Onii Chan In Tagalog Novelas e Histórias

CHANDRIA "Dammit, Channie! Why did you throw my phone?" Sigaw niya. Dinuro ko siya ng hintuturo ko. "Ikaw?! Pinapantasyan mo ang mukha ko sa katawan ng ibang tao!" "What the hell are you talking, babae? Di mo nga binalik ang phone ko sinira mo pa! At kung ano-ano pa ang iniisip mo,"singhal niya, nakalimutan sandali ang kirot sa braso.

sambit ni susana. "Ano ka ba, study first pa rin ako." "Weeh? Bruha ka! Inunahan mo 'ko!" wika ni oneil, nauna siyang makaupo sa libreng upuan sa tabi ko. Ayoko rin muna katabi si sebastian dahil naiilang ako. Baka anong sabihin sa akin ng iba. Ayoko naman pagsalitaan ng kung ano-ano dahil lang nagkaboyfriend ako.

Pareho kaming napunta ang tingin sa iisang direksyon nang may sumulpot na babae sa aming tabi at kung hindi ako nagkakamali, siya 'yong babaeng nabangga ko kanina. "Don't look at me like that, b*tches. Anyway, hindi ako nakapagpakilala ng maayos sa inyo, my name is Irene. Hindi na 'ko magpapaligoy-ligoy pa, alam ko namang kilala niyo ang babaeng nasa dulo na kumakain habang nags-scroll sa lumang model ng iPhone niya. She's so makaluma, gladly, I have the latest model of iPhone," mahaba nitong wika.

Sa pagkakataong ito, habang kausap si Charlie, humingi ng tawad si Yahiko, “Mr. Wade, pasensya na talaga. Nanghina talaga ako pagkatapos mawalan ng mga paa. Masyado akong maagang nagising ngayon kaya hindi ko mapigilang antukin. Gusto ko muna sanang magpahinga sa kwarto ko. Kung may kailangan ka, sabihan mo lang ako o kaya si Nanako.” Tumango nang bahagya si Charlie, “Mr. Ito, sige lang. Walang problema.” Sinenyasan ni Yahiko si Emi, “Emi, pakidala na ako pabalik sa kwarto ko.” Agad na tumugon si Emi, “Sige, onii-chan!” Onii-chan ang tawag ng isang tao sa kanyang nakatatandang lalaking kapatid sa Japanese.

“May nalalaman ka pang ganyan, ah? Saan mo natutunan ang mga ganyan?” Kinikilig na humagikhik si Chii. “Sa anime…po,” baliko ang Tagalog na sagot ng anim na taong gulang na bata. “Is that so? Fine. Go inside na. H’wag kang lalabas ng venue, okay? H’wag ka ring alis sa tabi ng daddy mo, maliwanag?” “Got it!”

Naabutan ko sila sa kusina na parang hindi mapakali. "Ayos lang kaya ang lasa ng kape?" si Nina na parang hindi sigurado sa tinitimplang kape. "Baka hindi niya magustuhan ang lasa ng mga pagkain. Diyos ko mahabaging langit," si Joan sabay tingala. "Basta ako ayokong pumasok sa opisina niya para maghatid ng kanyang agahan," puno ng kasiguraduhang sabi ni Nina.

Nagkibit balikat lang ako, ayokong sagutin dahil baka mahuli kami at mapagalitan pa ako ni Prof. Paalis na ako para sa next subject ko nang kinalabit ako ni Vina. "Tasya, I think ikaw ang ibig sabihin ni Kuya dito." kunot noo kong binasa ang nakapaloob na message sa phone ni Vina. 'Vina, who's that ugly witch? the one who assist me from the other night?' ____________ Clarifications: Impo means Lola Tiya means Auntie PS: I change some parts here, so expect a lot of changes sa next chapter!

kinakabahang tanong ko. “Sa lahat ng nangyari sa ‘yo dito sa Pinas nang wala kami, ang pagkakaroon mo ng anak ang itinago mo sa amin nang ilang taon. Three years, huh? Grabe ka, Changet. Nakaya mo ang lahat nang mag-isa? Lalo na kung katulad niyan na may insidenteng nangyari sa inyong mag-ina?”

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang

ani ni Chan na seryoso ang mukha. Bukod kay Drake si Chan ay isa sa matalik na kaibigan ni Aries. Anak ito ng hardinero ng abuello at abuella niya. Not all that but Chan was the one who came for their rescue when he and Paula trapped in the storage room. "Then tell me, what am I going to do now? I think I will go crazy, Chan!" Narinig niya si Chan na umungol. Animo'y nag-iisip.