Notes To Self Quotes Novels & Stories

Ikakasal na rin naman ako, bakit hindi ko pa hayaan ang sarili kong sulitin ang gabi na 'to dahil kinaumagahan pag-aari na ako ng iba. "Laze," matipid na tawag ko sa kaniya. "Hindi mo na ako gusto, 'di ba?" Kwestyon ko na ikinatigil niya. "Hindi na." Sagot niya kaya mapait akong ngumiti at tsaka ako tumayo. "I am a horrible woman, Laze. You'll hate me after this, your girl might even curse me to death but I don't care. I want to play," nangunot ang noo niya habang nakatingin sa akin na nakatayo sa bandang harapan niya. "What? Are you gonna kill me?" Nakangisi niyang sabi at naguguluhan, pero tinitigan ko ang mukha niya at tsaka ko pinantayan 'yon. "I'm going to do the things I'm not good at," binasa ko ang labi at tsaka ko sinunggaban ang labi niya, dahil sa ginawa ko ay napasandal pa siya sa wall. Ipinikit ko ang mata at lakas loob na nanatili sa pwesto ko ngunit nang maramdaman ko ang pag awang ng labi niya ay hindi ko na alam ang gagawin kaya napapahiya akong hinawakan ang pisngi niya. Bago pa man ay natigilan ako humiwalay siya at hindi ako makapaniwalang tinitigan, "This is cheating Hakuna Miran," hindi makapaniwalang sabi niya. I know, I know it well. Napatitig ako sa labi niya tsaka ako ngumisi, "That's why I called my self horrible." Seryoso ang mukha niya at tsaka siya tumikhim at umayos ng upo. Parang hindi makapaniwala sa inasta ko, "Do you hate me now?" Ang malamlam niyang mata ay tumitig sa mata ko. Napatitig ako sa kaniya ng dahan dahan siyang tumango, "Yes." That pierced my heart.

Nagising si Liza Reyes at natuklasang nawawala ang limang taon ng kanyang alaala. Sa kanyang harapan ay isang cute na bata na mahiyain siyang tinatawag na “Mommy.” At sa tabi nito, isang lalaking may malamig at mabigat na presensya ang walang emosyong nag-uutos na dalhin niya ang bata para magpa-blood transfusion sa kanyang stepsister. Doon niya unti-unting natuklasan ang nakakagimbal na katotohanan—sa loob ng limang taon na hindi niya naaalala, ikinasal siya sa fiancé ng kanyang stepsister. At mas masahol pa, ginamit ng lalaking iyon ang kasal bilang kapalit para puwersahin siyang pumirma sa isang makapal at hindi patas na kontrata. Galit na napasuntok si Liza Reyes sa mesa. “Hayop ka! Kung sino man ang gustong maging Mrs. Hugo, sa kanila na! Akin ang bata, kukunin ko ang kalahati ng ari-arian, at ikaw… ipakakain kita sa mga aso!” Hindi niya maintindihan kung paano naging ganoon kababa ang kanyang “future self”—isang babaeng sunod-sunuran at madaling tapakan. Dahil kung ang dati niyang sarili ang tatanungin, hinding-hindi niya hahayaan ang ganitong kapalaran. Mula noon, muling binuo ni Liza ang sarili niya. Pinanday niya ang kanyang pangalan, nagtayo ng sariling brand company, at unti-unting sinakop ang merkado hanggang sa umabot siya sa tuktok ng tagumpay. Samantala, si Hugo Yañez, ang lalaking malamig at laging walang pakialam… ay tila unang beses na nakakita ng tunay na Liza Reyes. Habang pinagmamasdan niya ang babaeng ngayon ay hinahabol ng mga lalaki sa buong lungsod, unti-unting sumiklab sa kanya ang matinding selos—hanggang sa mapilit siyang lunurin ang sarili sa alak gabi-gabi. At sa wakas, sa boses na puno ng pagmamay-ari at hindi mapigilang damdamin, sinabi niya: “Asawa ko… hindi tayo maghihiwalay. Ang pera sa’yo… at ako, sa’yo rin.”