Keep Silence Novels & Stories

sabi pa niya bago hinalikan ang sentido ko. Silence filled the room as I remained quiet. Hindi ako nagsalita dahil hindi ko alam kung anong isasagot ko doon. I don't like the topic because I'm not comfortable with it and I wanted to end it na para makapag-isip ng ibang bagay dahil alam kong hindi na naman ako makakatulog nito. Nakatitig lang ako sa kisame habang ramdam ko yung titig niya sa akin mula sa gilid. However, my head instantly snapped at him when I felt him went near to my ear and whispered softly.

Sandali siyang mapanganga, ngunit walang salita ang lumabas mula sa kanyang bibig. "So tell me, why do you suddenly seem to lose your mood and keep quiet? Is something on your mind?" Dagdag na tanong ko pa. Of course, hindi ba halata? Madalas ko siyang inisin dahil iyon ay nagpapapansin ako. Pero alam ko parin naman kung kailan at paano sumeryoso sa usapan.

Nagmamakaawa siyang ‘wag patayin, nakaluhod at magkadikit ang mga palad na animo nagdadasal. Paanong naririnig ko ang pagsigaw niya gayong naka-mute ang volume? Simple lang dahil sa binabasa ko ang salitang lumalabas sa labi niya. Hindi maaaring lagyan ng volume dahil baka magising si Millicent na mahimbing na natutulog dito sa tabi ko. Nakatalikod, hindi man lang gumagalaw tanda na malalim ang tulog niya.

Pinakinggan niyo ba? Sinampal ko naman ang kabilang pisngi niya kaya may sugat siya sa pisngi. Itinutok ko sa kaniyang noo ang aking silencer bago kalabitin ang gatilyo. Direktang tumama ang bala nito sa kaniyang noo. Hindi nila maririnig ang putok dahil sa silencer na gamit ko. Ang pagbaksak niya ang gumising sa mga kasama niya dahil narinig ko ang pagbangon ng mga tao. Kaya agad-agad akong lumabas ng bahay nila. Ngunit narinig kong napansin ako ng isa sa mga anak niya.

Sabihin pa ay nanunukso siya sa uri ng mga titig niya. Kailangan ko ba i-deny na pinagpapantasyahan ko siya habang tirik ang araw? "Silence means yes. Halika nga muna. Mamaya pa ang mga anak natin darating. Let's enjoy the peace and quiet time habang wala pa ang dalawang makulit na iyon. Nagbilin na ako kanina sa chef sa mga appetizer na gusto kong kainin natin later. Maglibot muna tayo. May pupuntahan tayo mag-anak after lunch."

"Sira! Sinend ko lang ang pictures natin sa account ko." "Hmmm. Matulog na tayo, wifey." Hindi na ito kumikilos habang nakayakap sa kanya. Narinig niya agad ang mahinang paghilik nito. Maya-maya ay nag-vibrate ang phone niya dahil naka-silent mode iyon.

Nagtagpo ang mga mata namin sandali, at doon ko nakita na may pinipigilan siyang words, o maybe isang truth na sobrang bigat bitawan. Hindi ko alam kung ako ang unang magsasalita… o hahayaan ko siyang mauna. At doon nagsimula ang mas mabigat na silence, ‘yung uri ng katahimikan na halos marinig mo ang sariling heartbeat.

Ramdam ko ang pawis sa palad ko kahit malamig ang buong lugar. Hindi ito normal na trabaho. Hindi ito normal na building. Hindi ito normal na kahit ano. "First observation," sabi ng babae habang hindi humihinto sa paglalakad, "VIP floor operates under silent protocol." "Silent protocol?" ulit ko, mahina. Tumango siya. "No unnecessary speaking. No unauthorized movement. No direct contact with clients unless assigned." Napatingin ako sa paligid.

Aniya sa akin. "Sige Chels ingat ka, bye." Hindi pa rin tumitigil ang phone ko sa pagring hinayaan ko lang ito at inilagay ko silent mode. Natulog ako dahil nakaramdam ako ng antok.

CHAPTER: What Power Sounds Like When It’s Quiet Umaga pa lang, ramdam na ni Calestine ang pagbabago. Hindi dahil may nagsalita. Kundi dahil wala. Ang hallway papunta sa office floor ay dati laging may bulungan—mga paanas na tawa, mga tingin na may halong panghusga. Ngayon, ang tunog lang ay ang maingat na yabag ng sapatos at ang mahihinang pag-click ng keyboard mula sa loob ng mga cubicle.