Romans & histoires Only God Can Judge Me

Wala akong nagawa kung hindi ang sumunod lang sa kanya. Puno na ang mga tao sa simbahan dahil nag uumpisa na ang misa kaya naman ay sa labas na lamang kami ni Rule. Tahimik siyang nakikinig ng Misa habang pasimple ko siyang pinapanood. Hindi ko alam na may ganito pala siyang ugali. Hindi kasi halata sa kanya. Tama talaga ang kasabihan na Don’t judge the book by it’s cover.

Sa totoo lang, mahirap iyon. I was starting to get tired of everything, but here I am putting everything in God. Because I know he wouldn’t even try to betray or abandon me. Sigurado akong tinitingnan niya lang ako, tapos napapailing na lang sa mga katangahang ginagawa ko sa buhay. Pero kailanman ay hinding-hindi niya ako huhusgahan o iiwan. Nang nasa top na ako, kung saan makikita ko ang buong New York City—ang mga kumikinang na ilaw na para bang mga lisa sa ulo ko.

"Maniwala lang po tayo, mom. Mangyayari po 'yon. Maniwala lang po tayo. Hindi po tayo bibigyan ng Panginoon." "Yeah, tama ka sa sinasabi mo. God will never fail us. We should trust Him no matter what happens. God is so good. He loves us." "Amen to that, mom." He smiled widely as he looks at the screen where he can see his mom clearly. "Kailan pa pala uuwi?" tanong ni Divina kay Richard kung kailan ito uuwi.

"Ano? NasiSiraan ka na nga talaga ng ulo? You are insanely desperate." "Well, you still have your options, take it or leave it! Just say YES at makakalaya ka o kaya puwede mo ding sabihing NO at mabubulok ka sa kulungan. Balita ko nga pala tinanggihan ng Judge ang Daddy mo, hindi kaya may nauna nang gumapang o nanakot sa kanya? Hindi lahat ng pagkakataon puwedeng bayaran sa pera, aanhin ni Judge ang pera kung ang nakataya dito ay ang pangalan niya? Don't ever underestimate me! Your Dad trust me so much at ang mali niya, sinasabi ang lahat ng plano niya sa akin. Ano? Magmamatigas ka pa ba?"

If you think about it, it’s hard for God to let anyone down because even the incidents that make us suffer have something important to teach us and even the people we loved the most leave us because they’re not right for us or they shape us into better, stronger individuals. God knows all that but we don’t. That’s why I’ve learned not to judge life by what’s happening day by day but by what’s happening year by year because when I look back every wonderful beginning stemmed from a painful ending. Every moment of success and greatness sprung from a moment of utter weakness and desperation.

Hindi ko alam kung paano nahantong ng ganito ang lahat! "You don't have the rights to judge me! You're just human, even God doesn't want us to judge ourselves! Pagmamahal ba ang tawag dito? Hinu-husgahan mo ako kahit hindi tayo gaanong magkakilala! You're not inlove with me. Isang hamak na paligsahan lamang to diba?" Pumiyok ako. "Dahil akala mo porket probinsyana ako madali akong makuha? Nagkakamali ka. Hindi ako liberated gaya ng mga naging babae mo!" Dagdag ko.

tanong niya sa akin. “Iyong sobra kang naglasing bago ka pumunta ng America, habang lasing ka sinabi mo lahat-lahat sa akin. Tanggap kita, Gio, tanggap ko lahat ng nangayri sa’yo at pagkatao mo. Ni katiting ay hindi nabawasan no’n ang pagmamahal ko sa’yo. Mas minahal pa ng akita at nangingibabaw ang pag-unawa ko sa sitwasyon mo. I will never judge you, because you’re a victim. Gusto ko lang sabihin sa’yo na narito lang ako sa tabi mo, mamahalin at tatanggapin ka,” ani ko at hinawakan ko ang kaniyang mukha para makita ko ang mga mata niya. Kita ko ang pagtulo ng kaniyang mga mata sa akin.

"Zach please, don't go there. Ito pa nga lang, hindi ko na alam gagawin ko e. Lumalim pa kaya 'tong nararamdaman ko?!" Napaismid ang binata. Tumigil na rin ito sa pagtawa kung kaya naman pipi siyang napadasal. Laking pasasalamat niya sa Diyos dahil magkakaroon ng sandaling kapayapaan na yayakap sa atmospera. "I'm not predicting things, Gian. Sinasabi ko lang kung anong napapansin namin sa 'yo! Napakamanhid at pabebe mo lang talaga at 'di mo matanggap 'yong sarili mong emosyon."

Umiling siya. “’Wag mo silang barilin. Get justice legally and not like this. You’re not God to take away their lives, let Him. Hindi ko alam kung naniniwala ka sa Diyos pero Siya lang ang may karapatan na kunin ang buhay ng tao. Perhaps… it’s Señor Abelardo’s final moment and calling. Nagkataon lang na masaklap ang naging pagbawi sa buhay ng Daddy mo, pero ‘di ba ang magandang naidulot naman noon ay nalaman mo kung sino ang mga taong dapat mong iwasan at tuluyang layuan? Di ba…” She sobs. “’Di ba kung buhay ang Daddy mo hindi naman siya matutuwa na patayin mo ang mga’ yan? You may look at yourself Dark, speak like the darkest and your lips may utter darkness but your eyes can’t hide that li

mahaba niyang paliwanag habang nakatingin sakin "Kaya hindi ka malas at mahal ka ng Diyos. Sadyang hindi mo lang kayang tanggapin ang katotohanan" Napatulala ako sakanya. Naiintindihan ko lahat ng sinabi niya. And I was amazed dahil he said what exactly my heart wanted kahit hindi ko naku-kwento sakanya ang lahat. I smiled genuinely. We really can't judge people. Hindi mo aakalaking kayang sabihin iyon ng isang taong hindi mo pa nakikilala ng buo. "You know, I'd prefer to be a stranger than to tell you about me.."I suddenly said