Onii Chan In Tagalog Novels & Stories

Onii-chan ang tawag ng isang tao sa kanyang nakatatandang lalaking kapatid sa Japanese. Mahalaga ang pagpapakita ng respeto sa mga nakakatanda sa Japan. Kaya laging magalang ang pakikitungo ni Emi kay Yahiko gaya na lamang ng paggalang ng isang anak sa kanyang ama. Pagkatapos, nilingon ni Emi si Charlie na para bang nalulungkot ang kanyang ekspresyon, “Pasensya na talaga, Mr. Wade, pero matindi ang pinsala sa katawan ni onii-chan. Naapektuhan nito ang kanyang buhay. Ayon sa doktor, kailangan niyang magpahinga nang madalas. Pakiusap, sana nauunawaan mo ito…”

“May nalalaman ka pang ganyan, ah? Saan mo natutunan ang mga ganyan?” Kinikilig na humagikhik si Chii. “Sa anime…po,” baliko ang Tagalog na sagot ng anim na taong gulang na bata. “Is that so? Fine. Go inside na. H’wag kang lalabas ng venue, okay? H’wag ka ring alis sa tabi ng daddy mo, maliwanag?” “Got it!”

Naabutan ko sila sa kusina na parang hindi mapakali. "Ayos lang kaya ang lasa ng kape?" si Nina na parang hindi sigurado sa tinitimplang kape. "Baka hindi niya magustuhan ang lasa ng mga pagkain. Diyos ko mahabaging langit," si Joan sabay tingala. "Basta ako ayokong pumasok sa opisina niya para maghatid ng kanyang agahan," puno ng kasiguraduhang sabi ni Nina.

Nagkibit balikat lang ako, ayokong sagutin dahil baka mahuli kami at mapagalitan pa ako ni Prof. Paalis na ako para sa next subject ko nang kinalabit ako ni Vina. "Tasya, I think ikaw ang ibig sabihin ni Kuya dito." kunot noo kong binasa ang nakapaloob na message sa phone ni Vina. 'Vina, who's that ugly witch? the one who assist me from the other night?' ____________ Clarifications: Impo means Lola Tiya means Auntie PS: I change some parts here, so expect a lot of changes sa next chapter!

kinakabahang tanong ko. “Sa lahat ng nangyari sa ‘yo dito sa Pinas nang wala kami, ang pagkakaroon mo ng anak ang itinago mo sa amin nang ilang taon. Three years, huh? Grabe ka, Changet. Nakaya mo ang lahat nang mag-isa? Lalo na kung katulad niyan na may insidenteng nangyari sa inyong mag-ina?”

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang

kusang lumabas ang mga salitang iyon sa aking bibig. Tulad ng unang salitang lumabas kanina sa aking bibig ay hindi ko rin napigilan ang mga salitang iyon. All I knew was that I am staring at my mom habang unti-unting bumabangon. For once, I saw fear in her eyes habang nakatingin siya sa akin. Her mouth was like a fish gasping for oxygen when it came out from the water. "Y-you go b-back to your room after you finished the laundry!" pasigaw niyang sabi in intimidating tone but it didn't affect me at all. Nagmamadali siyang umalis na para bang may iniiwasan.

Kinasusuklaman niyang makita siyang mahina. Si Inès naman, nakaluklok sa upuan na parang isang reyna ng ibang uri: nakakrus ang mga binti, nakasuot ng manipis na pantulog, malupit na ngiti sa mga labi, at ang paraan niyang ito ng pagdila sa kanyang mga daliri habang kumakain ng isang strawberry, na para bang lahat ay sekswal sa paligid niya.

“M-Mama, umiiyak po kayo.” “Oo, d-dahil naaawa si mama sa big boy niya. Natatakot kasi ang big boy ni mama—” Kaagad na sinapo nito ang mukha niya. “Mama, hindi na po ako natatakot. Mama, papayag na po akong pumasok kayo sa school at work. Maglalaro na lang kami ni Toto riyan sa tabi ng bahay. Basta, Mama, may pasalubong po ako pag-uwi mo po.”

ani ni Chan na seryoso ang mukha. Bukod kay Drake si Chan ay isa sa matalik na kaibigan ni Aries. Anak ito ng hardinero ng abuello at abuella niya. Not all that but Chan was the one who came for their rescue when he and Paula trapped in the storage room. "Then tell me, what am I going to do now? I think I will go crazy, Chan!" Narinig niya si Chan na umungol. Animo'y nag-iisip.