Notes To Self Quotes Mga Nobela at Kwento

Pinagdugtong-dugtong niya ang mga hinala, nagsulat pa siya ng ilang note sa gilid ng kanyang notebook—mga palatandaan, oras ng pagpasok at paglabas, pati ang kakaibang kilos ng isang tao sa logistic team. "Kung wala akong makitang butas… baka ako na ang mabutas," bulong niya sa sarili, sabay buntong-hininga. Pinikit niya sandali ang mga mata at kinurot ang sariling braso para magising ang isip.

Hanggang sa biglang may itinulak si Iya sa harap ko — isang maliit na notebook. “Ano ‘to?” tanong ko. “Gift ko. Journal mo na rin. Pero basahin mo muna ‘yung front page.” Binuksan ko. Nakalagay: > “Note to Self: You’re already becoming the woman you’re meant to be. Keep going.” Hindi ko na napigilan. Tumulo ang luha ko. Tahimik. Walang drama. Pero damang-dama. Yumakap si Iya sa akin mula sa likod, habang si Mommy at si Papa ay parehong tahimik pero ramdam kong masaya. Buo.

May bago akong dinikit na sticky note. “Coffee is temporary. Inner peace is forever.” – R.E.S.K. “Sticky notes, Raven? Talaga ba?” “Yup. Daily dose ng motivation. Wait, may isa pa sa freezer!” Lumapit ako at binuksan ang freezer. Tinuro ko ang isa pang note sa pintuan. "Kung malamig ang puso niya, painitin mo ng ginger tea." “Creative, ‘no?” “Raven, aalisin mo ‘to lahat ngayon din.”

Sa unang buwan, masipag pang mag-notes pero habang tumatagal, lalong tinatamad. Na-iwan akong mag-isa rito sa loob ng classroom namin dahil tinatapos ko iyong notes ko. Wala rin naman akong gagawin kaya minabuti ko na tapusin na ito para wala na akong isipin. Gusto ko ngang tawanan ang sarili ko. “Lorryce ikaw ba iyan,” halakhak ng aking konsensya na para bang hindi siya naniniwala na isa akong mabuting estudyante.

Bigla nitong sabi na nagpatahimik sa akin. Hindi ko alam ang isasagot ko. Hindi ko na rin naman alam ang gagawin ko at kung tatanungin ako kung kaya ko pa ba o hindi na... ang isasagot ko ay hindi na. "The pain is too much... Ewan ko po." Sagot ko makalipas ang ilang minuto. Sa ilang beses ko sigurong pagtanggi na iwasan si Nathan, ngayon lang ako nagsisi. Ewan ko ba, bakit kasi ngayon ko lang narealize na tama pala ang nabasa kong quote.

“You’re still here.” And somehow, that made me smile. --- Late Morning Naglatag ako ng clean page sa desk. Binuksan ang laptop. Pero hindi agad nag-check ng email. Instead, I opened my notes app and typed: --- “What I Deserve:” * Peace * To be chosen * Love na hindi ko kailangang ikompromiso ang sarili ko * Work that makes me proud * Boundaries * Respect, regardless of job title * A love that shows up. Loudly. Publicly.

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

Kaso katahimikan ng paligid ang sumagot sa mahaba kong litanya. "Ano nang gagawin ko?" tanong ko sa aking sarili at tumayong muli. I have to do something. Wala naman akong kasama. Baka nasa kuwarto lang ako na pinuntahan ko. At kabisado ko ang labasan kapag nakalabas na ako kung nasaan man ako. "Tama, I have to walk straight. Hahanapin o kakapain ko lang ang pinto, then voila--- madali na lang akong makakalabas. Wala lang sanang multo na sasalubong sa akin dahil paniguradong hindi ako makakalabas dito ng hindi nahihimatay."