Novelas y relatos de Once Upon A Time In Tagalog

Sa wakas, nasabi niya. Pero sobrang hina. Parang hindi confession ang dating. Napamura siya. “Again.” Tumuwid siya. “Cassandra, mahal kita.” Masyadong matigas. “Cass, mahal kita.” Masyadong desperate. “Cassandra, I love you.” Ano ba maganda English o Tagalog? “Cass, mahal kita. Mahal na mahal kita.” Parang may pumitik sa loob ng dibdib niya.

At nang makapasok na ang tatlo ay sunod na pumasok ang yaya saka siya. Inalalayan siya ni Selim na pumasok sa loob ng sasakyan saka ito sumunod sa kanya. Mabuti na lang talaga at sumama si Selim. She really didn’t expect him to come with her here in the Philippines. Kasi hindi ito nakakaintindi ng Tagalog! Ang tagalog na tanging alam nito ay pagmumura… which was ‘tang ina.’

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

Compliment. "Finally! After years of planning, we're finally in one roof!" Tumili si Rei nang makapasok kami sa apartment na nilipatan namin. Matapos ang graduation namin, ilang linggo lang kaming nanatili sa Pontevedra bago lumuwas ng Manila.

Dichas, sol y amores (ligaya, liwanag at mga pag-ibig) Te esperare, senorita Toma unos cientos de anos En la primera reunion Te mirare de Nuevo (Maghihintay ako, binibini Abutin man ng ilang daang taonS a unang tagpuan, Muli kita’y susulyapan) Tierra de oriente, 1872 (Lupain ng Silangan) Sa kabisera ng bayan ng Oriente, mga taumbayan ay nagkukumpulan—mga nilalang na ibig makasaksi sa kahihinatnan ng pamilya Villamarquez. Ngunit isang babae ang nakaaagaw pansin. Siya ay impit napapahikbi at ang kaniyang mga luha ay nag-uunahang bumabagsak habang kaharap ang lalaking may talukbong sa ulo. Mahinahon itong nakaupo at nakaamba ang garoteng tatapos sa kanyang buhay.

Kung ang ibang kambal yata ay magkasundo, silang dalawa ay hindi dahil halos araw araw yata silang nagbabangayan at asaran. Nang matapos kaming kumain ay bumalik na kami sa sasakyan at muli na kaming lumarga. Hindi na rin ako natulog dahil nararamdaman ko na konting oras na lang naman ang i-babyahe namin para makarating sa paroroonan. Hindi naman ako nagkamali dahil wala pa yatang dalawang oras ay nakarating na kami sa isang beach resort sa Ilocos.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Dumating na ang kinatatakutan nila--- ang pag-uumpisang muli ng digmaan sa mundo ng mga tao! DALI-DALING sinalubong sila ng ama nilang si Timothy na nakasuot na ng panlaban na kasuotan. Nasa likuran neto ang labing-dalawang bampira na pinuno. "Zain! Oreo! saan ba kayo galing kanina pa namin kayo hinahanap. Maghanda na kayo dahil andiyan na ang mga kalaban!" instruct ng ama nila.

Impatient kong tanong. "Lasong na kami pareho nang marinig ko ito kay Andres. Sabi niya 'mamaya, magmumulto nanaman 'yon'. Tapos bigla nalang siyang umiyak na parang bata. Ang gulat ko. Tinanong ko siya, 'sinong magmumulto, pre?' tas pinandilatan niya ako ng mata. Umiling ng sunod-sunod tas sabi wala daw siyang sinabing gano'n."