Nothing Gold Can Stay Novels & Stories

Ngumisi ang matanda kaya namangha pa lalo si Tres sa apat na gintong ngipin nito. "I wanna lotsh of gold too!" Tumawa ang matanda. "Mukhang mahilig ito sa alahas at ginto. Hayaan mo at sa'yo ko lahat ipapamana ang mga koleksyon natin ng alahas," sabi naman ni Lolo. "And gold too?" Ewan ko kung naiintindihan din ito ni Tres. "Of course. We have lots of gold bars." "Wow!" "How about us, Lolo?" Syempre, magpapahuli ba ang dalawang lalake kong anak.

Wala itong kaidi-ideya na makakakuha siya ng zero sa assignment niya. "Ito last na po, Ninang. Magbigay daw po ng isang quotation of life." "Ay mas madali iyan, baby P. Favorite quote ko rin 'to, e." "So ano po iyon?" "Life is gold." Kampanting usal ni Magenta. "Ho? Pero narinig ko na kay Papa 'yon, time is gold po yata ang tama, Ninang." Napakamot sa kanyang ulo ang musmos gamit ang lapis.

nadiiinan ko ang hawak ko sa tuwalya sa dibdib ko at inilang hakbang ang agwat naming dalawa. "I said where are all my gold?!" Imposibleng hindi niya namalayan iyon kagabi .Sino ba ang kasama ko at natatangayan pa kami ng gano'n kabilis. "You wont need those because i wil tell you everything that you want to know"

Wala akong magawa kundi ang tumango, "Hmm. I'll keep that in mind." ~SpadeLucker

Sixty-nine Have you ever dealt with something you can't handle? Dealing with it, until you realize something won't be the same again. Maybe that's how it really works, that you can't hold everything, that there are things that you need to let go for you to hold yourself from falling apart. "Ate, you're drinking again?" Ella asked as soon as she saw me at the veranda. "I'm not drinking, I'm just unwinding," I plainly answered as I drink in one shot the beer in can I'm holding.

Ngayon ko nalang din ulit naayos ang mga damit niya dahil yung mga maid ang inuutusan niya mag-ayos nitong mga nakaraang linggo. Kumunot ang noo ko noong may makita akong isang maliit na box sa loob. Isang maliit at pahabang box na iniisip ko kaagad na isang kwintas at naging tama rin naman ako roon. Binuksan at tinignan ko kung anong laman ng box at isang gold na kwintas ang nakita ko. Mas mahal at mas maganda kesa sa binigay niya sa akin.

Guro, sino sa tingin mo ang mananalo sa pagkakataong ito, si Jordan o ang dragon na may gintong sungay? Ngumiti si Jiumo Kasyapa at sinabing, "Lahat ay ilusyon. Ngayon, natalo ni Jordan ang golden-horned dragon, at sa hinaharap, may makakatalo kay Jordan. Kahit sino ang manalo o matalo, ang esensya ng lahat ay ang walang bisa. Katulad ng kapag sinimulan mo ang apoy sa kahoy. Akala mo ito ay apoy, ngunit kapag ang kahoy ay nasunog, ang apoy ay wala. "Miss Victoria, bakit ka nahuhumaling sa mga ilusyong ito? Bakit hindi mo linisin ang iyong puso at huwag mag-isip ng anuman? Sa ganoong paraan, mas magaan ang pakiramdam mo."

Because the greatest treasures are waiting for those brave enough to keep moving forward. THE END

Sa halip, gumuhit ako ng pulso—yung pulso kong suot pa rin ang bracelet na siya mismo ang nagsuot kagabi. Sa tabi no'n ay isinulat ko ang mga salitang... “He gave me something meant to last. Silver doesn’t fade easily. But his mother's words remind me that not all things are made to stay. Some blossoms belong to their season. Others never had a chance to bloom.”

Gusto n'yang malaman kung totoo ang kan'yang hinala. "Don't lie Red! Alam ko ang mga ginagawa mo ngayon sa buhay mo. Hindi mo kilala ang mga kalaban mo Red, you need to be careful sa mga taong nakakaharap mo. Trust no one Red," sabi ni Goldy sa kan'ya at agad na nawala sa linya. Natulos s'ya sa kan'yang kinauupoan hindi dahil alam ng dalaga ang kan'yang mga pinagagawa. Hindi impossible dito na malaman ang kan'yang mga ginagawa dahil magaling talaga ang babae sa pagtuklas ng mga bagay-bagay tungkol sa kan'ya.