Nothing Gold Can Stay Poem Novels & Stories

Unti-unti itong kumalat sa paligid hanggang sa pumalibot ito sa lugar lung nasaan ang Venenata Negra. It turned into a golden orb, it looks alive and moving like water made of gold. Ilang segundo ang lumipas ay pumayapa na ito at hindi na ito nakikita sa mata. It became invisible. It will only provide a little hint of gold color when something touches the sphere. "How strong is the barrier?" Tanong ko sa kanya habang ang mata ko ay nakatingin sa nakikita kong ginto na nawawala naman kaagad.

pasaring n'ya rito. "Hmmm! You find it mahangin? Eh sa d'yan ka nga hulog na hulog sa akin eh," kantyaw nito sa kan'ya na ikinangisi n'ya. Hindi n'ya pwedeng ipagkaila ang sinabi ni Goldy dahil totoo naman ang sinabi nito. Patay na patay s'ya sa kasintahan at mababaliw siguro s'ya kung mawala ito sa kan'ya.

Guro, sino sa tingin mo ang mananalo sa pagkakataong ito, si Jordan o ang dragon na may gintong sungay? Ngumiti si Jiumo Kasyapa at sinabing, "Lahat ay ilusyon. Ngayon, natalo ni Jordan ang golden-horned dragon, at sa hinaharap, may makakatalo kay Jordan. Kahit sino ang manalo o matalo, ang esensya ng lahat ay ang walang bisa. Katulad ng kapag sinimulan mo ang apoy sa kahoy. Akala mo ito ay apoy, ngunit kapag ang kahoy ay nasunog, ang apoy ay wala. "Miss Victoria, bakit ka nahuhumaling sa mga ilusyong ito? Bakit hindi mo linisin ang iyong puso at huwag mag-isip ng anuman? Sa ganoong paraan, mas magaan ang pakiramdam mo."

nadiiinan ko ang hawak ko sa tuwalya sa dibdib ko at inilang hakbang ang agwat naming dalawa. "I said where are all my gold?!" Imposibleng hindi niya namalayan iyon kagabi .Sino ba ang kasama ko at natatangayan pa kami ng gano'n kabilis. "You wont need those because i wil tell you everything that you want to know"

Sa ngayon, alam nilang dalawa na hindi tama ang sitwasyon. Gusto nilang bumangon kaagad, ngunit nalaman nilang kahit anong pilit nila, imposible. Para bang nadadaganan sila ng bundok, at hindi sila makaalis sa ilalim nito kahit anong mangyari. “Gold, anong nangyayari? Bakit hindi ako makabangon? Parang may dumadagan sa akin. Hindi naman siguro babaeng multo ‘to, di ba?”

Pumuwesto sila sa harapan, bumuo ng isang solidong depensa, isang pader na imposibleng lagpasan. Walang kahit sinong makakalapit. Walang kahit sinong makakahabol. Hindi na muling tumingin si Mr. Gold kay Lucas. Parang wala itong pakialam sa lalaking naiwan sa kabilang panig.

no gold was in it, nor silver, nor, indeed, treasure of any kind, but only a little child who was asleep. And one of them said to the other: 'This is a bitter ending to our hope, nor have we any good fortune, for what doth a child profit to a man? Let us leave it here, and go our way, seeing that we are poor men, and have children of our own whose bread we may not give to another.'

Pero hanggang kailan ko kayang panindigan ang kasinungalingan? Ipinikit ko ang aking mga mata at hinayaan ang dilim na lamunin ako. Bukas, panibagong araw na naman ng pagpapanggap. Pero sa gabing ito, hahayaan ko munang ang alaala ng haplos ni Lucas ang maging kumot ko. Because in the dark, even the most perfect gold loses its shine. And only the truth remains.

Malamig na tumugon si Richard, "Kung iyon ang paniniwala mo, ibig sabihin hindi ka talaga para sa Gold. Dahil ang tunay na kayamanan ng Gold ay hindi lamang sukatan ng yaman o kapangyarihan, kundi kung paano ito pinapangalagaan para sa lahat." "Maganda pakinggan," sagot ni Richmond, ngumisi nang malapad. "Pero hanggang salita ka lang. Walang saysay ang prinsipyo kung hindi ito kayang ipagtanggol sa gitna ng kaguluhan."

Wala itong kaidi-ideya na makakakuha siya ng zero sa assignment niya. "Ito last na po, Ninang. Magbigay daw po ng isang quotation of life." "Ay mas madali iyan, baby P. Favorite quote ko rin 'to, e." "So ano po iyon?" "Life is gold." Kampanting usal ni Magenta. "Ho? Pero narinig ko na kay Papa 'yon, time is gold po yata ang tama, Ninang." Napakamot sa kanyang ulo ang musmos gamit ang lapis.