Only God Can Judge Me 소설 & 이야기

Mabuti na lang at hindi na ganoon kahigpit ang paghawak niya sa akin, kaya nakalayo ako sa kaniya. “You’re not a God. You cannot destroy me.” “Oh, come on, there’s no such thing.” “You are wrong. There’s Him, and He’s watching you right now. So choose wisely what path you will go… or you will regret it for the rest of your life.”

Na para bang may sariling plano ang tadhana sa akin. God's plan. Iyon ang sabi ng iba. Hindi ako palasimba. Pero naniniwala ako sa Kaniya. Kinakapitan ko pa rin Siya sa kabila ng mga pagsubok na nangyayari sa buhay ko. Muntikan akong sumuko, pero sa tuwina, binibigyan niya ako ng dahilan para lumaban. I am a sinner. Aminado naman ako roon. Kaya tanggap ko anoman ang karma na ibato Niya sa akin.

Namulat Siya sa mundo ng walang kinikilalang ama. Mariin kong naipikit ang mga mata ko. Siguro Isa iyon sa mga pagkakamaling nagawa ko sa tanang buhay ko. Pero kung tatanunhin Ako kung nakaramdam ako ng pagsisisi sa mga nangyari, Isa lang ang tanging maisasagot ko. Hindi. Wala. Dahil para sa kin, kailan man ay diko itinuring na Isang pagkakamali si Up. He's a blessing, a great blessing from God that I have received in my whole entire life an embarrassment for me.

"Kaya nga, akala ko nga galit at inis ang maani ko sa dalawa. Masasabi kong mahal parin talaga ako ng Dios kahit na sabihing sobrang sama kong tao, Micah." "Sshhh... huwag kang magsalita ng ganyan. Dios lang ang nakakaalam ng puso ng bawat tao kaya wala kang karapatang husgahan ang sarili mo, okay? Ang mabuti pa magpahinga ka na riyan. May awa ang Dios at gagaling ka rin." "Hindi na ako aasa, Micah." "Huwag kang magsalita ng ganyan, mas makapangyarihan ang Dios sa lahat."

Ngumiti siya sa akin, her voice was so soft and calming. "God doesn't give us problems we can't handle, and these problems will only make us stronger—maybe not right away, but in His perfect time. All we need is to trust Him, because I know He's always working for what's best for us—even when we don't understand it yet."

Naaawa ako kay Daddy, hindi ko mapigilan ang pagbuhos ng luha ko. “Could you tell me how did you end up like this?” “Are you going to judge me afterwards?” “Why would I judge my own father? We all made mistakes and I’m willing to listen and learn from them. You can tell me anything, I’m daughter after all right?” Tumango siya at umupo sa harapan ko.

Ang tinutukoy niya ay ang Mommy niya. "So, how's your relationship with your mother?" tanong ko sa kaniya. Alam ko kasing hindi maganda ang pakikitungo niya sa ina niya. I can't blame him, though. He has his reasons, and I can't judge him for why he seems angry at the world. And who am I to judge him? He doesn't even believe in God. He's an atheist, while I am not. But sometimes, there's a part of me that doubts the existence of God. Pero sa tuwing naiisip ko ang huni ng mga ibon, hampas ng alon, at ang bughaw na kalangitan... then I remember God, the creature of everything.