Opposite Talkative Novels & Stories

If she didn’t open up, I wouldn’t get to know her deeply. I just laugh when I remember how annoyed I was when she keeps on talking to me when we were still not that close. If I’ll be able to tell my past self that I’ll be talkative when we become close, the past version of me would laugh in my face. I never imagined being that talkative. That’s when I realized that I met a true friend. I was so comfortable with her that I ended up becoming someone whom I wasn’t at first. I was talkative because I enjoy talking to her.

"Dad loves you so much. Nakikita ko nga na parati siyang nakatingin sa picture frame sa lamesa niya at nung nagka-usap kami ay palagi ka niyang kinukwento sa akin." "He's now talkative?" Teka lang dahil ba wala silang malinaw na communication kaya sila nag-aaway ngayon? "Talkative naman talaga si Dad. Mukhang nahihiya pa atah siya sayo. Siya yung tipo ng tao na nauuna ang iniisip niya kesa gusto niya. Like akala niya ayaw mo sa kanya dahil yun ang nakikita mo sa kanya."

Natatawa niyang sabi habang naka peace sign. "Ganoon talaga. Opposite attract." Natatawa kong sagot. "Alam mo, napansin ko napapadalas na ang pagtawa at mahahabang salita mo. Hindi katulad dati kung hindi ka magsalita hindi namin maiintindihan ang sinasabi ng mata at isip mo. Nagbago ka na ah." Komento niya.

“Are you usually quiet? I mean, kasi ate, napapansin ko na sobrang tahimik mo.” I casually laughed at her observation. “Nagsasalita lang ako kapag kinakausap. Hindi ko alam kung paanong mag-open ng conversation. Alam ko man pero hindi ko kayang maunang magsaita,” I answered her sincerely. “So, pati sa friends mo?” She asked curiously. She could pass as a reporter. Marunong siyang magmani-obra ng usapan. Which I sometimes envy. “Kapag kasama ko sila, feeling ko madaldal na ako. But just because they have always been encouraging me to speak up kaya palagi nila akong kinakausap.”

Tumalikod siya at halos tumakbo palabas ng opisina. Pakiramdam niya, lalong nagiging imposible ang mag-usap silang dalawa. Sa tuwing magkikita, puro baluktot na salita at away ang nauuwi. Parang pareho na silang nasasakal sa isa’t isa.

“Then let’s just eat outside? I’m bored here.” Tinitigan ko siya at may napagtanto. Liam told me that Raven becomes talkative when he’s comfortable with the person. These past few days, sobrang daldal niya. Ang dami niyang sinasabi kahit hindi naman kailangan. Even at work, he would call my name just to ask for something that I don’t even know. It’s like he’s just trying to strike a conversation. “I’m already eating.” Umiwas ako ng tingin at tinaas ang plato.

usal ko. Imbes na mainis siya ay isang matamis na ngiti ang nakita ko sa labi niya. Napansin ko pang napatigil sa pagtili at sa pagsigawan ang mga kaklase ko dahil sa sinabi ko. Napasinghap pa nga sila. Sa dinami-dami ba naman na gusto kong sabihin at itanong sa kaniya ay hindi ko alam kung bakit iyon pa ang lumabas mismo sa bibig ko. Bakit hindi niya sinabi sa akin na siya pala si Chadrick Aldovar! Pinahirapan niya pa ako!