Novel & Cerita One Call Away Lyrics

Dahan-dahan niyang inilabas ang cellphone at may tinawagan sa telepono nito. “It’s time. I’m ready.” saad nito sa kausap mula sa kabilang linya. Pinatay niya ang tawag at sa likod ng simpleng ngiti niyang iyon ay may nag-aabang na malaking unos. — — — AMARIE'S POV:

Ang tanging numerong naka-save ro'n ay phone number niya at wala ng iba. Tiningnan din niya ang inbox ng binata, ang nag-iisang message ro'n ay ang nagngangalang Uno at hindi pa naka-save. Nanginig ang kaniyang kamay habang sinimulan niyang tawagan ang number ng nagngangalang Uno. Maka-ilang unit na tumunog iyon bago may nagsalita sa kabilang linya. "Zerus won't call me like these. Who are you?"

Hindi ito lalapit sa kanya kung walang utos mula sa lalaki. “Okay,” tila tinatamad na wika nito. “Kapag may napili akong disenyo sa librong ito–” “Excuse me, Ma’am Raquel,” singit ng isang kasambahay na bitbit ang cordless phone. “May gustong kumausap sa ‘yo.” Kumunot ang noo niya. “Sino raw?” Napansin niyang balisa ang kasambahay. Namumutla ang mukha nito na binigay sa kanya ang telepono. “Si Sir Zeus po.”

At pumasok na nga sila sa loob. Ilang saglit ay nakatanggap na naman ako ng tawag mula kay Lavigne. Isang buwan na ang nakalipas mabuti naman at nagparamdam ito. Akala ko talaga ay tuluyan na itong nabahag ang buntot at tumakbo na lang palayo. "Long time no call my little spy." Nahimigan ko ang bahagya niyang pagsinghap bago nagsalita. A little bit nervous?

Umayos ako at buntonghininga ang ginawa bago sinagot ang tawag. It was quiet in the line, and I did not say my greeting to whoever was calling me now. "Feleona." Ang baritonong boses ni Kuya Darwin ang nagpakabang lalo sa puso ko. Napapikit-mata na ako. "Feleona. . . I know you are listening. Look, I'm outside the country and using a telephone booth to call you. I don't want to be traced, and I don't want them to trace you. Are you okay?"

We so in love La la la la We so in love (love) La la la la la And I just can't get enough Of your la la la la love-- Ayan na naman. Tiningnan ko kung kaninong numero. Kumunot ang noo ko dahil hindi nakaregistered sa aking cellphone ang numero. Ibig sabihin hindi ko kilala. Lampas sampu na pala ang missed calls ng numerong 'yon. Tulog mantika talaga ako. Bahala ka tumawag diyan kung sino ka man. Maya maya ay tumunog ang notification message ng aking cellphone.

Kahit nanlalabo ang mata ko dahil sa luhang pumapatak sa mata ko ay nagawa ko pa ring hanapin ang number n'ya sa contacts ko at agad na tinawagan. Itinapat ko iyon sa tenga ko, umaasang sasagutin n'ya agad. Please... Please, baby, answer my call... Mas lalo akong naiyak nang tuluyan makailang ring hanggang sa mamatay nalang ang ginawa kong tawag nang walang sumasagot. Is he asleep already? Is he? "Gideon, please, I need you... You promised you'd be there. I just need to call you. A-Answer my call... Answer it please... I n-need you. "

“Ang hayup ay tumatawag! Ang hayup ay tumatawag!” I reached for my phone and stared at his name. Should I answer? No. I let it ring. Hanggang sa tuluyang tumigil ang tawag. Napangiti ako nang kaunti. Peace restored. Ngunit ilang segundo lamang ang lumipas— “Ang hayup ay tumatawag! Ang hayup ay tumatawag!” Napatingin ako sa cellphone. Seriously? Tumatawag na naman siya.

I was in the middle of a new canvas when my phone lit up with an incoming message. Unknown Number: I lost my phone, baby... I'm here at the parking lot. Can you help me with my things? Nangunot ang noo ko. Unknown Number: Please, baby. I missed you so much. He never called me a baby just once, or any other endearment!

Good thing, mahina lang ang volume ng call noon. Dahan-dahan kong inalis ang pagkakayakap ko kay Freya at medyo inis akong naglakad patungo sa kinaroroonan ng cell phone ko. Nang makita kong isang unregistered number ang tumatawag ay agad akong lumabas ng silid namin. I hesitate to answer the call pero ini-slide ko pa rin ang accept button. "It's too early for th–" {"Kamahalan…"}