Novel & Cerita Only God Can Judge Me

Pamilya pa rin naman sila at mahal na mahal niya ang ina at kapatid. So, she decided to pay her mother a visit before the classes start. Papasok na rin si Jace sa kindergarten sa school na ngayon ay isa na siya sa may-ari. God is indeed faithful to his children. Binigyan siya ng Diyos ng pagkakataon na itayo ang sarili sa kabila ng pagkakamali niya sa buhay. Kung makakasalubong niya ulit ang mga Romano sa pagkakataong ito ay nakataas ang noo niyang ihaharap ang sarili. Wala siyang hinuthot sa mga ito. Hindi siya parang basang sisiw noon na nagsumiksik kay Patrick para lang mabuhay gamit ang yaman ng mga Romano.

sabi nito. "ganyan talaga.. Kapit lang kay God. Walang imposible sa kanya. Kaya nga nakakaya ko lahat dahil naniniwala ako kay God. Gagabayan niya ako sa araw araw."nakangiti kong sabi saka isinubo ang huling kutsarang may lamang kanin at ulam.. Uminom ako ulit ng juice after.. Saka nilabas niya yung pizza at cake.. Kaya napalaban talaga ako ng pagkain..

Pero sana naman sa aming magkapatid Papa God, baka meron po sa vocabulary niyong, slight punishment? Tatangapin ko po yun. Alam ko po kasing mali ito pero tinu-tolerate ko pa po. Sa napaka unfair po kasi ng mundong to. Marami ang nahihirapan sa gawain ng mga taong masasama. “Love is never glad about injustice but rejoices whenever truth wins out. If you love someone, you will be loyal to them no matter what it costs.” Papa God super love ko po kayo. Napakaloyal ko po sa inyo.

They just saw in me the bad side of me. Nginitian ko si Henry. "Maybe I understand why that old man helped you become successful." "Tell me." He replied. Sumandal ako sa upuan at nanatiling nakatingin ang paningin sakaniya. "Because he sees something special in you." Nanatili siyang nakikinig saakin. "Your being judgmental made him risk at you. Because he knows that you can help him to prevent circumstances that may happen in the future. You're using your right judgment on the people; you're not the one who basically judges other people wrong; that's what I see from you; you're not the one who talks; you're the one who talks when your judgment is right, isn't it? "

Sobrang advance ko ba para mag-isip? "Wala naman, nasabi ko lang. Baka kasi maisip mong nagpapakitang-tao lang ako sa harapan mo," saad ko dito. "Nasa iyo na 'yon kung 'yan ang nais mong iparating, pero alam kong ang Dios pa rin ang siyang nakakaalam ng bawat puso ng tao. Hindi ako si Perpekto para husgahan ka. Walang taong matuwid sa lupa na hindi nagkakasala ayon sa Biblia. Kaya walang karapatan ang sinuman sa atin na humusga."

puno ng pang-uuyam na sabi ni Nina. Tumahimik bigla ang paligid. Lahat ay abala kunwari, pero ramdam kong nakikinig sila. Ako naman, pinili ko na lang na hindi tumingin sa kanila. Ngunit bago pa ako makasagot, may malamig ngunit mahinahong boses na sumabat. “I didn’t know people still judge others by what they eat.”

He snorted. Napalingon ako sa gawi niya. "How can you say that? You don't know him. Stop being judgemental." "I'm not judging him, I am telling the truth. Alam ko 'yan dahil dumaan ako sa ganyan. Just listen to me. Alam ko 'yang mga 'yan. Kapag nakinig ka sa akin, hindi ka masasaktan. Hindi ka maloloko."

Ang sakit-sakit na panoorin siyang ganoon pero sabi niya sa amin, magdasal lang daw kami at makikinig ang Diyos. One precious thing I have learned all throughout my previous journey was that we should never indeed underestimate the power of a single wholehearted prayer because it always gets to Him. Although the reply may not arrive in an instant, but it comes a long way. Magugulat ka na lang isang araw na nagbago na ang buong buhay mo.

"Ma'am, ni hindi nga ho pumasok sa isip ko ang salitang yan. Hindi po kami nandidiri o kung anupaman po. At hindi rin po namin kayo huhusgahan. Hindi naman po kami perpekto para husgahan po kayo o si Sir Icarus at ang relasyon po ninyo." "You don't have to be perfect to judge me, though. I mean, I—" "We," kaagad na sabi ko. Diantha smiled at me, then squeezed my hand, a sign of her being grateful for my support. "We know what we were doing is wrong. And anyone with a sane mind and a high value of morals would definitely know that and would eventually judge us, so..."

“Ganyan ba talaga ang tingin mo sa pagkatao ko? You judge because of those models na nalink sa akin?” Nakagat ko ang labi ko. He stands abruptly, facing the window as his voice tightens with emotion. “I know I messed up. But you’re too much. You judge me because of those baseless rumors.” Para akong nakonsensya lalo’t rinig ko ang sakit sa boses niya. Sobra na ba ako?