Our Friends Novels & Stories

"Well, now that we know about all of this, I hope you continue to tell us what is going on with your life. Because none of this will scare us away." I smiled. "I know that now." Friends. They are hard to find. But when you get some, you'd have to do everything to keep them.

Wala lang, basta bigla nalang kami naging magkakaibigan. Pero syempre, hindi doon nag simula lahat ng iyon. "Hays, kamusta?" tanong ni Maxine, kakaalis ko lang kasi sa tropa. Hindi ko alam kung umalis na rin siya pero parang ganon na nga ang nangyari. Me and some of my other guy friends is still friends but not that close like we used to. "I'm fine, you?" "Fine, healing?" she asked. "I think so."

Tiningnan niya ’yon at wari ay nag-iisip kung tama bang tanggapin niya ang pakikipagkaibigan ko. “Friends. But not for long. Manliligaw ako.” Heto na naman po kami.

Just a simple one that i can be a comfortable to walk around. Ngayong araw gaganapin ang reunion namin, and my friends is already there. Kanina pa nila ako tinatadtad ng messages asking where the hell am I, even my husband can't wait cause his friends can't stop messaging him also. As we arrive at the place, ang rami kong namumukhaan, not because I am friendly but because Kelsey is. Kabila't kanan ang mga kinakaibigan nyan kahit na pinaplastic lang naman nya.

Agad na naningkit ang kaniyang mga mata roon. “Friends, huh?” natatawa niyang sambit before grinning. And our trip really spread within our families. Pati ang pagiging friend namin ay nasama roon. Alam na agad kung sino ang nagpakalat. Of course, Ava. Well, she’s friends with Ate Juliana kaya maski ang pamilya nina Juago ay alam ang tungkol doon. They are asking for us to enjoy our trip and teasing using the word friends. Our families are just really annoying sometimes.

Kung hindi pa ako nilapitan at kinalabit ng mga kaibigan ko, baka habambuhay na akong nakatulala. Kaagad namang napabaling ang tingin ko sa tatlo kong mga kaibigan. Sila Lilia, Ernesto at Jezzie. Best friends ko sila simula High School pa lang kami. Pare-pareho din kami ng kinukuhang kurso ngayun.

Hindi pa rin maalis ang ngiti ko sa labi. “Aaaiii, ang taray. Ang haba ng hair, BFF. Umamin ka nga, anong real score sa inyo ni E? I-chikka mo na iyan. Promise, confidential,” tanong ni Hannah habang taas baba pa ang kilay. “Friends.” “Gaga! Hay naku, Lorryce. Huwag ako, ah. Friends talaga?” “Oo naman, ano. Ano bang akala mo?”

Pagpapagaan pa ni Christian sa loob n'ya. Ngumiti si Gideon sa mga ito. His friends are really the kind of friends na alam mong maasahan mo lalo na kapag nasa lowest point ka ng buhay mo. His friends would swim under the ocean with him if it's needed and they're the kind of friends that would risk their life so that they can help you with anything. He's just so thankful to have a friends like them. "Thank you guys." biglang usal sa binata na ikinabaling ng tingin ng mga ito dito at gulat ang ekspresyon ng mga ito sa mukha.

“Huwag ka ma-offend o kung ano, ah? Curious lang din kasi kami.” Napatingin ako sa mga kaklase na naghihintay rin ng sagot. Miski si Makino ay napansin kong naghihintay ng isasagot ko. Umiling naman ako sa kanila. “Wala kaming relasyon. Kung ang pagiging magkaibigan naman ang tinutukoy niyo, yes, we’re friends.” “Childhood best friends,” Lorreine noted. “They have been friends since they were kids kaya huwag na kayong magulat kung ganiyan sila ka-close na dalawa.”

Sila lang naman ang maaaring magkaintindihan, ‘di ba? Mas okay na rin siguro ito, at least ay magkakasundo sila ng lalaki dahil iisa lang ang hangarin nila. “Friends,” marahang ulit n’ya bago ito tumingala at ngumiti sa lalaki. “Let’s be friends, yeah. That’s a great idea.”