Opposite Of Silence Novels & Stories

Minsan malilito ka nalang dito sa loob ng mala-mansion nilang bahay. Rinig ko pa mula sa loob ng silid ang pagtugtog niya ng piano. Nakaka-relax sa pakiramdam at ang sarap ipikit ang dalawang mata habang dinadama ang ritmo ng musika. Kahit gustong ipikit ng dalawang mata ko ay hindi ko ginawa para makapagfocus sa trabaho. Pinilig ko pa ang aking ulo para labanan ang antok. “Nandiyan pa ba si Sir Chadrick sa loob?” si Trina.

Alam nilang ang araw na ito ay magiging pagbabago ng takbo ng kanilang buhay—maaaring maging simula ng kanilang pagkakaisa, o kaya naman ay hudyat ng mas mahirap na pagsubok na darating. Tumingin muna si Don Nathan sa kanyang orasan, tila binibigyan pa ng huling pagkakataon ang dalawa na magbago ng isip bago magsimula ang usapan. Nang humarap siya sa kanila, ang kanyang tinig ay mababa ngunit malalim, sapat upang marinig ng lahat sa loob ng malawak na silid.

Nagtagpo ang mga mata namin sandali, at doon ko nakita na may pinipigilan siyang words, o maybe isang truth na sobrang bigat bitawan. Hindi ko alam kung ako ang unang magsasalita… o hahayaan ko siyang mauna. At doon nagsimula ang mas mabigat na silence, ‘yung uri ng katahimikan na halos marinig mo ang sariling heartbeat.

And in that silence, I waited. The champagne was cold, the crystal flute elegant in my hand, but the celebratory mood felt hollow, a thin veneer over the churning anxiety within me. I sat alone in my opulent apartment, the city lights a blurred spectacle outside my window. The silence was deafening, a heavy blanket smothering the usual vibrant hum of the city. It was a silence pregnant with anticipation, a silence that screamed louder than any celebration.

Walang malinaw na paninira. Sa unang tingin, mukhang gumana. Corporate silence. Calculated doubt. Controlled chaos. Ang klase ng gulo na sanay siyang likhain—iyong hindi agad sumisigaw, pero dahan-dahang pumapasok sa bitak ng reputasyon ng kalaban.

somehow, that annoying laugh of his still made my night feel less empty. Nanatili kaming tahimik na dalawa for a moment. Hindi yung awkward silence na kailangan mong piliting punuin ng random topics para lang hindi maging uncomfortable. It was the opposite. Comfortable silence. Yung tipong kahit wala kayong sabihin, alam niyong nandyan lang kayo sa kabilang side. Existing. Listening. I took another sip from my coffee habang nakatitig sa screen ng cellphone ko. Medyo mainit pa rin yung kape kaya napangiwi ako nang bahagya. Sa kabilang side ng call, si Apollo Damien naman ay parang may inaayos sa labas. Madilim pa sa background niya pero halatang bihis na bihis na siya pang trabaho.

Hindi siya yung sisigaw ka o tatakbo nang walang direksyon habang nagmamadali ang tibok ng puso mo. Sometimes… it comes as silence. Dumarating ito bilang isang mabigat, malamig, at nakamamatay na katahimikan. Yung tipong alam mong may malaking gumuho, pero walang kahit isang tunog ng pagbagsak ang bumasag sa paligid mo.

Tinaasan ko ng kilay ang gago saka marahan kong ibinaba ang baso. Kung may isang bagay akong natutunan sa pakikipag negosasyon iyon ay kung sino ang may hawak ng katahimikan, siyang liyamado sa laban. People hate silence. The longer you stay quiet, the agitation builds up and they'll get nervous. Hindi mo mamamalayan, naidaldal na nila ang mga bagay na dapat mong malaman bago mo pa maitanong. Gaya ng kaharap ko. Tonto.

Hindi niya alam kung ano ba ang dapat niya isagot dito o kung tama lang ba talaga na sagutin niya ito. Napaiwas siya ng tingin dito at hindi na ito sinagot pa. Ayaw niyang sagutin ito dahil baka mas lalo lamang gumulo ang sitwasyon nila. Baka lalo lamang siya nitong pahirapan kapag sinabi na oo, na Hindi na lamang siya na in love dito kundi natutunan niya na rin kung paano na ito mahalin. "So silence means yes I think right?" Narinig niyang tanong nito ngunit hindi niya ito tiningnan at nanatili lamang na sa ibang direksyon siya nakatingin.

I didn’t expect the silence in this mansion to be so loud. Not the kind that feels free or peaceful, but the kind that presses against your chest—heavy, watchful. The kind that makes you feel as though one wrong move, one careless sound, could shatter it… and leave behind a noise you would never want to hear again.