Opposite Of Silence Novels & Stories

“I don't know what I can do to you if you still stay here,” “Tapos na ang fireworks.” He brushed his hair out of frustrations. “You don't understand, it's not just the noise—the silence.” Sinalubong niya ang mga titig ko. “The silence after the noise is the hardest to bear. Ang katahimikan pagkatapos ng mga ingay na iyon ang mas lalong nagpapabaliw sa akin, Bettina.”

Iisipin n'ya bang ang kapal ng mukha ko dahil iniisip ko ngayon na kakalimutan n'ya ang mahal n'ya para saakin? Hindi ko na alam pa. The silence between us isn't awkward. This is the silence of peacefulness. Kung p'wede lang ay wala nang magsalita. Kahit dito nalang kami habang-buhay kaysa may lumabas pa sa mga labi n'ya na makakasakit saakin. Kung mangyari 'yon ay hindi ko na alam pa ang gagawin.

Yung tipong kailangan mong matutong mabuhay sa tabi ng taong hindi mo maintindihan, pero gusto mo parin subukang intindihin. I’m learning to live with someone whose silence said more than words ever could. And right now, his silence was loud. Too loud.

Sandali siyang tumigil, pinanood lang ito kung paano ito humihinga nang mahinahon, kung paanong bawat kilos nito ay parang nagpapakalma rin sa kanya. At sa gitna ng katahimikan, parehong malinaw sa kanila na may nagbabago. Hindi na ito ‘yung dating Thorin na laging malamig. Hindi na rin si Felicity ‘yung tahimik na umaasa lang. Ngayon, pareho silang nakatingin sa iisang direksyon pero hindi pa rin sigurado kung kailan sila lalapit. “Sometimes silence isn’t empty,” naalala ni Felicity bago tuluyang mahimbing. “Sometimes, it’s full of things we’re both too scared to say.”

Para sa kanya, Silence is not submission but knowing things are in control. Siya ang uri ng lalaking mas pinipiling makinig kaysa magsalita, ngunit sa oras na magsalita siya, nagiging malinaw kung bakit siya dapat pakinggan. Walang labis, walang kulang. Sakto. Sapat.

Kasalukuyan silang bumibiyahe pauwi mula sa resort papunta sa kani-kanilang tahanan. Wala ni isang salita mula sa dalawa. Pero malinaw ang katahimikan—hindi ito ‘yung komportableng silence na sanay na sila. Iba ito. Mabigat. Parang may mga salitang gustong kumawala pero mas piniling manatili sa pagitan ng hangin at tambutso ng sasakyan.

sagot nito. Pinikit ko ang mata ko at alam kong bumalik na sa lahat ulit. - Never mistake my silence for Weakness. No One plan a Murder out Loud.

Mariin ang pagkagat ko sa pang-ibabang labi ko, pinipigilan ang sarili na muling bumahing. The silence between us made me feel both awkward and somehow comforting. Parang gusto kong magbukas ng topic para maiwasan ang awkwardness sa hangin na ayoko rin. I want to nurture this silence because like what I've said earlier, it's comforting. It's relaxing. I feel like I'm in my own home or something.

nanginginig na pagtawag sa akin ni Mateo, kinagat ko ang labi ko at mas isiniksik ang mukha niya sa aking dibdib. Makalipas ang ilang sandali ay naging tahimik ang paligid. Wala ng mga putukan, walang boses ng mga lalaki at kung ano-ano man. Pero hindi ako umalis sa pwesto ko, hindi ako umalis gaya ng sinabi ni Kenjie. The silence that followed the gunfire was somehow far more terrifying than the bullets themselves. Everything around us became eerily quiet. The smell of gunpowder lingered in the air.

Kabado ako nang matanaw ko ang malaking gate nila. Nagtagal ang mata ko doon sa nakasulat sa plaka ng gate. Legacy. Power. Silence. And once again, I was curious about what silence meant. Legacy and power, I could understand those. But silence? Not really. Obviously, they are not silent. Their names are all over the Philippines. Perhaps the only people who don’t know them are those in remote areas, where there’s no way to stay connected with society.