Coincidence I Think Not Mga Nobela at Kwento

“Hindi totoo yan.” Ngumiti ako habang umiinom ng kape. “Eh bakit parang napapansin ko, dumadami na ang oras mo dito sa mansion kahit hindi mo naman ako kailangan bantayan?” “Coincidence lang.” “Coincidence na lagi kang nasa tabi ko kapag may drama ako sa buhay?” “Coincidence na maraming free time ako ngayon,” sagot niya, pero halatang hindi siya naniniwala sa sarili niyang excuse.

"Wala kang kasa-kasama rito kapag may nangyari na kung ano—" "Alam mo... paranoid ka lang, Noah. Relax, walang mangyayari na kung ano sa akin. I promise." "Right now, wala akong pinagkakatiwalaan kahit na sino sa paligid mo. This is a serious case, Aurora," aniya. "Look... hindi rin naman natin hawak ang oras kung kailan tayo madidisgrasiya. Hindi natin alam kung kailan tayo mamamatay. It's all coincidence, Noah," paliwanag ko.

Ang mga desisyon na parang hindi nila kayang pigilan. Lahat… nagsimula nang dumating ako. “Hindi…” bulong ko. “Coincidence lang ‘yon.” Pero kahit ako, hindi na naniniwala sa sarili kong salita. “Hindi coincidence,” mariin niyang sagot. “Programmed.” “Stop.” Napataas ang boses ko. “Hindi ako program.” “Freya—” “Hindi ako tool!” Bigla kong hinawakan ang collar niya, hinila siya palapit kahit nasasaktan siya.

“Kung may kailangan kayo, sabihin n’yo. Hindi ‘yung parang asong ulol na sumusunod.” Dahan-dahang bumaba ang bintana. Isang lalaking nasa trenta ang edad, walang emosyon ang mukha. “Wrong car, sir,” sabi niya. Napangiti ako, mabagal. “Talaga? Ilang beses na kayong nagkamali ng direksyon sa loob ng tatlumpung minuto?” “Coincidence.” “Hindi ako naniniwala sa coincidence,” sagot ko. “At lalong hindi ako naniniwala sa inyo.”

yamot niyang tanong sa akin Hindi ko naman mapigilan ang mapakamot ng ulo ko. Oo nga pala, ano ito, coincidence lang ba ang lahat? Paanong dito pa talaga sa liblib ng lugar ng Quezon kami nagkita ni Zyra? Hindi kaya-----

Hinanap niya talaga kami at mabuti nalang ay natagpuan niya rin kami. Ilang buwan lang matapos nang gabing akala ko ay katapusan na namin ay nahuli din ang mga Luciano, hindi lang pala sila dito sa bansa wanted ,maging sa ibang bansa rin kaya naman nag tulungan ang mga awtoridad para dakpin sila. God really works in mysterious way at nag papasalamat ako sa kanya na muli niya kaming pinagkalooban ng isa pang pagkakataon. Pag kakatong gagamitin ko para maging masaya kasama ang mga mahal ko sa buhay...at para na rin sa mga taong naging parte ng nakaraan namin. "Do you believe in coincidence?" Tanong ni Seb, "sa palagay mo ba ay coincident lang ang lahat kaya ako napadpad rito at nakilala ka?"

Tahimik. Pero mas mabigat. Inilabas ko ang phone ko at tinitigan ang pangalan ni Emily sa contact list ko. Hindi ko siya tinawagan. Hindi pa. Ayokong alarmahin siya nang wala pang konkretong impormasyon. Pero isang bagay ang malinaw, hindi coincidence ang paglapit nina Andres at Nora sa gala. Hindi rin coincidence ang timing. Yes, sinabi na ni Andres na gusto niya ng research collaboration. But I had a feeling that there was more.

"Hindi sa pagdududa. Pero kung iisipin mong mabuti, bakit s'ya mapapadaan do'n? 'Di ba kayayari lang natin maglaro no'n ng mafia game? Dahil walang may gusto sa kanilang lumabas para mag-grocery?" Napayuko siya sa diary niya at napaisip saglit bago muling bumaling sa akin. "Ibig mong sabihin, posible na 'yung pagdaan n'ya ro'n...hindi coincidence?" kunot-noo niyang tanong. "There's no such thing as coincidence. Everything happens for a reason." "Kung hindi nagkataon ang pagdaan n'ya ro'n...then what was the reason?" mahina niyang bulong habang naka-focus na ang tingin sa sahig at nag-iisip.

Paano nangyari 'yon? Ang buo niyang pangalan at pagkatao ay iba. Maging ang mga magulang at lugar na kinalakihan. Mabilis na napakunot ang aking noo at kung ano-ano na ang pumasok sa aking isip. Agad akong nag-research tungkol sa ganitong posibilidad at nakitang kong posible nga na magkaroon ng kamukha ang isang tao. 'No. Maybe it's just a coincidence. I-Is this real?' hindi makapaniwalang sambit ko sa sarili.

Itinagilid niya ang ulo, sinusuri ako na parang isang bagay na gusto niyang busisiin. “Pagkatapos ng sampung taon,” dugtong niya, “bigla na lang lilitaw ang larawan nila ni Troy. At sa isang public event pa. Sa gitna ng isang napakalaking presentation.” Humigpit ang panga ko. “Coincidences happen,” malamig kong tugon. “Lalo na sa panahon ngayon. Lalo na at maraming nakaabang na mga kalaban sa larangan ng pagnenegosyo.”