Senpai In Tagalog Novels & Stories

Hello! "There's no such thing as senyorito , po and Kuya when we're best of friends." Masungit at seryoso kong sabi. I am back to my snob and strict aura again. Nakita ko rin ang pagbago ng reaksyon ng mukha niya. Mukhang nakita nitong hindi na ako natutuwa.

Sana doon na lang. "Come on. Bagong bukas ito. The food is good here mga lutong bahay." Like he was here before. Sumunod na lamang ako sa kanya. Madaming tao sa loob. Jam pack ang restaurant.Wala na rin ata kaming mapuwepuwestuhan. Tamang-tama para makaalis kami agad at hindi na siya gumastos. "Magandang hapon sir,mam. This way po," sabi sa amin ng sumalubong na waiter. Nakabarong Tagalog ito at may sombrero.

She chuckled. "Makakasama po natin si Leon?" I asked, nagbabakasaling nandito na nga sa Pinas si Leon. Mommy smirked. "Well find about that later, Honey. For now, let's go dahil baka naiinip na sila kakahintay sa atin." Sila. It means may kasama nga si Don Leonardo?

"Ipapakilala ko sila sa iyo." "Cervantes din po sila tulad ni Big Boy?" "Tito Jeff." "Tito Jeff Big Boy?" "Tito Jeff lang." "Okay po." "Sila ang mga magulang ko." "Like Mommy and Daddy?" "Yes." "Mano po." Muli itong nagmano sa dalawang matanda. "Ano po ang itatawag ko sa inyo?" "Ako, Lola. Siya..." Itinuro ni Marina ang asawa, "lolo."

Luh ka! From: Thersese Ano naman mali doon, noh? Saka mas comfy ako tawagin siya sa gano'ng pangalan. Kayo nga tinatawag niyo siyang Lady Green na masyadong sagrado ang pangalan.

"UWWAAAHHH SHUTANG*NA MANAHIMIK KA SENSUI SEO!!" _______________ *Misaki’s Mother * Binatukan ni Misaki si Sensui na masama s'yang tinignan. Agad naman pinakita ni Misaki ang kaniyang nakatikom na kamao. "Ano Sensui?" baritonong usal ni Misaki habang hindi inaalis ang nakatikom nitong kamao ngayon sa harapan ng mukha ni Sensui "N-Nothing." napiyok na sagot ni Sensui.

“Ayos lang bas a ‘yo na pumunta sa ganitong lugar? Sorry, ha. Baka mamaya, bawal pala tapos isinama ka namin.” The corner of her lips turned up as she lifted her shoulder in a half shrug. “No worries. Hindi naman ako anak ng Senador para pagbawalang pumunta rito,” mahinang sagot niya kaya’t bahagyang umawang ang mga labi ko matapos marinig ang sinabi niya.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

ang panganay I am the second Sanjel Garrett Valdez Santos 5 years old ,“Garrett means rules by the spear,”ang pangalawa I am the youngest Lexa Everett Valdez Santos, “Everrett means brave as boar,”ang pangatlo Mas lalong naiyak si Sanjela ng magpakilala ang mga anak. “Mom, you don't need to cry now because you are strong enough already. And starting today we are all here by your side,” sabi ng panganay sabay pahid ng mga luha ni Sanjela.

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.