Nothing Gold Can Stay の小説・ストーリー

Kapag nakita ng mga tao ang lahat ng ginto, paniguradong matutukso sila na nakawin ito… Nakita ng matandang may korona na stressed si Gerald kung paano niya bubuhatin ang perang ito, kaya may nilabas siya at inabot niya ang isang singsing sa kanya. Nagulat si Gerald nang makita niya ito at bigla siyang nagtanong, “…Para saan ang singsing na ito…?” "Ito ay isang storage ring na may malaking storage space! Pwede mong itago dito ang iyong golden coins para hindi ka mag-alala tungkol sa pagdadala nito!" paliwanag ng matanda habang magiliw siyang ngumiti.

Nilingon n'ya ito at matalim na tinapunan ng tingin. "Huwag mo akong idamay sa ka miserablihan ng buhay mo dahil sa makitid mong utak Gold. If I were you, aalisin ko na ang mga agiw at alikabok sa utak ko para naman makapag-isip ako ng maayos at matino!" pabalang na sagot n'ya kay Gold bago sumampa sa kan'yang helicopter at pinaandar agad ito.

Pero hanggang kailan ko kayang panindigan ang kasinungalingan? Ipinikit ko ang aking mga mata at hinayaan ang dilim na lamunin ako. Bukas, panibagong araw na naman ng pagpapanggap. Pero sa gabing ito, hahayaan ko munang ang alaala ng haplos ni Lucas ang maging kumot ko. Because in the dark, even the most perfect gold loses its shine. And only the truth remains.

Gusto na niyang sumuko at bumitaw pero naaalala niya ang madalas sabihin ng lola niya "At the end of the rainbow you will see a pot of gold" at ipapaliwanag sa kanya na wala pa raw taong nakakarating sa dulo ng bahaghari. Hindi niya ito naiintindihan noon hanggang sa dumating si Angelo. Doon lamang niya naintindihan na bagama't wala pang nakakarating sa dulo ng bahaghari... Aasam at mananalangin lang na sa dulo ng lahat ng problema ay may pag-asa para makuha mo ang pot of gold.

Susuntukin ulit sana ito ni Clark may guwardiya agad umawat. Hinila naman ako ni Gold palabas ng university. "May pasok pa ako Gold." "Saglit lang tayo."natatawang saad niya. Napabuntong hininga naman ako. Humarap si Gold sa akin. "May pasa ka, sinaktan ka ba ng putang-inang iyon?"diin na tanong ni Gold. "H-hindi." "Oras na malaman ko na sinasaktan ka niya, kukunin kita Zen."seryosong saad ni Ginto...

Tumawa siya habang binubuhay ang makina. Yung pera na binigay ko sa kanya kanina ay sakto lamang sa dalawang leche flan. Wala akong ibang pera dahil kinuha ni Edward ang mga cards ko. Ang meron na lang ako ay tira-tirang cash ko dati pa. “Babayaran kita kapag nakuha ko na pera ko,” sabi ko ng hindi siya tinitingnan.

“Fake things don't last. Uwi na ako. If you need something, just call me.” He leaves. No more pretending. We end the lie…by ending us. Napahagulhol naman ako. Ang sakit-sakit pala. KINABUKASAN. Ramdam ko pa din ang sakit, sakit na hindi ako pinatulog magdamag pero kailangan ko pa din magpatuloy sa buhay. Maaga ako pumasok pero sa coffee shop ako dumiretso. “Hey, good morning. What do you want? Macchiato and chocolate cake?” nakangiting bungad ni Gold sa akin.

Nagulat si Haydn. “...” Pagkatapos matuliro ng mahabang panahon, naintindihan na niya. “Jane, hindi ako naniniwala sayo. Hindi ako naniniwalang gold digger ka na pera lang ang pinapahalagahan mo sa buhay mo. Kung ‘di, bakit mo sasabihin sa akin ang mga bagay na iyon? Hiniling mong wag akong maging kasuklam-suklam. Jane, hindi ako naniniwalang gold digger ka.”

At kinuha niya ang mga gold at isa-isang inilagay sa kamay ko at sa daliri. "Gold suits you, but nothing shines brighter than the fact that you’re mine. As I place this in your hand, remember—everything I own, everything I am, is yours." Nanlalaki ang mga mata ko sa sinabi niya at ang pula na ng mukha ko at kinikilig naman ang ibang sales lady dito. Jusko! Waaaa! Para na akong kamatis dito! "You spoil me too much. But if this is a symbol that I belong to you, then I’ll wear it with pride—because I’m yours, always."

Unti-unti itong kumalat sa paligid hanggang sa pumalibot ito sa lugar lung nasaan ang Venenata Negra. It turned into a golden orb, it looks alive and moving like water made of gold. Ilang segundo ang lumipas ay pumayapa na ito at hindi na ito nakikita sa mata. It became invisible. It will only provide a little hint of gold color when something touches the sphere. "How strong is the barrier?" Tanong ko sa kanya habang ang mata ko ay nakatingin sa nakikita kong ginto na nawawala naman kaagad.