One Call Away Lyrics Novels & Stories

Muli niyang pipnindot ang dial tone at tinawagan ito. Tatlong beses! Palaging napuputol! ["The number you are calling is not available, try again--"] Kinakabahang muli niyang pinindot ng mariin ang dial tone upang tawagan ito. ["Hello? Xia?!"] Mabilis pa sa alas-kwatrong may sumagot sa telepono nito. Liam was panting as he answered her call. "Liam~ Ano ka ba?" Naiiyak niyang garagal dito. "Bakit hindi ka matawagan?"

At agad bumungad ang mahigit limampung missed calls mula kay Fiona. Napabuntong-hininga siya. Tatawag pa lang sana siya pabalik nang biglang may pumasok na mensahe. From Unknown Number. Nanlamig ang kamay niya nang mabasa iyon. You ran away again. Kasunod no’n ang isa pang message. This time, I’ll make sure you can’t escape from me anymore.

Maybe somewhere along her lifetime she had done wrong to others. Every inmate had one call time privilege. But of course out of the country call was not allowed. So Samantha decided to call Buggy and ask for help to contact her father. She dialed Buggy’s office number in Queens. It rang. Samantha’s heart almost lifted with hope. It rang the second time before she heard Buggy’s voice on the other end. “Hello who is this?” “Hello Buggy it’s Samantha.” “Oh Samantha, can you call again later? I’m busy right now. We have a pictorial today.”

Naiinis na dinampot ko iyon at sinagot. "It seems that you were being bothered to the song you've just heared." Sabi ng baritonong boses lalaki sa kabilang linya. Napabuka ang bibig ko na animo ay may sasabihin dapat pero hindi ko maapuhap ang tamang sasabihin kaya dali dali ko na lang tinignan ang caller Id para lamang makita na ang tumawag kanina ay siya ring tumawag ngayon.

Singhal niya lang. "Hey... Can you please stop?" Ako na ang tumapos ng sagutan nila mukha kasing iisa lang ang hahantungan nito at baka wala na ring matirang buhay. Nawala ang atensiyon ko sa tatlo ng biglang mag ring yung phone ko. **Carmyne is Calling... ** Lumayo ako nang konti sa kanila bago sinagot ang tawag. "Yes, hello?" Kaswal kong sagot.

Andito ako sa garden ng Mansion Nakatulala eh sa wala akong magawa wala ding pasok ngayon badtrip ang boring ＊-You Are The One For Me~ Unang linya palang ng kanta kinuha kona agad ang cellphone ko at tiningnan kung sino ang natawag pero napakunot ang noo ko ng makitang unregistered no. yun nagkibit balikat nalang ako bago yun sinagot "Hello sino toh?" [BEBE SHYYYYYYY!] Agad ko namang nailayo ang cellphone ko sa tenga ko ng marinig ko ang tili ni Savanna sa kabilang linya

“Yes, sir. Thank you for waiting. I’ve already processed a reset on your line and sent a signal refresh. Can you check now?” “...It’s back.” “I’m glad to hear that, sir. Is there anything else I can assist you with tonight?” “Tch. No. Just… do better next time.” “Yes, sir. Thank you for calling.” Pagkatapos ng tawag, saglit na napasandal si Cherry. Malalim ang buntong-hininga. Isa na agad irate call sa unang minuto pa lang. “Ganyan ba talaga ang welcome back call?” bulong niya sa sarili. Pero hindi siya bibigay. Isa pa lang ’yon.

At nakagat ko pa ng mariin ang pang-ibabang labi ko sa mga sumunod kong narinig sa kanta. ---- I've got your picture in my wallet And your phone number to call it And I miss you more Whenever I think about you ---- I smiled widely, because the lyrics of the song does explain what I feel right now, as I'm holding Arazella Fhatima's childhood photo and thinking about calling her. Damn... I miss her so bad that my heart is aching. Pero habang nakatingin ako sa larawan ay nagsalubong ang mga kilay ko nang tumunog ang cellphone ko. And when I saw who's calling me I cursed before answering it.

Sa kalagitnaan ng aking pag liligpit ay tumunong ang cellphone ko. "Hello, good morning. We are from the Sanctuary studio books. I would like to confirm if this is Ms. eM that we‘re talking to. " Lumabas ako sa tent, at sa aking pag labas ay ang malayong pigura ni Henry. Tinaas niya ang gamit niya at kumaway naman ako doon. "Hi, good morning, that's me." Sagot ko sa tawag habang nakatingin sa papalapit na si Henry. From the looks of him, he was looking directly at me.

Sa kusa, inabot ng aking mga daliri ang aking telepono, at nang walang pag-aalinlangan, pinindot ko ang kanyang numero. Ilang ikot lang ng tunog, at agad niyang sinagot ang tawag. “Hello…!” agad kong wika, at naramdaman ko pa rin ang panginginig ng aking boses kahit sinusubukan kong maging kalmado. Sa kabilang linya, narinig ko ang mababa at malalim niyang boses—ang boses na sapat na upang magpadaloy ng kuryente sa aking buong katawan.