng bagay na buhay at totoo.