Notes To Self Quotes Novels & Stories

Nakaka-ilang lang na isipin na siya yung nagpalit nang damit ko. Tapos tinititigan niya yung katawan ko! Wahhhh! Bastos kang Babae ka,kung ano-anong iniisip mo! Isa-isa kong kinuha ang mga sticky note.. Psh! Ang Arte niya,pwede niya namang i-text saakin! First sticky note: "Eat your breakfast and check your health too,you need to rest ^~^" Second sticky note: "I buy you a dress,check in my cabinet,make sure that you will wear it ^-^".

Mas mabuting mag-isa dahil wala kang inaalala, only yourself you should been take care of. "Where's my notes?" Napaigtad ako sa malalim na boses na nasa likod. Oh, the boss is her? Dahil bitbit ko naman talaga ang kwaderno niya, hindi na ako mahihirapang halungkatin ang loob ng bag sa harap ng maingay na kalsada! "Ayan!" Marahas kong ibinigay sa kanya ito.. ipinagduldulan sa matigas niyang dibdib..

Nagmadali siyang maligo at nag-ayos na ng gamit. Babalik ako rito Xandra, pangako yan. For now, I just have something to do. Isang sticky note na naman ang nakadikit sa kotse niya saying... ['I’m not Shakespeare to write about you, I am not Piccaso to Paint you, I am just yours who wants to say “I am always with you.']

Ang mga dingding na ito ay nakasaksi ng mga tawa at luha, ng mga pangakong hindi natupad, at ng mga yakap na kulang sa tapang. Bumalik ako sa sofa at kinuha ang lumang kuwaderno sa mesa. Ang mga pahina nito ay puno ng sulat-kamay ko—magulo, minsan malinaw, minsan pira-piraso. Binuklat ko ang isang pahina at nabasa ang isang pangungusap na matagal ko nang sinulat: “Darating ang araw na pipiliin kong maging tapat sa sarili ko.” Napangiti ako nang mapait. Kailan nga ba darating ang araw na iyon?

Pinagdugtong-dugtong niya ang mga hinala, nagsulat pa siya ng ilang note sa gilid ng kanyang notebook—mga palatandaan, oras ng pagpasok at paglabas, pati ang kakaibang kilos ng isang tao sa logistic team. "Kung wala akong makitang butas… baka ako na ang mabutas," bulong niya sa sarili, sabay buntong-hininga. Pinikit niya sandali ang mga mata at kinurot ang sariling braso para magising ang isip.

'Di siya sumagot at blangkong tumingin sa kawalan. "'Whatever the mind of man can conceive and believe, it can achieve.' Those are the other words written next to the viper." Tiningnan ako diretso sa mata ni Lilith na para bang nag-aalala. Favorite quote ni daddy 'yon galing kay Napoleon Hill. "I-I'm a loss at words pero, salamat at sinabi mo sa'kin kahit na gago ako kausap. Alam kong cringe dahil sa'kin manggagaling pero, dito lang ako lagi para sa'yo." Napakamot ng ulo si Lilith dahil siguro sa hiya. Ngumiti ako dahil kay Lilith at ginulo na rin ang buhok niya.

Hanggang sa biglang may itinulak si Iya sa harap ko — isang maliit na notebook. “Ano ‘to?” tanong ko. “Gift ko. Journal mo na rin. Pero basahin mo muna ‘yung front page.” Binuksan ko. Nakalagay: > “Note to Self: You’re already becoming the woman you’re meant to be. Keep going.” Hindi ko na napigilan. Tumulo ang luha ko. Tahimik. Walang drama. Pero damang-dama. Yumakap si Iya sa akin mula sa likod, habang si Mommy at si Papa ay parehong tahimik pero ramdam kong masaya. Buo.

May bago akong dinikit na sticky note. “Coffee is temporary. Inner peace is forever.” – R.E.S.K. “Sticky notes, Raven? Talaga ba?” “Yup. Daily dose ng motivation. Wait, may isa pa sa freezer!” Lumapit ako at binuksan ang freezer. Tinuro ko ang isa pang note sa pintuan. "Kung malamig ang puso niya, painitin mo ng ginger tea." “Creative, ‘no?” “Raven, aalisin mo ‘to lahat ngayon din.”

Sa unang buwan, masipag pang mag-notes pero habang tumatagal, lalong tinatamad. Na-iwan akong mag-isa rito sa loob ng classroom namin dahil tinatapos ko iyong notes ko. Wala rin naman akong gagawin kaya minabuti ko na tapusin na ito para wala na akong isipin. Gusto ko ngang tawanan ang sarili ko. “Lorryce ikaw ba iyan,” halakhak ng aking konsensya na para bang hindi siya naniniwala na isa akong mabuting estudyante.

Bigla nitong sabi na nagpatahimik sa akin. Hindi ko alam ang isasagot ko. Hindi ko na rin naman alam ang gagawin ko at kung tatanungin ako kung kaya ko pa ba o hindi na... ang isasagot ko ay hindi na. "The pain is too much... Ewan ko po." Sagot ko makalipas ang ilang minuto. Sa ilang beses ko sigurong pagtanggi na iwasan si Nathan, ngayon lang ako nagsisi. Ewan ko ba, bakit kasi ngayon ko lang narealize na tama pala ang nabasa kong quote.