Nothing Gold Can Stay Novels & Stories

Bumukas ito dahil sa impact at tumambad sa lahat ang laman— isang bungkos ng tig-isandaan na pera at isang kumikislap tila ba manipis na gold bar. Napakunot-noo si Felicity habang yumuyuko para pulutin ito. Sa pagdampot niya, muli siyang nagulat nang malamang may may kabigatan ito na para bang solid talagang ginto. Sa gitna ng gold bar, may nakaukit pang salita na, "Smart and Clever." ‘Gold bar?!’ saad niya sa isipan habang hawak iyon. ‘At least twenty thousand 'to sa current market price!’

Huminto rin siya at sinalubong ang tingin ko na may ngising nakakaloko. “Not just my money, Mira.” Tinaasan niya ako ng kilay. “They want my looks and my big díck.” “But size doesn’t matter without money,” balik ko, hindi ko siya inatrasan. “Looks mean nothing without wealth. Sa mata ng mga gold digger, mas nagiging gwapo lang ang lalaki kapag may pera. Subukan mong maging mahirap at pangit, tingnan natin kung may papansin pa rin sa’yo.”

Kinagat niya ang kanyang mga ngipin, galit na galit. “Nanalo ang Golden Sands sa round na ito!” Siya ay walanghiya, ngunit hindi rin niya basta basta nababalewala ang mga katotohanang nasa harapan niya. Kung patuloy siyang nagdudulot ng gulo, hindi siya makakaligtas sa lungsod. Pagkatapos ng lahat, ang isang patay na tao ay hindi makakabalik kahit na sinubukan niya ng maraming beses.

"That's real gold." Natigilan naman ako sa sinabi niya. Para bang biglang tumigil ang mundo ko sa isang iglap. Teka, bakit parang wala lang sa kanya nung sinabi niyang real gold iyon? Para bang ordinaryong bakal lang ang tinutukoy niya. "Di nga?" "I am serious." What the!

Kahit ang mga matalino at prestihiyosong tao sa mataas na lipunan sa Aurous Hill ay mahihirapang magreserba ng Gold Room kahit na gumamit sila ng maraming pera o gamitin ang mga koneksyon nila. Sa mga taong nandito ngayong gabi, kahit si Mr. Bay, na may pinakamataas na katayuan, ay hindi pa nagkakaroon ng pagkakataon na pumasok sa Gold Room para maghapunan. Hindi pa sila nakakapasok sa Gold Moore at hindi pa nila nakikita kung gaano karangya ito.

Medyo utal na rin ako, dahil may tama na rin talaga ng alak. “Kinakabahan lang talaga ako,” wika naman ni Golda. “Bakit?” tanong ko. “Nung huling malasing ka ng husto, nilaplap mo si Kiyo. Huwag ka naman sanang gumawa ng ganoong eksena ngayon, marami pa namang pogi,” natatawang sagot ni Golda, sabay kagat ng pulutan naming manok.

no gold was in it, nor silver, nor, indeed, treasure of any kind, but only a little child who was asleep. And one of them said to the other: 'This is a bitter ending to our hope, nor have we any good fortune, for what doth a child profit to a man? Let us leave it here, and go our way, seeing that we are poor men, and have children of our own whose bread we may not give to another.'

'' Nanatili akong naka-titig sa kanya habang hinihintay ang sunod nyang sasabihin. ''Sometimes, you have to let go of a diamond to be able to hold a gold. But it doesn't mean you can't hold them both. Minsan, kailangan mo lang alamin kung ano ang mas mahalaga. That gold will be your treasure and will treasure you. You can keep it as a necklace and place it beside your heart, while you can keep the Diamond as a ring and hold on to it. That way, you won't lose anything. It's better that way Steff. All you have to do is forget about your Love of that diamond. Remember, diamonds are girl's bestfriend. It can still be your bestfriend,'' mahabang litanya nito bago naglakad palayo. You're really co

"Prinsipyo? Hindi nakakakain ang prinsipyo, kapatid. Ang mundo ay para sa malalakas. At kung hindi ka handang mandurog ng iba, ikaw ang madudurog." Malamig na tumugon si Richard, "Kung iyon ang paniniwala mo, ibig sabihin hindi ka talaga para sa Gold. Dahil ang tunay na kayamanan ng Gold ay hindi lamang sukatan ng yaman o kapangyarihan, kundi kung paano ito pinapangalagaan para sa lahat."

"Miss Vivian, we have different principles in life. I know how to show gratitude to the people who have helped me. I can fire them if I want to. But I didn't do that because they are important to me. I have never heard them complain once. They never left me even when their salaries were delayed." Pinasadahan ko ng tingin ang lahat. Nasa akin ang paningin nila. Nakakabingi ang katahimikan. Hindi ko alam kung may nasabi ba akong mali. Nilingon ko si Vivian. Hindi maipinta ang kaniyang itsura. "Let us all remember that money can be lost at any time. But the trust and loyalty that people have given you will remain. People are more important than money. What will you do with the money if many peo